Ben „Öbür Hala“
Babaannesiyle, büyük annesiyle, yıllanmış dostluğumuz vardı. Aramızdaki mesafe ırak olsa da, kalplerimiz birbirinden ayrı çarpsa da, fikirlerimiz, duygularımız aynıydı. İnsanlar belki onun için yakınlaşıyor, birbirine bağlanıyor. Bu sıcaklık gözle görülmese de bu bağlar nesillere de,küçüklere de aksediyor. Tabii, göl olan yerde su eksik olmaz, derler ya!
O, küçümencikti, henüz adım atmasını öğrenmişti, ama adını biliyordu. „Fati“ diyordu. Bizi, yani beni ve arkadaşımı seyrek de olsa görünce yüzünde güller açıyordu. Bize sevgisini nasıl bildireceğini bilemiyordu. Elindeki bonbonu mu versin, cebindeki cikleti mi? Şaşırıyordu adeta.
Arkadaşıma Hala diyordu. Bana acaba ne diyecekti. Sabırsızlıkla bekliyordum söyleyeceklerini.
— Benim adım ne? Diyordum. Ve yine kendim cevap veriyordum.
— Ben Nadiye teyzen! Diyordum.
İki yaşında bir çocuğa böyle zor adlar söyletilir mi hiç. Baktı baktı ve:
— Sen öbür hala! Dedi.
Adım „öbür hala“ kaldı.
Arkadaşımın yolu düşünce uğruyordu dostlarımıza. Onu görünce biraz bekliyor, gidip kapıyı yokluyor ve o zaman soruyordu:
— Hani öbür hala nerede? Diyordu.
Böyle böyle benim adım „öbür hala“ kaldı.
Аз, „другата леля“
С баба ѝ, с майката на баща ѝ, имахме дългогодишно приятелство. Макар разстоянието между нас да беше голямо, макар сърцата ни да биеха отделно едно от друго, мислите ни, чувствата ни бяха еднакви. Може би затова хората се сближават, привързват се един към друг. Макар тази топлота да не се вижда с очи, тези връзки се отразяват и на поколенията, и на малките. Разбира се, нали казват: където има езеро, вода не липсва!
Тя беше мъничка, току-що се беше научила да прави крачки, но знаеше името си. „Фати“ — казваше. Щом видеше нас, тоест мен и приятелката ми, макар и рядко, на лицето ѝ разцъфваха рози. Не знаеше как да ни покаже обичта си. Бонбона в ръката си ли да ни даде, дъвката в джоба си ли? Направо се объркваше.
На приятелката ми казваше „лельо“. А как ли щеше да нарече мен? С нетърпение чаках какво ще каже.
— Как се казвам аз? — питах. И пак сама си отговарях.
— Аз съм твоята леля Надие! — казвах.
Може ли да караш двегодишно дете да изговаря такива трудни имена. Гледа, гледа и:
— Ти си другата леля! — каза.
Името ми си остана „другата леля“.
Когато пътят на приятелката ми минеше оттам, тя се отбиваше при нашите приятели. Щом я видеше, детето почакваше малко, отиваше да провери на вратата и тогава питаше:
— Ами къде е другата леля? — казваше.
Така, така моето име си остана „другата леля“.
I, “the Other Auntie”
With her grandmother, her father's mother, I had a friendship of many years. Even though the distance between us was far, even though our hearts beat apart from each other, our ideas and our feelings were the same. Perhaps that is why people grow close and become attached to one another. Even if this warmth cannot be seen with the eye, these bonds are reflected in the generations, in the little ones too. Of course, where there is a lake, water is never lacking, as they say!
She was tiny, she had only just learned to take steps, but she knew her name. “Fati,” she would say. When she saw us, that is, me and my friend, even if rarely, roses would bloom on her face. She did not know how to show us her love. Should she give us the sweet in her hand, or the chewing gum in her pocket? She was quite at a loss.
She called my friend Auntie. What would she call me, I wondered. I waited impatiently for what she would say.
— What is my name? I would say. And again I would answer myself.
— I am your Aunt Nadiye! I would say.
Can a two-year-old child ever be made to say such hard names? She looked and looked and:
— You are the other auntie! she said.
My name stayed “the other auntie”.
When my friend happened to be passing, she would drop in on our friends. When the little one saw her she would wait a little, go and check the door, and then ask:
— Well, where is the other auntie? she would say.
And so, in this way, my name stayed “the other auntie”.