Annem Kilolu
Neslişah şimdi büyük bir kız. Üniversite öğrencisi. Tığ gibi. Yemek yemesi de kibar mı kibar. Sofrada öyle herşeyi, abur cubur yemiyor, balıktan gayrı etten bile vazgeçmiş. Geçenlerde annesine rastladım. Hoşbeşten sonra evdekileri soru sual ettim.
— Hepsi iyiler, dedi.
— Nazlı kızın ne yapıyor?
— Ha, Nesli’yi mi sordun? Siz onunla çok iyi sohbet ediyor, anlaşıyordunuz. Hep öyle bildiğin gibi. Benden hala utanıyor. Birlikte gezmeye bile çıkmak istemiyor. Hatırlıyorsun ya, bir gün okulda ne yapmıştı.
Nesli’nin annesi Güler, adı üstünde bir kadındı. İki söyler, bir gülerdi.
Yine güldü. Anlatması da bir hoştu. Unutmuş yaptım kendimi.
— Neydi o? dedim.
Güler, gülerek anlattı:
— İlk okuldaydı. Çok disiplinli bir öğrenciydi. Derslerine, öğretmenlerinin öğütlerine pek titizdi. Her dediklerini yerine getiriyordu. Bir gün okul yanından geçiyordum, bir uğrayıp bizim kızın durumunu sorayım, dedim. Öğretmen bir sevindi, bir sevindi. „Ne zamandan beri söylüyorum Neslişah’a:
— Annen gelsin, bize yardım etsin, diyorum. Bak, masa örtüleri hala tamamlanmadı. Elinden her şey geldiğini biliyordum. Bunu defalarca söyledim Neslişah’a“, dedi.
Anne hayret etmiş:..Nasıl olur, o böyle bir şey yapmazdı!“ demiş kendi kendine.
O sırada içeri bir öğrenci girmiş. Öğretmen:
— Neslişah’a söyler misin gelsin, demiş.
Dakika sürmeden Neslişah gelmiş, annesini görünce kızıl bozul olmuş. Sıkılmış. Ellerini birbirine ovuşturmuş. Selam vermiş. Öğretmeni ciddi ciddi konuşmuş:
— Nesli, ben anneni buraya çağırdığımı sana kaç defa söyledim. Oysa annenin haberi bile yok.
Neslişah o güzelim yüzünü kırıştırmış, gözlerini yummuş, iki yanağı gözyaşına boğulmuş.
— Söyliyemedim, öğretmenim. Çünkü annemi görmenizi istemiyordum, demiş. Öğretmen hayretle sormuş:
— Ama neden görmeyeyim? Bak ne güzel annen var: güler yüzlü, nezaketli.
— Evet, ama çok kilolu.
— Benim güzel kızım, hayatta herkes bir olamaz. Kimi sıska, kimi toplu, kimiyse şişman, yani kilolu. Bunda utanacak ne var? Bu irsidir. Bu „İrsi“ sözcüğü Neslişah’ın beynine saplanmış, hatta onu sarsmış bile. „Tedbir almazsam ben de annemin yolunu tutabilirim!“ diye düşünmüş.
Neslişah öğretmenin o zaman söylediğini anlamamıştı ama „Annem kilolu“ sözlerini aklından silmemişti ve kilolu olmamaya her zaman dikkat ediyor, gayret gösteriyordu.
Майка ми е пълна
Неслишах сега е голямо момиче. Студентка в университета. Стройна като фиданка. И се храни изискано, та изискано. На трапезата не яде ей така всичко, каквото ѝ падне, отказала се е дори от месото, освен от рибата. Наскоро срещнах майка ѝ. След като се поздравихме и разменихме по някоя дума, я разпитах за домашните.
— Всички са добре — каза.
— Какво прави глезеното ти момиче?
— А, за Несли ли питаш? Вие с нея много хубаво си приказвахте, разбирахте се. Все така, както я знаеш. Още се срамува от мен. Дори на разходка не иска да излизаме заедно. Нали помниш какво беше направила един ден в училище.
Майката на Несли, Гюлер, беше жена, на която името ѝ подхожда. Две думи ще каже — веднъж ще се засмее.
Пак се засмя. А и разказваше някак сладко. Престорих се, че съм забравила.
— Какво беше то? — казах.
Гюлер заразказва през смях:
— Беше в началното училище. Беше много дисциплинирана ученичка. Много държеше на уроците си, на съветите на учителите си. Изпълняваше всичко, което ѝ кажеха. Един ден минавах покрай училището и си рекох да се отбия да попитам как е нашето момиче. Учителката така се зарадва, така се зарадва. „Откога казвам на Неслишах:
— Майка ти да дойде, да ни помогне, ѝ казвам. Виж, покривките за масите още не са завършени. Знаех, че ви идва отръки всичко. Казвала съм това на Неслишах много пъти“ — каза.
Майката се учудила: „Как така, тя не би направила такова нещо!“ — рекла си.
В това време вътре влязла една ученичка. Учителката:
— Би ли казала на Неслишах да дойде — рекла.
Не минала и минута, Неслишах дошла и щом видяла майка си, цялата пламнала. Притеснила се. Започнала да трие ръцете си една о друга. Поздравила. Учителката ѝ заговорила сериозно, сериозно:
— Несли, колко пъти ти казах, че викам майка ти тук. А майка ти дори не знае.
Неслишах сбърчила хубавото си лице, стиснала очи, двете ѝ бузи се облели в сълзи.
— Не можах да ѝ кажа, госпожо. Защото не исках да виждате майка ми — казала. Учителката учудено попитала:
— Но защо да не я виждам? Виж каква хубава майка имаш: усмихната, любезна.
— Да, но е много пълна.
— Мое хубаво момиче, в живота не може всички да са еднакви. Един е мършав, друг е закръглен, трети пък е дебел, тоест пълен. Какво срамно има в това? Това е наследствено. Тази дума „наследствено“ се забила в ума на Неслишах, дори я разтърсила. „Ако не взема мерки, и аз мога да тръгна по пътя на майка ми!“ — помислила си.
Неслишах тогава не беше разбрала какво ѝ каза учителката, но не беше изтрила от ума си думите „Майка ми е пълна“ и винаги внимаваше, полагаше усилия да не бъде пълна.
My Mother Is Overweight
Neslişah is a big girl now. A university student. Slim as a reed. And her way of eating is as dainty as can be. At the table she does not eat just anything, any junk; she has even given up meat, apart from fish. The other day I ran into her mother. After the how-do-you-dos I asked after the family at home.
— They are all well, she said.
— What is your delicate daughter doing?
— Ah, was it Nesli you asked about? You used to chat with her so well, you got on together. Always the same as you know. She is still ashamed of me. She does not even want to go out for a walk together. You remember, don't you, what she did one day at school.
Nesli's mother Güler was a woman true to her name. For every two things she said, she laughed once.
She laughed again. And the way she told a story was a pleasure. I made myself out to have forgotten.
— What was that? I said.
Güler told it, laughing:
— She was in primary school. She was a very disciplined pupil. She was most particular about her lessons and her teachers' advice. She carried out everything they said. One day I was passing by the school, and I said, let me drop in and ask how our girl is doing. The teacher was so glad, so glad. “How long have I been telling Neslişah:
— Let your mother come and help us, I say. Look, the tablecloths are still not finished. I knew that she could turn her hand to anything. I have said this to Neslişah time and again,” she said.
The mother was amazed: “How can that be, she would not do such a thing!” she said to herself.
Just then a pupil came in. The teacher:
— Will you tell Neslişah to come, she said.
In less than a minute Neslişah came, and when she saw her mother she went red and white. She was embarrassed. She rubbed her hands together. She gave a greeting. Her teacher spoke very seriously:
— Nesli, how many times have I told you that I was calling your mother here. Yet your mother does not even know about it.
Neslişah crumpled up that lovely face of hers and shut her eyes, and both her cheeks were drowned in tears.
— I could not tell her, teacher. Because I did not want you to see my mother, she said. The teacher asked in amazement:
— But why should I not see her? Look what a lovely mother you have: smiling, courteous.
— Yes, but very overweight.
— My lovely girl, in life not everyone can be the same. Some are skinny, some plump, and some fat, that is, overweight. What is there to be ashamed of in that? It is hereditary. This word “hereditary” stuck in Neslişah's brain, and even shook her. “If I do not take measures, I too may go my mother's way!” she thought.
Neslişah had not understood what the teacher said at that time, but she had not wiped the words “My mother is overweight” from her mind, and she always took care and made an effort not to be overweight.