← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Harika

3 dk okuma

Dışarıda hava kah kar yağışlı, kah sisli. Böyle oluyordu bu bölgenin kışı. Oğuz’un kızkardeşi henüz küçüktü. Üç, üç buçuk yaşlarında. Onu pek çok seviyordu ağabeyi. Annesi:

- Yeter artık, git de biraz ders çalış!

Demese, belki saatlerce oynayacak, avutacaktı kızkardeşini. Annesinin sözleri hep üzgün, gözleri hep buğulu buğulu. Küçük Dilek’e baktıkça yüreği paramparça oluyordu. Yavrucuk emekliyor, emekliyor amma ayağa kalkmaya çalıştı mı, yere yuvarlanıyordu top gibi. Dudacığı hemen bükülüyordu. Direnmesine direniyor, ama olmuyor, hiç bir türlü olmuyor, olmuyordu işte. Bu hal annesinin gözünden kaçmıyordu. Kaçmıyordu ama sabrediyordu. Çünkü doktorlar öyle demişti. “Sabırlı olacaksın! Dünyada gerçekleşmeyen bir şey yoktur. Yani başka bir sözle harikalar vardır!” demişlerdi. Bir yıl derken iki yıl oldu, iki derken üç yıl oldu. Sabrı tükenmişti artık annenin. Geceleri herkes mışıl mışıl uyurken kendi kendine konuşuyordu. Ama sözler istemeyerek ağzından dökülüyordu:

- Annelerin yüreği taştan mı? Taştan olsa çatlardı! Herhalde daha da sağlam. Dayanıyor işte.

Hele de küçük Dilek’e bakarken... gözleri doluyor, doluyordu. Göz pınarları tükenmişti artık. Tükenmese nehir olup akacaklardı. Hayır, bu nehirler şimdi dışarı değil, içine akıyordu.

Neydi bu sabır, neydi bu bekleyiş? Mevsimler kaç defa değişti. Dilek de mevsimlerle değil, her günle değişyordu. “Gu-u-u, gu-u, derken, anne, abi demeye başladı. Gerçi, Dilek’in ağızından çıkan her sözcük annenin yüreğini serinletiyordu. Serinletiyordu serinletmesine amma şu ayacığı da yere bir bassa, kendisine dünyalar bağışlanacak zannediyordu. Hristiyan komşuları vardı. Deyiver, her gün beraberdirler. Anneyi, babayı her görmelerinde teselli ediyorlardı. Onlar da telaşlıydılar. Zira büyük bayramları Kırım, yani Koleda’ya birkaç gün kalıyordu. Komşu kadın Gana:

- Üzülme komşum, üzülme! Kırım’da dünyada harikalar oluyor. Siz inanır mısınız, bilmem amma, ben çok inanıyorum! diye teselli ediyordu kapı komşusu Ayşan’ı.

Küçümencik Dilek de “gıgıl” “gıgıl” gıgıldanıyordu. Belki annesine birşeyler söylemek istiyordu. Elinden başka birşeyler gelmiyordu yavrunun.

Yılbaşı geceleri ayaza çekiyordu. Oğuz derslerini öğrenince kardeşini ellerinden tutup gezdirmek istiyordu. Annesi:

- Zorlama, çocuğum! Diyordu.

Annesi deye dursun, Oğuz bu sözleri ancak neden sonra duymuş oluyordu.

Böylesi soğuk bir gecede anne çocuklarını yatırıp sardıktan sonra yattı uykuya. Yattı amma gözüne uyku girmedi. “Ne olacak bu bebeğin hali?” diye düşünmekten kendini alamıyordu. Kendi kendine bir şeyler konuşuyordu, ama dediğini kimse anlayamıyordu. Nerdeyse sabah olacaktı. Horozlar ötmeye başlamıştı. Uykuya dalmıştı enikonu. Dilek annesinin başı ucuna gelmiş:

“Anne, anne”, diyerek annesini okşuyordu.

Ayşan gözlerini apansızın hayretle açtı:

- Vay, ne olmuş benim bebeğime, kimler getirdi seni buraya? Dercesine kızına hayretle bakıyordu.

Çocuk bakıştan anlamıyordu ki...

Anne çocuğunu hayretle bir defa daha süzdü ve yataktan fırlayıp bebeğini kucakladı:

- Kim getirdi seni buraya? Dercesine kızını baştan aşağı süzüyordu.

Derken onu yere bıraktı ve iki adım kadar öne geçti. Ellerinı açıp:

“Hadi, gel bana, bebeğim! Diyebildi.

Dilek’e bunu söylemek lazımmış meğer. Sallana sallana, ördek yürüyüşüyle annesinin kucağına attı kendini.

- Vay, benim altın parçası bebeğim, beni bu güne de kavuşturdun, diyerek yavrusunu bağrına bastı.

Sevinç gözyaşları yanaklarından süzüldü.