Masallar Nasıl Doğar
Çocuklar dedelerini, büyük annelerini, yani ninelerini çok, ama çok çok severler. Neden mi? Çünkü onlara her akşam, uzun kış geceleri, hele de dışarıda kar taneleri yere dans edercesine dökülürken, sıcacık soba başında kaz tüyü yastığa, yün mindere, yahut pos pos pöstekiye yaslanarak masal üstüne masal anlatırlar.
Rujdi dedesinin anlattığı masalları tamı tamına ezberliyordu. Hem de tekrar tekrar anlatmasını beklemeden. Dinliyor, dinliyor, sonra da dedesini soru yağmuruna tutuyordu:
- Dede, bu masallardaki anlatılanlar acaba gerçek mi, yani yaşanmış mı, yoksa hepsi de uydurma, yani uyduruk mu? Diyordu.
Bir yanda oturan ve dikkatini el işine veren ninesi de konuşulanlara kulak verdi ve gülümseyerek söze karıştı:
- Sen ne zannediyorsun, benim yakışıklı oğlum, boynuzsuz koçum? Düşün bir kere. İnsan ayı ile hiç konuşabilir mi? Ona masallarda “Ayı Dayı” demişler. Yani karşılaşınca “Dayı, nasılsın” diyebilir misin? Asla. Korkudan tiril tiril titrersin, hani derler ya, dilini bile yutarsın.
Rujdi hala birşeyler sormaya niyetleniyordu, ama hemen fikrini değiştirdi. Düşünceye daldı: “Masallar, hikayeler, nasıl meydana geliyor?” diye düşündü ve aklından geçeni hemen açıkladı.
Derken kapı ansızın açıldı ve ablası Rüya gülümseyerek içeri girdi.
İçeride çıt yoktu. Gözlerini kapıya dikmişlerdi.
Rüya heyecanlı heyecanlı konuşmaya başladı:
- Biliyor musunuz bugün ne güzel, yaşanası bir gün geçirdik. Görüşmemiz vardı, dedi.
- Nasıl görüşme, kiminle?
Diye sabırsızlanıyordu Rujdi.
Rüya ise cebinden telefonu çıkardı ve:
- Görüyor musunuz? Dedi.
İçerdekiler Rüya’nın etrafını sardılar ve sorucu gözlerle:
- Kimdir bu resimdeki? Demek istediler.
- Bu, bir yazar. Bizim okuduğumuz hikaye ve masalları yazan kişi. Onlara yazar denir. Yani bizi masallarla, hikayelerle buluşturan kişi.
Rujdi beynini kurcalayan soruların cevabını bulmuştu.
Как се раждат приказките
Децата много, ама много обичат бабите и дядовците си. Защо ли? Защото всяка вечер. През дългите зимни нощи и особено навън, когато снежинките танцувайки падат на земята, когато пред топлата печка, излегнали се на пухените възглавници, или са се опънали на меките овчи кожи, разказват приказка след приказка. Ружди научаваше дума по дума приказките, които дядо му разказваше. Хем без да го подканват ги разказваше дядо му. Ружди слушаше, слушаше и после обсипваше дядо си с въпроси:
- Дядо, истина ли е това, което се разказва в приказките? Истински ли са или измислени?
Седнала на единия край на стаята, съсредоточила се в ръкоделието си, баба му наостри уши и с усмивка на лице навлезе в разговора:
- Ти какво мислиш, моето красиво дете, моя коч без рога? Помисли малко, човек може ли да говори с мечка? В приказките са я нарекли Баба Меца. Ама ако я срещнеш би ли й казала „Как си Бабо?“ Никога! От страх така ще се разтрепериш, дето се казва и езика си ще глътнеш.
Ружди още се канеше да пита за нещо, но промени мнението си. Поразмисли: Как се раждат приказките, разказите и веднага си изрече мислите.
По това време вратата внезапно се отвори и влезе усмихната сестра му.
Вътре настана тишина. Всички бяха втренчили очи към вратата:
- Рюя още с влизането си вдъхновено заговори:
- Знаете ли днес какъв ден беше за мен, с една дума неизживян прекрасен ден.
Ружди нетърпеливо попита:
- С кого се срещнахте? Каква среща?
Рюя извади телефона от джоба си и посочи:
- Виждате ли? Рече.
Всички я заобиколиха и с питащи очи я погледнаха:
- Коя е тази жена?
- Това е писателката, която пише разказите, приказките, които четем. Такива хора се наричат писатели.
Ружди беше получил отговора на въпроса, който го безпокоеше.
How Tales Are Born
Children love their grandfathers and their grandmothers, that is, their grannies, very, very, very much. Why? Because every evening, on the long winter nights, especially while outside the snowflakes are coming down to the ground as if dancing, they lean back by the warm stove on a goose-feather pillow, a woollen cushion, or a thick fluffy sheepskin, and tell them tale after tale.
Rujdi learned the tales his grandfather told completely by heart. And without waiting for him to tell them over and over again. He listened and listened, and then he showered his grandfather with questions:
- Grandfather, I wonder, are the things told in these tales real, that is, did they really happen, or are they all invented, that is, made up? he would say.
His grandmother, who was sitting to one side with her attention on her handiwork, lent an ear to what was being said too, and joined in with a smile:
- What do you think, my handsome boy, my hornless ram? Just think for once. Can a person ever talk with a bear? In the tales they have called him “Uncle Bear”. So when you meet him, can you say, “Uncle, how are you?” Never. You would tremble and shake with fear; as they say, you know, you would even swallow your tongue.
Rujdi was still meaning to ask something, but he changed his mind at once. He sank into thought: “How do tales and stories come about?” he thought, and at once said aloud what had passed through his mind.
Just then the door suddenly opened and his big sister Rüya came in smiling.
There was not a sound in the room. They had fixed their eyes on the door.
Rüya began to speak excitedly:
- Do you know what a lovely day we had today, a day worth living. We had a meeting, she said.
- What kind of meeting, with whom?
said Rujdi, growing impatient.
But Rüya took her telephone out of her pocket and said:
- Do you see?
Those in the room gathered round Rüya, and with questioning eyes they meant to say:
- Who is this in the picture?
- This is a writer. The person who writes the stories and tales we read. They are called writers. That is, the person who brings us together with tales and stories.
Rujdi had found the answer to the questions that had been nagging at his brain.