← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Yırtık Kaçmış

1 dk okuma

Kızak koşmasını çok çok seviyordu. Hele de kar lapa lapa yağıyorken elindeki kızağı bazen rastgele bir yerde bırakıp kıçça da koşuyordu. Bu öyle hoşuna gidiyordu ki!.. Paçaları, aşortmanı şırıl sıklam oluyordu. Ama hiç de oralı olmuyordu. Aldırmıyordu.

Bir gün eve vardığında ablası ve ağabeyi gülmeye başladılar. Ona bakıp bakıp gülüyorlardı. Güldükçe kaynıyor, kaynıyorlardı gülecekten. Annesi geldi. Soner’e bakınca önce kızdı, sonra o da gülen çocuklarla bir oldu, kıkır kıkır güldü. Soner, herkesin yüzünü bir bir süzdü. Süzdü ve istemeyerek dudağı büküldü, ağladı. Alabildiğine sesini salarak ağladı. Acayip bir orkestra çıktı meydana. Ama istemez misin poposu üşür gibi oldu. İki elini kalçalarına yapıştırdı. Bir de ne görsün, poposu apaçık meydandaydı. O da „orkestra“ya bir başka tel taktı. En incecik teli...

Aşortmanını çıkarıp attı. Attı ve ayaklarıyla çiğnedi.

— O artık yırtık, anne, dedi.

Gerçekten yırtık atılıyor, yırtık alaşağı ediliyor. Ama iğnelikte iğne iplik varken hal değişiyor. İğne yırtığı kapatıyor, eşyaya ömür veriyor. Onu yaşatıyor.

Soner’in annesi çiğnenen aşortmanı atmadı. Kuruttu. Dikti ve tekrar oğluna verdi.

— Git! Alabildiğine kızak koş, evlâdım! dedi.

Soner’in yüzünde güller açtı.

Yırtık kaçmıştı.