← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Ben „Öbür Hala“

1 dk okuma

Babaannesiyle, büyük annesiyle, yıllanmış dostluğumuz vardı. Aramızdaki mesafe ırak olsa da, kalplerimiz birbirinden ayrı çarpsa da, fikirlerimiz, duygularımız aynıydı. İnsanlar belki onun için yakınlaşıyor, birbirine bağlanıyor. Bu sıcaklık gözle görülmese de bu bağlar nesillere de,küçüklere de aksediyor. Tabii, göl olan yerde su eksik olmaz, derler ya!

O, küçümencikti, henüz adım atmasını öğrenmişti, ama adını biliyordu. „Fati“ diyordu. Bizi, yani beni ve arkadaşımı seyrek de olsa görünce yüzünde güller açıyordu. Bize sevgisini nasıl bildireceğini bilemiyordu. Elindeki bonbonu mu versin, cebindeki cikleti mi? Şaşırıyordu adeta.

Arkadaşıma Hala diyordu. Bana acaba ne diyecekti. Sabırsızlıkla bekliyordum söyleyeceklerini.

— Benim adım ne? Diyordum. Ve yine kendim cevap veriyordum.

— Ben Nadiye teyzen! Diyordum.

İki yaşında bir çocuğa böyle zor adlar söyletilir mi hiç. Baktı baktı ve:

— Sen öbür hala! Dedi.

Adım „öbür hala“ kaldı.

Arkadaşımın yolu düşünce uğruyordu dostlarımıza. Onu görünce biraz bekliyor, gidip kapıyı yokluyor ve o zaman soruyordu:

— Hani öbür hala nerede? Diyordu.


Böyle böyle benim adım „öbür hala“ kaldı.