Ağla ile Çağla
Ağla ve Çağla kardeştiler. Aralarında yaş farkı yok gibiydi. Aynı yılın çocuklarıydılar. Onun için bir sınıfa gidiyor, aynı kitaplardan ders çalışıyorlardı. Nedense adlarını üzerlerinde taşıyan kızlardı. Ağla’nın gözleri hep nemli, hep buğulu. Dolu dolu. Çağla ise gülüp oynayan, içi cıvıl cıvıl, hayat dolu bir kızdı.
Ağla pek duygusaldı. Bir düğüne gitse heyecanlanır, gözyaşları tıpır tıpır yanaklarından iki yana sıyrılırdı. Sahnede güzel bir şiir, bir şarkı okusalar, gözleri iç yaşantısını ele verirdi. Bu halinden utanır oluyordu. Oysa hesabını veremiyor, heyecanlanmak, duygulanmak yaşamak demektir, yaşamla temas, birlenmek, beraberlenmek demektir. Bunu bilemiyordu.
Ağla ile Çağla iki kardeş, bir ananın iki çocuğu. Bir dalın iki meyvesi. Aynı ağlamak ve gülmek gibi. Gülmekle ağlamak kardeştir demezler mi hani!
Ağlamayan bir kişi, meyve vermeyen, yalnız uzayan, yaprak doğuran ağaçlar gibidir.
Bir gün iki kardeş hep beraber televizyon seyrediyorlardı. Sanatçının birine: „Sen sahnede çok ağlıyorsun“ dediler. O da: „Sadece sahnede değil, sahnede olmadığım zaman da ağlıyor ve ağlamayan kişileri sevemiyorum“! demişti. Bu sözler Ağla’yı çok çok etkiledi, kulaklarını içine saldı, biraz da iç dünyasını dinledi. Kalpten kalbe giden o görünmeyen yolların izlerini gözledi. Gönlün gözüne ön verdi. Bir başka türlü gördü bu kapalı dünyayı ve bir an düşündü.
Herkesin kendine özgü bir dünyası var. Onu ne yapsan, ne etsen değiştiremezsin. İşte kardeşi Çağla, gerçekten, çağlıyan gibi: Gün geliyor durgun, gönlü küsmüş, yüzü senmiş, dili tutulmuş, sözü kırılmış. Gün geliyor çağlayan gibi her yanı söze, gülüşe gark ediyordu.
Dedelerinin yemiş bahçesi vardı. Değişik deneyimler yapıyordu dedesi. Bir elma ağacına başka başka kalemler aşılıyor, merakla meyve vermesini bekliyordu. Yıllarca: Bu dal „bel flör“ diyordu, bu ise „jo Natan“. Gel zaman, git zaman elmalarını da tattılar. Biri sapsarıydı,biraz ekşimsi, mayhoş, diğeri kırmızı yanaklı, tatlı mı tatlı. İşte insanlar gibi. Örneğin, Ağla ile Çağla gibi.
Onlar da öyle sürüp gidecekler. Tabiat bu! Değiştirilebilir mi?!
Агла и Чагла
Агла и Чагла бяха сестри. Между тях сякаш нямаше разлика в годините. Бяха деца на една и съща година. Затова ходеха в един клас, учеха уроците си от едни и същи учебници. Кой знае защо, бяха момичета, които носеха имената си върху себе си. Очите на Агла — все влажни, все замъглени. Пълни-препълнени. А Чагла беше момиче, което се смее и играе, с чуруликаща душа, пълно с живот.
Агла беше много чувствителна. Отидеше ли на сватба, развълнуваше се и сълзите ѝ се търкулваха кап-кап от двете страни по бузите. Кажеха ли на сцената хубаво стихотворение, изпееха ли песен, очите ѝ издаваха какво преживява вътре в себе си. Започна да се срамува от това си състояние. А не си даваше сметка, че да се вълнуваш, да се трогваш значи да живееш, значи досег с живота, значи да станеш едно с него, да бъдеш заедно с него. Това тя не знаеше.
Агла и Чагла — две сестри, две деца на една майка. Два плода на един клон. Също като плача и смеха. Нали казват, че смехът и плачът са братя!
Човек, който не плаче, прилича на дърветата, които не дават плод, а само растат на височина и раждат листа.
Един ден двете сестри гледаха заедно телевизия. На един артист казаха: „Ти плачеш много на сцената.“ А той отвърна: „Не само на сцената, плача и когато не съм на сцената, и не мога да обичам хората, които не плачат!“ Тези думи много, много развълнуваха Агла, тя обърна слуха си навътре, послуша малко и своя вътрешен свят. Проследи дирите на онези невидими пътища, които водят от сърце до сърце. Даде път на окото на сърцето. Видя този затворен свят по някакъв друг начин и за миг се замисли.
Всеки си има свой собствен свят. Каквото и да правиш, каквото и да сториш, не можеш да го промениш. Ето сестра ѝ Чагла — наистина като водопад: дойде ден — тиха, със сърдито сърце, с угаснало лице, с вързан език, с пречупена дума. Дойде ден — като водопад залива всичко наоколо с думи и смях.
Дядо им имаше овощна градина. Дядо ѝ правеше различни опити. На едно ябълково дърво присаждаше различни калеми и с любопитство чакаше да даде плод. С години казваше: този клон е „белфльор“, а този — „джонатан“. Мина време, не мина и опитаха ябълките им. Едната беше жълта-жълтеничка, малко киселичка, възкисела, другата — с червени бузи, сладка, та сладка. Ето, също като хората. Например като Агла и Чагла.
И те така ще си продължат. Природа е това! Може ли да се промени?!
Ağla and Çağla
Ağla and Çağla were sisters. There was almost no difference in age between them. They were children of the same year. That is why they went to one class and studied from the same books. For some reason they were girls who wore their names. Ağla's eyes were always moist, always misty. Full to the brim. Çağla, on the other hand, was a girl who laughed and played, chirpy inside, full of life.
Ağla was very sensitive. If she went to a wedding she would get excited, and her tears would slip drop by drop down both sides of her cheeks. If they recited a beautiful poem or sang a song on the stage, her eyes would give away what she was living inside. She was becoming ashamed of this. Yet she could not work it out: to be excited, to be moved, means to live, means contact with life, becoming one with it, being together with it. She did not know this.
Ağla and Çağla, two sisters, two children of one mother. Two fruits of one branch. Just like crying and laughing. Don't they say that laughing and crying are sisters!
A person who does not cry is like the trees that bear no fruit, that only grow tall and put out leaves.
One day the two sisters were watching television together. They said to one of the artists: “You cry a lot on stage.” And she had said: “Not only on stage, I cry when I am not on stage too, and I cannot love people who do not cry!” These words affected Ağla very, very much; she turned her ears inward and listened a little to her inner world as well. She watched the traces of those unseen roads that go from heart to heart. She gave way to the eye of the heart. She saw this closed world in another way and thought for a moment.
Everyone has a world of their own. Whatever you do, whatever you try, you cannot change it. Take her sister Çağla, truly like a waterfall: there came days when she was still, her heart sulking, her face dimmed, her tongue tied, her words broken. There came days when, like a waterfall, she flooded everything around her with words, with laughter.
Their grandfather had a fruit orchard. Grandfather did various experiments. He would graft different scions onto one apple tree and wait with curiosity for it to bear fruit. For years he would say: This branch is “Belle Fleur”, and this one “Jonathan”. In the course of time they tasted its apples too. One was bright yellow, a little sourish, tart; the other red-cheeked and sweet as could be. Just like people. For example, like Ağla and Çağla.
They too will go on like that. This is nature! Can it be changed?!