Küçük Okul
Amira küçük, henüz iki yaşında. Ağabeyi ise büyük, tam dört yaş büyük ondan. Hatta okula gidiyor, yani „küçük okula“ — çocuk bahçesine. Ağabeyini okula giderken görmüyor, ama dönüşünü saatlerce sayıklıyor. Onun oynadığı oyuncakları alıp, epey eğleniyor. Hele de tableti ele geçirmeye görsün. Tıpkı onun gibi oturup tableti dizlerinin üzerine yerleştiriyor ve dört bir köşesini bastırıyor. Şekil çıktı mı, iki elini havaya kaldırıp çığlık üstüne çığlık atıyor. Ötesi ayan: işaret parmağı tabletin üstünde dolaşıyor. Yüzü de şekillere göre değişiyor: kâh gülümsüyor, kâh ağlayımsı ağlayımsı sesler çıkarıyor. Ama ne var ki, çabuk bıkıyor aynı oyunlara. Sonra gidip ipi geriyor ve atlamaya öğreniyor.
Bir gün Amira ortalıktan kayboldu. Odaları, yatak üstlerini, ikinci kat yatakları, kitaplık arkasını, şömine etrafını, hatta içini dahi araştırdık, yok, yok, yokoğlu yok. Gözlerimiz fal taşı kesildi, yuvalarından fırlayacak gibi, „Acaba nereye gidebilir bu çocuk! Bir şeyden haberi yok (biz yetişkinlere göre). Ama nereye gidebilir?“
Oysa ağabeyinin tabletini alıp „okula“ gitmiş. (Ev arkasına gizlenmiş.) Onu görünce çok sevindik. „Sen ne arıyorsun burada?“ demek istedik. Oysa parmağını ağzına koyup „şiiit“ etti, „Çocukları uyandıracaksınız“ demek istedi. Gözlerini diktiği yere baktık. Ne görelim! Oyuncakların arasında her ne kadar kedi köpek, tavşan, ayı, ördek, piliç, varsa sıraya dizip „uyutmuş“. „Küçük okulda bizi böyle diziyor, böyle uyutuyorlar“ demek istedi. Küçümencik öğrencilere „Tatlı uykular“ der gibi gülümseyerek „küçük okul“dan ayrıldık.
Малкото училище
Амира е малка, още е на две годинки. А батко ѝ е голям, цели четири години по-голям от нея. Дори ходи на училище, тоест на „малкото училище“ — на детска градина. Тя не вижда батко си, когато тръгва за училище, но с часове повтаря кога ще се върне. Взема играчките, с които той си играе, и доста се забавлява. А само да се докопа до таблета. Сяда досущ като него, наглася таблета върху коленете си и натиска четирите му ъгъла. Появи ли се картинка, вдига двете си ръце във въздуха и надава вик след вик. По-нататък е ясно: показалецът ѝ се разхожда по таблета. И лицето ѝ се променя според картинките: ту се усмихва, ту издава плачливи, плачливи звуци. Само че едни и същи игри бързо ѝ омръзват. Тогава отива, опъва въжето и се учи да скача.
Един ден Амира изчезна. Претърсихме стаите, по леглата, горните легла, зад библиотеката, около камината, дори вътре в нея — няма я, няма я, никаква я няма. Очите ни се ококориха, сякаш ще изскочат от орбитите си: „Къде ли може да отиде това дете! Нищо не разбира (според нас, възрастните). Но къде може да отиде?“
А тя взела таблета на батко си и отишла на „училище“. (Скрила се зад къщата.) Като я видяхме, много се зарадвахме. Искахме да кажем: „Ти какво търсиш тук?“ А тя сложи пръст на устата си и направи „шшшт“, искаше да каже: „Ще събудите децата.“ Погледнахме натам, накъдето беше вперила очи. И какво да видим! Колкото котки, кучета, зайци, мечки, патета, пиленца имаше сред играчките, беше ги наредила в редица и ги беше „приспала“. „В малкото училище така ни нареждат, така ни приспиват“ — искаше да каже. Усмихнати, сякаш казвахме „Сладки сънища“ на мъничките ученици, си тръгнахме от „малкото училище“.
The Little School
Amira is little, only two years old. Her big brother, though, is big, a whole four years older than she is. He even goes to school, that is, to the “little school” — the kindergarten. She does not see her brother going off to school, but she babbles for hours about his coming back. She takes the toys he plays with and has a good deal of fun. And just let her get hold of the tablet. Exactly like him she sits down, settles the tablet on her knees and presses all four of its corners. When a picture comes up, she lifts both hands in the air and lets out shriek upon shriek. The rest is plain: her forefinger wanders over the tablet. And her face changes according to the pictures: now she smiles, now she makes whimpery, whimpery sounds. But the thing is, she quickly gets tired of the same games. Then she goes and stretches out the rope and learns to jump.
One day Amira vanished from sight. We searched the rooms, the tops of the beds, the upper bunks, behind the bookcase, around the fireplace and even inside it; no, no, not a sign of her. Our eyes grew as big as saucers, as if they would pop out of their sockets: “Where can this child have gone! She knows nothing about anything (according to us grown-ups). But where can she have gone?”
But she had taken her brother's tablet and gone to “school”. (She had hidden behind the house.) When we saw her we were very glad. We wanted to say, “What are you doing here?” But she put her finger to her mouth and went “shhh”; she meant, “You will wake the children.” We looked at the place where she had fixed her eyes. What should we see! Whatever cats and dogs, rabbits, bears, ducks and chicks there were among the toys, she had lined them up in a row and “put them to sleep”. She meant, “At the little school they line us up like this, they put us to sleep like this.” Smiling as if to say “Sweet dreams” to the tiny pupils, we left the “little school”.