← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Küçük Okul

1 dk okuma

Amira küçük, henüz iki yaşında. Ağabeyi ise büyük, tam dört yaş büyük ondan. Hatta okula gidiyor, yani „küçük okula“ — çocuk bahçesine. Ağabeyini okula giderken görmüyor, ama dönüşünü saatlerce sayıklıyor. Onun oynadığı oyuncakları alıp, epey eğleniyor. Hele de tableti ele geçirmeye görsün. Tıpkı onun gibi oturup tableti dizlerinin üzerine yerleştiriyor ve dört bir köşesini bastırıyor. Şekil çıktı mı, iki elini havaya kaldırıp çığlık üstüne çığlık atıyor. Ötesi ayan: işaret parmağı tabletin üstünde dolaşıyor. Yüzü de şekillere göre değişiyor: kâh gülümsüyor, kâh ağlayımsı ağlayımsı sesler çıkarıyor. Ama ne var ki, çabuk bıkıyor aynı oyunlara. Sonra gidip ipi geriyor ve atlamaya öğreniyor.

Bir gün Amira ortalıktan kayboldu. Odaları, yatak üstlerini, ikinci kat yatakları, kitaplık arkasını, şömine etrafını, hatta içini dahi araştırdık, yok, yok, yokoğlu yok. Gözlerimiz fal taşı kesildi, yuvalarından fırlayacak gibi, „Acaba nereye gidebilir bu çocuk! Bir şeyden haberi yok (biz yetişkinlere göre). Ama nereye gidebilir?“

Oysa ağabeyinin tabletini alıp „okula“ gitmiş. (Ev arkasına gizlenmiş.) Onu görünce çok sevindik. „Sen ne arıyorsun burada?“ demek istedik. Oysa parmağını ağzına koyup „şiiit“ etti, „Çocukları uyandıracaksınız“ demek istedi. Gözlerini diktiği yere baktık. Ne görelim! Oyuncakların arasında her ne kadar kedi köpek, tavşan, ayı, ördek, piliç, varsa sıraya dizip „uyutmuş“. „Küçük okulda bizi böyle diziyor, böyle uyutuyorlar“ demek istedi. Küçümencik öğrencilere „Tatlı uykular“ der gibi gülümseyerek „küçük okul“dan ayrıldık.