← İftar Lokmaları

Okuma dili:

İki Çiçek

2 dk okuma

Sevilcanın saçı gece karanlığı gibi.

Karanlık saçları yanıbaşında Sevilcanın.

Sevilcanın yüzü de karanlık, gözü de. Karanlık karanlık bakıyor önündeki çiçeğe. Sakın çiçeğe darılmış sanmayın. Çiçek çiçeğe kötülük edebilir mi hiç!

Oynuyorlardı.

Hoş bir oyundu oynadıkları. İlkin Sevilcan koşuyor, iki eliyle birden gizliyordu bir çiçeğin yüzünü. Ardından Gülcan gidiyor, bilmeye, hayır Sevilcanın parmakları arasından bakan çiçeğin saklı gözünü görmeye çalışıyordu. Böylece oynayıp dururken, sıçrayıp koşarken Sevilcan oynamaz oldu. Sıçrayıp oynamaz oldu. Güler yüzü soldu. Gülcan baktı baktı... sonra birden sordu:

— Sevilcancığım, noldun?

Sevilcan sanki ortalardan kayboldu...

Bazı haller var, sözle duyurulur. Bazı haller vardır yaşamakla sezdirilir. Sevilcan’ın hali öyleydi ki, bunu arkadaşı konuşmadan duymalı, anında sezmeliydi. Arkadaşına dert ortağı olmalıydı.

Sevilcan olducağı yere çömeldi. Bir an için tutulan dili çözüldü. Önündeki çiçeğe çocuk diliyle konuştu:

— Çiçeğim benim, benim zavallı çiçeğim, seni bu hale düşüren kim?

Uzandı, titreyen parmaklarıyla üstündeki taşı aldı. Sevilcan’ın kadife yumağını andıran gözleri Gülcanın da kalbini sızlattı. Sevilcan konuştu, Gülcan içlendi:

— Kim bu merhametsiz? Baksana, seni havasız, güneşsiz bırakmış!

Biraz düşündü: „Acaba çiçek güneşsiz olur mu?“

Çiçeği şöyle bir süzdü. Her yanı sararıp solmuştu.

Sonuca vardı:

— Güneşsiz ne ben yaşayabilirim, ne de sen!

Gülcan ilkin arkadaşına baktı baktı, sonra birden girdi havasına:

— Hem havasız, hem susuz! dedi

İki arkadaş başbaşa verdiler, bir daha, bir daha çiçeğe elemini, derdini sordular:

— Sevimli çiçeğim, senin gündüzünü gece etmişler!

— Güzelim bahçemizi bir çiçekten etmişler!

— Gülen yüzüne kahır perdesi çekmişler...

Zaten yabancı eller hoyrattır, demezler mi?

Menekşecik sanki kulaklarını dikmiş dinliyordu. Ne zamandan beri başını kaldırmamış, çocuk sesi duymamıştı. Ne zamandan beri yüzünü çiğ yıkamamış, güneş kurulamamıştı... Netsindi, eller ona taştan gömlek giydirmişti.

Derken menekşe ürperdi. Belki de bu sözlerden etkilendi. Mavi gözü ışıdı. Gülcan, menekşenin mor gözüne baktı, bir de Sevilcanın. Mavi gözlü mavişler de bakıştılar. Mavi gözlü mavişler şenlendiler.

Çiçek çiçeğe darılmazdı.

Çiçek çiçeğe kötülük etmezdi.

Çiçekler gülmeli, yaşama sevinmelidir.

Çiçekler çocuklar gibi sevilmelidir.