← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Hasretliğin Öteki Adı Özlem

2 dk okuma

Anababası ayrılalı birkaç ay olmuştu, görüşmüyorlardı.

Aylin’in hasretliği babaannesinin burnunda burcu burcu kokuyordu. Amma çaresi yoktu. Hasretlik bu sana. Nedenleri binbir türlü.

Yılbaşı yaklaşıyordu. Babaannesi çarşı pazar gezip torununa en güzelinden giyimler seçti. Onları hayalen torununa giydirdi. Sonra da rengini denizden almış dolu dolu gözlerle Aylini okşadı, okşadı... Sonra hediyesini dürdü, bir torbaya koydu. Ertesi gün dükkanda yeni yeni çikolatalar, bisküviler gördü. Onlardan da alıp torbaya yerleştirdi. Üstüne de „anne“ diyebilen bir taş bebek ile „hav hav“ diye havlayan bir kuçu kuçu yerleştirdi.

Hepsi iyiden iyi, güzelden güzeldi.

Babaanne televizyon karşısında oturuyor ve her gördüğü çocuğun kaşını gözünü torununa benzetiyordu. Bazen gelip boğazına bir yumak duruyor, düğümleniyordu...

İşte, çok beklenilen o yılbaşı gecesi de gelip çattı. Kent, görülesi telli pullu gelin misali süslenmişti. Her evin avlusu, girişi bile donatılıydı. Bu yıl nedense herşey daha törenli, daha görkemliydi.

Aylin’in babası holün üst köşesindeki hediye torbasını alıp arabaya götürdü.

Annesi ardından bağırdı:

— Oğlum, nereye böyle acele? Şeker suya mı düştü?

Oğlu, yarım ağızla:

— Çok durmam, gelirim anne! dedi.

Akşam üzeri Aylin babasının gelmesini bekliyordu. Zil çaldığı zaman hemen kapıya koştu:

— Yeni yıl geliyor! Yeni yıl... diye şarkı söylüyor, ellerini de kanat misali çırpıyor çırpıyordu. Babasını görünce daha da coştu.

— O Yeni yıl değil, benim babammış! Babaa, babacığım!... dedi ve boynuna sarıldı. Sarıldı ama gözleri kapıya takıldı:

— Hani, babaannem nerede?

Babası acı bir lokma yutar gibi yutkundu, kısık bir sesle konuştu:

— Birazdan gideceğiz babaannene, dedi.

Aylin, küçümencik pamuk elleriyle sabırsızlıkla hediye torba sını boşaltmaya başladı. Yeni elbiseleri görünce hemen üstünü çıkardı ve yenilerini giydi. Babasına:

— Şimdi beni babaanneme götür. Babaannemi isterim! dedi.

Annesi „yok“, „geç oldu“ dese de yılbaşı gecesinde emirleri çocuklar verirdi.

Babası kızını kırmayacaktı.


Zil çaldı. Babaanne adeta çıldırdı, kapıya koştu. Sanki karşısında masallardaki prensesi görüyordu. O an Aylin’e sanki iki de kanat takılmıştı. Ellerini açarak babaannesinin kucağına uçup kelebek gibi kondu. Babaannesinin çocuk şarkılarını, masal larını ne kadar da özlemişti. Babaanne ile torunu kucak kucağa, sarmaş dolaş oldular. Altı ayın hasretini gideriyorlardı. Aylin babaannesine ondan öğrenip bildiği şarkıları okudu, masalları anlattı.

O akşam babaannesi büyük ve canlı hediyeyi karşılamıştı.