Aklı Boyundan Büyük
Gülfem’in yaşı küçüktü. Küçüktü ama annesinin sağ eliydi. Annesi her ne iş yapmaya kalkışsa, o da yanında bitiyordu. Sofradan kalkınca daha bardakları, boş tabakları bir bir mutfağa taşıyordu. Eh, bazan yemek bitmeden de çataldır kaşıktır topladığı oluyordu. Ama küçük değil mi, büyükler kusur bağlamıyor, her hatasını bağışlıyorlardı. Hele de annesi süpürge makinesini fişe taktı nı, Gülfem de toz bezini eline alıyordu. Silinmedik dolap, televizyon, sehpa bırakmıyordu. Velhasıl annesiyle her işte uyum halindeydi. Pasta sözcüğünü ise duymaya görsündü. Hemen öne atılıyor, sorucu oluyordu:
-Bugün kimin doğum günü?
-Anneannenin!
-Demek benim de doğum günüm var, diye kestirip atıyordu.
Bir daha pastanın yapılışına katılıyor, süsüne ise kendi zevkini de ekliyordu. Narenciyelerle süs yapmada olanca hayal gücünü işe koşuyordu. Örneğin kivilerden yeşil yıldızlar kesiyor, portakallardan Ay dede yapıyor, göz yerine birer mersin taneciği koyuyordu. Pasta bazan adeta bir bahçeyi, bazan da yıldızlı bir gökyüzünü andırıyordu. Annesi de kızını okşuyor, okşuyor: -Benim aklı boyundan büyük kızım, diyor ve içi gurur, paylaşılmadık sevinç dolup taşıyordu.
Ama sair zamanlarda Gülfem pencere önünde durup dışarları gözlemekten pek çok hoşlanıyordu. Belki de başka pasta süsleri düşlüyordu, yahutta diğer bir doğum gününü?! Belki de…
Bir defasında bu düşten kendisini anneannesi uyandırdı. Önce:
-Gülfem, Gülfem, diye haykırdı.
Gülfem duymuyordu.
Yaklaşıp kolundan tuttu, hafifçe de sıktı:
-Ne oldun, yavrum, bana niye ses vermiyorsun?
-Öyle mi, duymamışım, anneanne, özür dilerim.
-Ne düşünüyorsun o kadar, daha doğrusu kimi bekliyorsun?
Gülfem tatlı tatlı güldü.
-Senin söylediğini, dedi ve anneannesinin boynuna sarıldı.
-Neymiş o söylediğim?
-Hani geliyor demiştin ya?
-Doğum günün mü?
-Evet, doğum günümün gelmesini bekliyorum. Onu ilkin nasıl geldiğini ben görmek istiyorum.
-Öyle mi?
Senin aklın boyundan büyük, Gülfemcik, düşlediğini mutlaka göreceksin.
Haziran 2 bin. YENİ MAHALLE
Умът ѝ е по-голям от ръста
Гюлфем беше малка на години. Малка беше, но беше дясната ръка на майка си. Каквато и работа да подхванеше майка ѝ, и тя цъфваше до нея. Още щом станеха от масата, пренасяше една по една чашите, празните чинии в кухнята. Е, понякога се случваше да прибере вилиците и лъжиците и преди да е свършило яденето. Но нали е малка, големите не ѝ го зачитаха за грешка, прощаваха ѝ всяка простъпка. А пък включеше ли майка ѝ прахосмукачката в контакта, Гюлфем вземаше в ръка парцала за прах. Не оставяше неизбърсан шкаф, телевизор, масичка. С една дума, във всяка работа беше в пълен синхрон с майка си. А само да чуеше думата торта! Веднага изскачаше напред и започваше да разпитва:
- Кой има рожден ден днес?
- Баба ти!
- Значи и аз имам рожден ден – отсичаше тя.
Тогава вече се включваше в правенето на тортата, а към украсата добавяше и своя вкус. В правенето на украса от цитрусови плодове впрягаше цялото си въображение. Например изрязваше зелени звезди от киви, от портокали правеше Дядо Месец, а на мястото на очите слагаше по едно зрънце боровинка. Тортата понякога наподобяваше същинска градина, а понякога – звездно небе. Майка ѝ пък галеше ли, галеше дъщеря си: - Моето момиче, с ум по-голям от ръста – казваше и сърцето ѝ преливаше от гордост и неизказана радост.
Но през останалото време Гюлфем много обичаше да стои пред прозореца и да гледа навън. Може би си мечтаеше за други украси за торта, или пък за някой друг рожден ден?! А може би…
Веднъж от този унес я събуди баба ѝ. Първо извика:
- Гюлфем, Гюлфем.
Гюлфем не чуваше.
Приближи се, хвана я за ръката и леко я стисна:
- Какво ти стана, чедо, защо не ми се обаждаш?
- Така ли, не съм чула, бабо, извинявай.
- Какво толкова мислиш, или по-точно, кого чакаш?
Гюлфем се засмя сладко-сладко.
- Това, което ти каза – рече тя и се хвърли на врата на баба си.
- Че какво съм казала аз?
- Нали каза, че идва?
- Рожденият ти ден ли?
- Да, чакам да дойде рожденият ми ден. Искам аз първа да видя как идва.
- Така ли?
Твоят ум е по-голям от ръста ти, Гюлфемчик, непременно ще видиш това, за което мечтаеш.
Юни 2000 г. НОВА МАХАЛА
Wise Beyond Her Years
Gülfem was small in years. She was small, but she was her mother’s right hand. Whatever job her mother set about doing, there she was beside her. As soon as they got up from the table she was carrying the glasses and the empty plates one by one to the kitchen. Well, sometimes it happened that she gathered up the forks and spoons before the meal was over. But she was little, wasn’t she, so the grown-ups did not hold it against her, and forgave her every mistake. And above all, when her mother plugged in the vacuum cleaner, Gülfem too took the dust cloth in her hand. She did not leave a cupboard, a television or a coffee table unwiped. In short, she was in harmony with her mother in every job. But just let her hear the word cake. She sprang forward at once and began asking questions:
- Whose birthday is it today?
- Your grandmother’s!
- So that means I have a birthday too, she would declare, and that was that.
Once again she took part in the making of the cake, and to its decoration she added her own taste as well. In making decorations with citrus fruits she put all her imagination to work. For example, she cut green stars out of kiwis, made Grandfather Moon out of oranges, and put a little myrtle berry in place of each eye. Sometimes the cake looked just like a garden, and sometimes like a starry sky. And her mother stroked her daughter, and stroked her: -My daughter, wise beyond her years, she said, and her heart filled and overflowed with pride and with a joy she had shared with no one.
But at other times Gülfem very much liked to stand at the window and watch the outdoors. Perhaps she was dreaming of other cake decorations, or else of another birthday?! Perhaps…
Once it was her grandmother who woke her from this dream. First:
- Gülfem, Gülfem, she called out.
Gülfem did not hear.
She came up and took her by the arm, and squeezed it lightly too:
- What has come over you, my little one, why don’t you answer me?
- Is that so, I didn’t hear, Grandma, I’m sorry.
- What are you thinking about so much, or rather, who are you waiting for?
Gülfem laughed sweetly.
- What you said, she said, and threw her arms round her grandmother’s neck.
- And what was it that I said?
- You know, you said it was coming?
- Your birthday?
- Yes, I am waiting for my birthday to come. I want to be the first to see how it comes.
- Is that so?
You are wise beyond your years, little Gülfem, you will surely see what you dream of.
June 2000. YENİ MAHALLE