İki Kardeş
Haşarı bir çocuktu Deniz. Kim ne yapıyor, ne еdiyor, ortasında hep Deniz bulunuyordu. Kızkardeşi Mine’yi kim ağlatıyor? – Deniz. Oyuncaklarını kim saklıyor? – Deniz. Dizdiği legoyu kim bozuyor? – Deniz. Hep Deniz, hep Deniz. Sonra da eline tableti alıp Deniz, kulaklıklarını da kulaklarına takıyor ve “Gel keyfim, gel!”diyordu. Hani derler ya, “Ne soğan yemiş, ne de soğan koklamış!”
Deniz haşarı olduğu kadar da korkaktı, ha! Her şeyden korkuyor. Örneğin, arkasından herhangi bir arkadaşı: “Bau” demesin, hem sıçrıyor, hem bir süre kendisine gelemiyordu. Mine ise tam tersine. Herkesle, her şeyle barışık. Örneğin, geziye çıktığında herkese selam veriyor gülümseyerek. Yetişkinler seviniyor nezaketine. Deniz ise tersine. Selam vermek aklına bile gelmiyor. Bazen büyükler kendisini utandırmak niyetiyle ondan önce selam veriyor. Oysa bunu gayet normal buluyor: Dönüp başını eğiyor ve selamı almış bulunuyor.
Başka bir yönüyle de dikkati çekiyor Mine. Örneğin Mine konuşkan mı konuşkan. Herkesle, her şeyle konuşuyor. Nasıl olur? Bazı kişiler şaşa kalıyor bu haline. Bir defasında dağ gezisine çıkmışlardı. Yılbaşını henüz kutlamışlardı. İki kardeş hem oynuyor, hem “bu ağaç senin, bu ağaç benim” diyerek gizleniyorlardı ağaçların ardına. Derken Mine birden durakladı. Önündeki çam ağacına bakakaldı. Ağaçta bir pusula vardı. Hemen ağabeyini çağırdı. (Çünkü henüz okula gitmiyor. Gerçi harfleri biliyor. “Bu annemin harfi, bu babamın harfi, diyordu. Amma harfleri birleştirip, kelime kurmasını beceremiyordu henüz.)
- Ağabey, bak bakalım ne yazıyor bu mektupta! Dedi.
Hayret! Deniz’in dikkatini çekmemişti bu mektup. Deniz mektubu önce sessizce okudu. Sonra da gülümsedi.
- Hadi, ağabey, söylesene, ne yazıyor?
“Çam arkadaş, Yeni yılın kutlu olsun!” demişler.
Mine gülümsedi. Çok hoşuna gitmişti bu kutlama.
Gülümsedi ve:
- Bunu yazan, bana benziyor, ağabey! Dedi. O da benim gibi her şeyle, herkesle konuşuyor, canlı ve cansız hepsine bir şeyler söyleyebiliyor.
Gerçekten de öyleydi. Derken Mine, kocaman bir ekmek kırıntısını sırtına almış bir karınca gördü:
- Nereye gidiyorsun, bu kocaman yükle, karınca kardeş? Dedi. Cevap almayınca yürüdü. “Herhalde kışlık topluyor” diye düşündü.
Deniz ise karşısında bir köpek görse, ondan uzaklaşıncaya kadar, dönüp dönüp arkasına bakmaktan kendini alamıyordu. Mine “İşte”, düşündü ve önlerine kürkü evde, soba ardındaki alaca postekiyi andıran bir köpek çıktı. Mıne:
- Merhaba, kuçukuçu, merhaba! Ben akıllı bir kızım, sana vurmam, korkma! Deyip köpeğin yanından rahat rahat geçip gitti.
Evet, Mine herkesle, her şeyle barışıktı.
Братче и сестриче
Непослушно дете беше Дениз. Кой какво прави – струва, Дениз все беше в центъра. Кой разплака сестра му Мине? Дениз. Кой крие играчките й? Дениз. Кой разхвърля оправеното й легло? Дениз. Все Дениз, Дениз. Дениз си грабваше таблета, слагаше си слушалките и „блаженство!“, си казваше. Ни лук ял, ни лук мирисaл!
Дениз беше колкото непослушно, толкова и страхливо момче. От всичко се страхуваше. Само някой да викне зад него: „Бау“, дълго време се съвземаше след това. А Мине беше тъкмо обратното. С всекиго се разбираше. Излизаше ли на разходка, винаги се усмихваше и поздравяваше. Възрастните се радваха на вежливостта й. Дениз правеше напук, точно обратното! Не се сещаше да поздрави. Понякога, за да го засрамят, възрастните сами го поздравяваха. Пък той смяташе това за нормално. Приемаше поздравите им като се обръщаше и навеждаше глава.
Мине с друго привличаше внимание. Беше приказлива. Говореше с всички за всичко. Как така? Чудна работа. Веднъж бяха излезли на разходка в планината. Току-що бяха отпразнували Нова Година. Братчето и сестричето си играеха на гоненица и криенка между дърветата. Казваха: „Това дърво е мое, това – твое!“ По едно време Мине поспря. Загледа се в борчето пред нея. На дървото забеляза бележка. Веднага извика брат си. Тя все още не ходеше на училище и не можеше да чете. Знаеше буквите, обаче. „Тази буква е на мама, тази е на тати“, казваше. Но не можеше да образува думи, да ги свързва в изречение.
- Батко, какво пише на това писмо? – попита. Чудно! Дениз не го беше забелязал. Прочете текста наум. Усмихна се.
- Хайде, батко, кажи какво пише?!
- Написали са: „Борче, Честита Нова година!“
Мине се усмихна. Много й хареса поздравлението.
- Батко, който го е написал, прилича на мен. И той си говори с всички за всичко. На всеки може да каже по нещо.
Наистина беше така. Мине забеляза една мравка, нарамила голяма троха и каза:
- Сестрице – мравчице, где така с този голям товар?
Като не получи отговор, продължи:
- Сигурно зимнина събираш?
А Дениз, отдалечавайки се, все се обръщаше и гледаше. Страх го беше да не срещне някое куче. И Мине си помисли за куче, и ето го пред нея.
- Здравей, куче, здравей! – поздрави го тя. – Аз няма да те ударя, не се бой, послушна съм. Каза и спокойно подмина кучето. Да, Мине беше в мир с всички и всичко.
Brother and Sister
Deniz was a mischievous child. Whatever anyone was doing, whatever was going on, Deniz was always in the middle of it. Who makes his sister Mine cry? – Deniz. Who hides her toys? – Deniz. Who breaks up the Lego she has put together? – Deniz. Always Deniz, always Deniz. And then Deniz would take the tablet in his hands, put his earphones in his ears too, and say, “Now for some fun!” As they say, you know, “He has neither eaten the onion nor smelled the onion!”
And Deniz was as cowardly as he was mischievous, ha! He is afraid of everything. For example, let some friend only say “Boo” behind him, and he both jumps and cannot recover himself for a while. Mine is just the opposite. At peace with everyone and everything. For example, when she goes out for a walk she greets everyone with a smile. The grown-ups are pleased by her politeness. Deniz is the reverse. Saying hello does not even cross his mind. Sometimes the grown-ups, meaning to shame him, greet him before he does. But he finds this perfectly normal: he turns, nods his head, and considers the greeting received.
Mine draws attention in another way too. For example, Mine is talkative, ever so talkative. She talks with everyone and with everything. How can that be? Some people are left astonished at this. Once they had gone on a trip to the mountain. They had just celebrated the New Year. The brother and sister were playing, and saying “this tree is yours, this tree is mine”, they were hiding behind the trees. Then Mine suddenly stopped short. She stood staring at the pine tree in front of her. There was a note on the tree. She called her big brother at once. (Because she does not go to school yet. True, she knows the letters. “This is my mother’s letter, this is my father’s letter,” she would say. But she could not yet manage to join the letters together and make words.)
- Big brother, take a look and see what is written in this letter! she said.
Amazing! This letter had not caught Deniz’s attention. Deniz first read the letter silently. And then he smiled.
- Come on, big brother, tell me, what does it say?
“Friend Pine, a happy New Year to you!” they had written.
Mine smiled. She liked this greeting very much.
She smiled and said:
- Whoever wrote this is like me, big brother! They too talk with everything and everyone, like me; they can say something to all things, living and lifeless.
And truly it was so. Then Mine saw an ant that had taken a huge breadcrumb on its back:
- Where are you going with this huge load, sister ant? she said. When she got no answer she walked on. “It must be gathering for the winter,” she thought.
Deniz, on the other hand, if he saw a dog in front of him, could not keep himself from turning and looking back again and again until he had got far away from it. “There,” thought Mine, and before them appeared a dog whose fur looked like the mottled sheepskin behind the stove at home. Mine said:
- Hello, doggy, hello! I’m a good girl, I won’t hit you, don’t be afraid! and she walked calmly on past the dog.
Yes, Mine was at peace with everyone and everything.