← Nur Taneleri

Okuma dili:

Müziksever Ayı Dayı

3 dk okuma

Murat, adını taşıdığı dedesinin pek sevimli torunlarından biriydi. Akşamları dedesi sürü gütmekten dönünce hemen dizine oturur, gündüzleri olup bitenleri, arkadaşlarıyla yürüttügü fikirleri bir bir dedesine anlatıyordu. Murat’ın da dedesiyle birlikte sürü gütme merakı artıkça artıyordu.

Bir gün okullar tatil edilince dedesi Murat’ın kulağına fısıldadı:

-Hazırlan evlat, yarın seni de beraberimde götüreceğim.

Murat sevincinden hopladı, zıpladı. Ne yapacağını şaşırdı. Önce gidip arkadaşlarına müjdeledi. Onların da uyuyan merakına su serpti. Ama reddetti, dedesinin çok titiz bir adam oldugunu söyledi. Sonra sürü rüyasına girdi. Koyunların ardından koştu, koştu. Hatta çok sevdiği bakle kuzuyu kaçırır gibi olduğu sırada sıçrayıp uyandı. Oturdu, birer topu andıran yumrucaklarıyla gözlerini ovuşturdu. Nihayet kendine geldi. Gerçek değil, rüya imiş meğer… sakinleşti.

Sabah olup uyandığı zaman dedesi püsküllü torbasını omuzlamış, topuzlu çoban sopasını koltuğu altına kısmış, kıra çıkmaya hazırdı. Murat ürktü, acele etmekten kekeledi bile:

-Beni unutacak mıydın yoksa, dede?

-Hiç unutur muyum evladım. Hadi, ben koyunları salana dek sen paparanı kaşıkla ve bana yetiş bakayım.

Murat kahvaltısını acele, ama çok acele yapmaya çalıştı. Ağız mızıkasını da cebine sokup koştu. Dedesine ta koca çeşme başında yetişti. Elinden değneği alıp sürüyü önüne kattı. Aynı dedesi gibi haykırıyordu:

-Çüş, çüş, seni gidi yaramaz! Biraz daha dayanamaz mısın, acından ölecek misin yoksa?

Derken doğanın o rengarenk manzarasına daldı. Havalar kurağa çektiği için orman boyundaki otlar sararmaya yüz tutmuştu. Papatyaların sarı sarı gözleri baygın bir hal almıştı. Al al gelincik çiçeklerinin boynu bükülmüştü. Dimdik duran, sanki onlara bekçilik eden maviş çiçekli sütleğenlerdi. Karşıda sürüye doğru başını dikmiş bir hayvan koşuyordu. Murat, bu yaratığı şimdiye kadar yalnız televizyonlarda gösterilen filmlerde görmüştü. Dedesin kavalla çaldığı uzun havayı telaşlı sesiyle kesti:

-Dede, nedir şu karşıda koşan?

-Dur,oğlum, ayı, ama aç bir ayı galiba. Gözü kararmış.

Murat dede tutturduğu havayı kesmeden ayı dayıyı gözetmeye koyuldu. Hımbıl ayı istifini bozmadan adımlarını yavaşlattı. Bir sıra geçen yaz kesilen bir tomruğu yastık edip uzandı.

Şaşılacak şey! Açtı ya, koşuyordu ya, neden birden durdu, neden uslandı? Murat dede başka bir hava tutturdu. Bu kez daha duygulu, daha içli. Murat şaşkın şaşkın bir dedesine, bir ayıya bakıyor, gözlerine inanamıyordu. Dedesi kaval çalıyor, ayı dayı ise kulak kesilmiş kaval sesini dinliyordu. Hem de göz kırpmadan, ayağını çekmeden dinliyordu. Bir ara dedesi sustu. Ayı tıkır mıkır etti, başını bir öte, bir beri salladı. Memnuniyetsizlik gösterdi. Bu kez Murat ağız mızıkasını çıkardı, oynak bir melodi tutturdu.

Sahan içinde kavurma

Kız fistanı savurma,

O incecik belini kıvır kıvır kıvırma

Aman yarelim yalla…

Az sonra dedesi yıne eline kavalı aldı. Bir Murat, bir dedesi, bir melodi Murat, bir melodi dedesi derken sürü epey uzaklaşmıştı. Bakle kuzu da anasının ardından –tehlikeyi sezmiş gibi – ses çıkarmadan koşuyordu. Bu sahne belki bir saat, belki de daha fazla sürdü. Murat’ta nefes kalmamıştı. Dedesinin soluğu da kesilmişti. Konseri sürdürmek isteseler de takatleri buna müsaade etmiyordu. Adeta nefesleri tükenmişti. Ayı dayı da ayağa kalktı. Kendilerine belki teşekkür etmek istiyordu. Belki de hallerine acıyordu. Sonra arkasını dönüp yürüdü.

Murat böylesi bir ekşın yaşayacaklarını, böylesi bir müzüksever ayıya rastlayacaklarını bilseydi, kıra çıkarken en azından bir arkadaşını, hem de darbukasını alacaktı.