Hidoşun Hobisi
Sarışındı. Saçı saman sarısıydı. Gayet dikkatli, tabii bir nezaket vardı üstünde. Tatlı mı tatlıydı. Çevreyi, doğayı çok çok seviyordu. Oturup dağı saatlerce seyredebiliyor, dağın suya attığı gölgeleri bulutlarla mukayese ediyor, aralarındaki benzerliği arıyor ve sonra da gözüönüne getirdiği manzarayı resmetmeye çalışıyordu.
Hidayet’ti kahramanımızın adı. Evdekiler, arkadaşları, velhasıl herkes ona “Hidoş” diye hitabediyordu.
Yaz günleri Hidoş Rodop’lardaki dağ evine tatile gidiyordu. Canı hiç mi hiç sıkılmıyordu. Burada televizyondan duyduğu tüm şarkıları ezber bildiği için hem şarkıdır, türküdür mırıldanıyor, hem dağa çıkıp kır çiçekleri topluyor, odaları adeta rengarenk birer çiçek bahçesine dönüştürüyordu. Ama Hidoş’un en çok sevdiği eylence, onun kanatlı dostları - kazlardı. Onlarla saatlerce değil, günlerce eylenebilirdi, hem de hiç yorulmadan, bıkkınlık hissetmeden. Sabahları papatya misali gözlerini uykudan açınca eline hemen bir parça ekmek alır, beline bağladığı önlüğünün ceplerini mısır doldurur, “Pil-pil-pil” diye bağırarak göl başına koşardı. Kazlar da tanıyordu Hidoş’un sesini. Başlarını kaldırıp ona aynı sesle cevap veriyor ve su içindeki oyunlarını sürdürüyorlardı daha bir süre. Çırpınıyor, gagalarıyle kanatlarını, yetişebildikleri yerleri ve birbirini iyice temizliyorlardı. Sonra kanatlarını gerip suya batıyor ve neden sonra suyun bir başka yerinde yüzeye çıkıyorlardı. Bu oyunları saatlerce devam ediyordu. Hidoş da onları seyretmeye doyamıyordu. Bir sıra tekrar Hidoş’un sesini duyduklarında herhalde birbirilerine “hadi, çok uzattık, kızın canını sıkıyoruz” deyip yola revan oluyorlardı. Zannedersin cetvel tahtasıyle çizi çekmişsin, öylesine hizaya gelip yüzüyor, yüzüyor, sonra da badi badi yürüyüşleriyle Hidoş’a koşuyorlardı. Elindeki ekmeği gagalarıyle adeta yarışırcasına kapışıyorlardı.
Bir gün kazlar yine sıra halindeydi. Sanki elinle tutmuş, bir bir dizmişsin onları. En önde pek iri olmayan, ama derli toplu, başı dimdik giden ve ara sıra “Sıııs” diye sert bir ses çıkaran ve dört bir yanını saran “sürü arkadaşlarına” birşeyler fısıldayan bir kaz yürüyordu. Hidoş da aralarındaydı. Karşıdan grup halinde gelen kız ve oğlanlar, kazları görünce sevindiler. Kendilerine ellerini uzatarak konuştular:
-Seni gidi, seni badi? Gülünç yürüşünü görmüyor, bana çekişmeye girişiyor!
Önce o dimdik yürüyen kaz girişti kavgaya. Çocukların peşine düşüp onları kovalamaya başladı. O tırtıl misali dilini çıkararak olanca gücüyle sıslamaya başladı. Ardından ötekileri de onu izledi. Onlara sanki komut verdi. Derken kavga uzadı. Kız ve oğlanların üstlerini ditmeye, şortlarını çekelemeye başladılar. Çocuklar iyice korktu. Vah, ne yapsınlar, bu kanatlı mahlüklardan acaba nice kurtulsunlar? Aralarından biri “koşuuun” diye haykırdı ve hepberaber koştular. Ama onlar koşarken kazlar durur mu? Onlar da alabildiğine koştu, bazıları uçtu bile.
Hidoş göl kıyısında yapayalnız olayı şaşkınlıkla gözledi. Kazların hücumundan kurtulan kızlar yakalarını aralayıp koyunlarına tükürdüler, oğlanlarsa başparmaklarını ağızlarına alıp kulaklarını çektiler. Hidoş ise hala yapayalnız duruyor ve kazlara kadim Roma’da mukaddes yaratık olarak saygıda bulunduklarına hak veriyor, Roma’nın sadık koruyucularını selamlıyordu.
Хобито на Хидош
Беше русокоса. Косата ѝ беше жълта като слама. Беше много внимателна, с някаква естествена любезност в себе си. Сладка, та сладка. Много, много обичаше околния свят, природата. Можеше да седи с часове и да гледа планината, сравняваше сенките, които планината хвърляше върху водата, с облаците, търсеше приликата между тях, а после се опитваше да нарисува гледката, която си беше представила.
Хидайет беше името на нашата героиня. Вкъщи, приятелите ѝ, с една дума всички, се обръщаха към нея с „Хидош“.
През летните дни Хидош отиваше на почивка в планинската къща в Родопите. Никак, ама никак не ѝ беше скучно. Тук, понеже знаеше наизуст всички песни, които беше чула по телевизията, хем си тананикаше песни и народни песни, хем се качваше в планината, береше полски цветя и превръщаше стаите в същински пъстроцветни цветни градини. Но най-любимото забавление на Хидош бяха нейните крилати приятели – гъските. С тях можеше да се забавлява не с часове, а с дни, и то без никак да се умори, без да ѝ омръзне. Сутрин, щом отвореше от сън очите си, подобни на лайкучки, веднага вземаше в ръка парче хляб, напълваше с царевица джобовете на престилката, която връзваше на кръста си, и с викове „Пил-пил-пил“ тичаше към езерото. И гъските познаваха гласа на Хидош. Вдигаха глави, отговаряха ѝ със същия глас и още известно време продължаваха игрите си във водата. Пляскаха с криле, с човките си хубаво почистваха крилете си, местата, които можеха да стигнат, и една друга. После разперваха криле, гмуркаха се във водата и чак след доста време изплуваха на повърхността на друго място. Тези техни игри продължаваха с часове. И Хидош не можеше да им се нагледа. По някое време, когато отново чуеха гласа на Хидош, навярно си казваха една на друга „хайде, много проточихме, омръзна му на момичето“ и потегляха на път. Ще речеш, че си теглил черта с линия – така се подреждаха в редица и плуваха, плуваха, а после с клатушкащия се свой вървеж тичаха към Хидош. Грабеха хляба от ръката ѝ с човките си, сякаш се надпреварваха.
Един ден гъските пак бяха в редица. Сякаш с ръка си ги хванал и една по една си ги наредил. Най-отпред вървеше една гъска, не много едра, но стегната, с високо вдигната глава, която от време на време издаваше рязък звук „Съъъс“ и шепнеше нещо на „другарите си от ятото“, наобиколили я от четирите страни. И Хидош беше сред тях. Момичетата и момчетата, които идваха насреща на група, се зарадваха, щом видяха гъските. Протегнаха ръце към тях и заговориха:
- Ах, ти, клатушко такъв! Не вижда смешния си вървеж, а тръгнал с мен да се заяжда!
Първа се впусна в боя онази гъска, която вървеше с изправена глава. Спусна се подир децата и започна да ги гони. Изплезила езика си, подобен на гъсеница, засъска с всичка сила. След нея я последваха и другите. Сякаш им даде команда. И тъй, боят се проточи. Започнаха да скубят дрехите на момичетата и момчетата, да дърпат късите им панталонки. Децата здравата се изплашиха. Ох, какво да правят, как ли да се отърват от тези крилати твари? Едно от тях изкрещя „бягааайте“ и всички заедно хукнаха. Но като бягат те, гъските ще стоят ли? И те се затичаха колкото им държат краката, някои дори полетяха.
Хидош, сам-самичка на брега на езерото, смаяно наблюдаваше случката. Момичетата, отървали се от нападението на гъските, разтвориха яките си и си плюха в пазвата, а момчетата лапнаха палците си и си дръпнаха ушите. А Хидош все още стоеше сам-самичка, даваше право на това, че в древния Рим са почитали гъските като свещени създания, и поздравяваше верните пазители на Рим.
Hidoş’s Hobby
She was fair-haired. Her hair was the yellow of straw. She was very attentive, and there was a natural politeness about her. She was as sweet as could be. She loved her surroundings, she loved nature very, very much. She could sit and watch the mountain for hours; she compared the shadows the mountain cast on the water with the clouds, looked for the likeness between them, and then tried to draw the scene she had pictured in her mind.
Hidayet was the name of our heroine. The people at home, her friends, in short everyone, called her “Hidoş”.
On summer days Hidoş went on holiday to the mountain house in the Rhodopes. She was never, ever bored. Since she knew by heart all the songs she had heard on television, here she hummed songs and folk tunes, and she also went up the mountain and gathered wild flowers, and turned each of the rooms into a colourful flower garden. But the pastime Hidoş loved most was her winged friends - the geese. She could amuse herself with them not for hours but for days, and without ever getting tired, without feeling weary of it. In the mornings, as soon as she opened her daisy-like eyes from sleep, she would at once take a piece of bread in her hand, fill the pockets of the apron she tied round her waist with corn, and run to the lakeside shouting “Pil-pil-pil”. The geese, too, knew Hidoş’s voice. They lifted their heads and answered her with the same sound, and went on with their games in the water for a while longer. They flapped about, and with their beaks they thoroughly cleaned their wings, the places they could reach, and one another. Then they stretched their wings and dived into the water, and only a good while later came up to the surface in another part of the water. These games of theirs went on for hours. And Hidoş could not get enough of watching them. At some point, when they heard Hidoş’s voice again, they must have said to one another, “Come on, we have drawn it out too long, we are boring the girl,” and they set off. You would think you had drawn a line with a wooden ruler, so neatly did they fall into line and swim, and swim, and then with their waddling walk they ran to Hidoş. They snatched the bread in her hand with their beaks as if they were racing one another.
One day the geese were in a row again. It was as if you had taken them in your hand and lined them up one by one. At the very front walked a goose that was not very big, but neat and tidy, that went along with its head held straight up, that now and then let out a sharp “Sssss” and whispered things to the “flock mates” that surrounded it on all four sides. Hidoş was among them too. The girls and boys who came towards them in a group were glad when they saw the geese. They held out their hands to them and spoke:
- You rascal, you, you waddler! It doesn’t see its own funny walk, and it sets about quarrelling with me!
First that goose that walked with its head straight up entered the fight. It set off after the children and began to chase them. Sticking out that caterpillar-like tongue of its, it began to hiss with all its might. Then the others followed it too. It was as if it had given them a command. And so the fight dragged on. They began to pluck at the girls’ and boys’ clothes and to tug at their shorts. The children were thoroughly frightened. Oh dear, what were they to do, how were they ever to get away from these winged creatures? One of them cried out “ruuun” and they all ran together. But when they ran, would the geese stand still? They too ran as hard as they could, and some of them even flew.
Hidoş, all alone on the shore of the lake, watched what happened in astonishment. The girls who escaped the attack of the geese opened their collars and spat into their bosoms, and the boys put their thumbs in their mouths and pulled their ears. As for Hidoş, she was still standing all alone, and she thought how right they had been in ancient Rome to honour geese as sacred creatures, and she saluted the faithful guardians of Rome.