Bazı Şeyleri Anlamak İçin Büyümek Gerek
Annesiyle babası ayrılıyorlardı. Bilge ise ayrılık nedir bilmiyordu. Annesi geceleri ona sarılıp yatıyor, kızına çeşitli masallar anlatıyordu. Bilge arada bir annesinin yüzünü okşarken eli yaşlanıyordu.
- Anne, sen ağlıyor musun yoksa?
- Hayır, evladım, terlemişimdir, diyerek kızını avutuyordu.
Bilge hem annesini okşuyor, hem derin derin düşünüyordu. “Babam nereye gitti de gelmiyor? Annem “baban başka kentte çalışıyor, onun için gelmiyor” diyor. Ama aslını bilmiyordu ki!
Bir gün yakın arkadaşlarından Pepa Bilge’ye üzgün üzgün konuştu:
- Bilge, doğru mu duyduklarım? Dedi.
- Neymiş o duydukların?
- Annenle baban ayrılmışlar.
- Öyle mi? Haberim yok. Babam başka bir kentte işbaşı yapmış.
Pepa düşünceye dalarak:
- Öyle mi? Diyebildi ancak.
Bu düşünceli sorusu Bilge’yi şaşırttı. Arkadaşından ayrılıp eve gitmek için bir bahane bulup koştu. Annesi bahçede mergusları suluyor, etrafındaki otları yoluyordu. Kızının telaşla koştuğunu görünce şaşırdı:
- Ne oldu, yavrum? Diyerek başını kaldırdı.
Kaldırdı ve bir de ne görsün? Gözlerindeki yaşlar, dağdan gelen bir ırmak misali boşanmıştı. Hemen annesinin ellerine sarıldı ve var sesiyle bağırdı:
- Doğru mu, anne? Anne neden söylemiyorsun?
- Neymiş o, kızım?
- Nasıl neymiş? Babamla-a-a.
Sözünü tamamlayamadı, hıçkırığa boğuldu.
Annesi daha fazla gizleyemeyeceğini anladı ve içini çekerek konuştu:
- Evet, doğru, kızım, üzülmeyesin diye senden gizledik. Sen istediğin vakit babanı görebilirsin, ama benden bunu isteme! Biraz daha büyünce anlarsın sebebini.
Bilge çok içlendi. İçindeki soru işareti büyüdükçe büyüdü.
- Ben arkadaşlarıma nasıl cevap vereyim, söyler misin? Diye ağlıyordu.
- Ağlama, yavrum, cevabını ancak büyünce anlarsın!
Bilge sonuç çıkarıyordu aklının yetiştiği kadar ve bir an evvel büyümek istiyordu.
Трябва да пораснеш, за да разбереш някои неща
Родителите й се развеждаха. А Билге не знаеше значението на тази дума, развод. Вечер майка й си лягаше при нея, прегръщаше я и й разказваше приказки. Като галеше лицето на майка си, ръцете на Билге се навлажняваха.
- Плачеш ли, мамо?
- Не, детето ми, сигурно съм настинала! – успокояваше я майка й. Билге си мислеше: „Баща ми къде замина, та не се връща? Майка каза, че работи в друг град.“ Но това не беше истината. Един ден приятелката й тъжно каза:
- Билге, вярно ли е това, което дочух?
- Какво си чула?
- Че родителите ти се развеждат.
- Така ли? Не знам. Баща ми започна работа в друг град.
Пепа се замисли.
- И така може да се каже…. – добави тя.
Този въпрос развълнува много момичето. Тя остави приятелката си и хукна към къщи. Майка й поливаше в градината. Като видя колко е развълнувана дъщеря й, попита:
- Какво има, рожбо?
Тя вдигна глава и момичето видя, че сълзите се стичат по лицето й като поточета. Хванаха се за ръце.
- Вярно ли е, майко? – попита детето. – защо не ми казваш?
- Какво да ти кажа, дъще?
- Как какво? Че с баща ми?... – тя не довърши. Задави я хълцане.
- Майка й разбра, че не бива повече да крие истината.
- Да, истина е, дъще – добави, подсмърчайки. – Не ти казахме, за да не те тревожим. Ти можеш да го виждаш, когато поискаш. Но не искай това и от мен! Като пораснеш, ще разбереш истината.
Билге страшно се разстрои. Въпросите, които не зададе, тежаха все повече. Тя се разплака.
- Какво да кажа на приятелките си, би ли ми обяснила?
- Не плачи, рожбо, щом пораснеш, всичко ще разбереш!
Билге пожела на часа да порасне.
To Understand Some Things You Have to Grow Up
Her mother and father were separating. But Bilge did not know what separation was. At night her mother lay down with her arms around her and told her daughter all kinds of tales. Now and then, as Bilge stroked her mother’s face, her hand grew wet with tears.
- Mother, are you crying?
- No, my child, I must have been sweating, she would say, comforting her daughter.
Bilge stroked her mother and at the same time thought deeply. “Where has my father gone, that he doesn’t come back? My mother says, ‘Your father is working in another town, that is why he doesn’t come.’” But she did not know the truth of it!
One day Pepa, one of her close friends, spoke to Bilge sadly:
- Bilge, is it true, what I have heard? she said.
- And what is it that you have heard?
- That your mother and father have separated.
- Is that so? I know nothing about it. My father has started work in another town.
Pepa, sinking into thought, could only say:
- Is that so?
This thoughtful question surprised Bilge. She found an excuse to leave her friend and go home, and she ran. Her mother was in the garden watering the daffodils and pulling up the weeds around them. When she saw her daughter running in such a fluster, she was surprised:
- What happened, my little one? she said, raising her head.
She raised it, and what should she see? The tears in her eyes were pouring down like a river coming from the mountain. At once she clasped her mother’s hands and cried out at the top of her voice:
- Is it true, Mother? Mother, why don’t you tell me?
- What is it, my girl?
- What do you mean, what is it? You and my fa-a-ather.
She could not finish her words; she choked with sobs.
Her mother understood that she could not hide it any longer, and with a sigh she spoke:
- Yes, it is true, my girl; we hid it from you so that you would not be sad. You can see your father whenever you want, but do not ask that of me! When you grow a little older you will understand the reason.
Bilge was deeply hurt. The question mark inside her grew and grew.
- How am I to answer my friends, will you tell me? she said, crying.
- Don’t cry, my little one; you will understand the answer only when you grow up!
Bilge was drawing her conclusions as far as her mind could reach, and she wanted to grow up as soon as she could.