Saygı Hakedilmeli
Krisi narin bir kızcağız. Derin’in öğrenci arkadaşı. Aynı sınıfın öğrencileri her ikisi de. Krisi en başarılı öğrencilerden. Tıpkı Derin gibi. Derin bu akşam Krisi’yi misafirliğe davet etmiş ve kızı yumuşak bir sandalyeye oturtmuştu.
Krisi konuşkan, neşeli bir kızcağızdı. Kendini yabancı hissetmedi. Derin’le kızkardeşinin neşeli şakalarını ilgiyle seyrediyordu, Derin’in espirilerine hep beraber gülüşüyorlardı. Derin bir sıra geldi, eğilip kulağına bir şeyler fısıldadı. Fısıldadı ve iki elinden tutup onu aynen bebek gibi yürüttü. Zira onun da oyunlara katılmasını, beraber eğlenmesini istiyordu.
Bu kez oyunları değişti: Oynayıp zıplamak değildi… Gelen öteki arkadaşlarıyla Krisi’yi aralarına aldılar ve hep beraber başka bir oyuna geçtiler. Soru cevap oyununa. Biri soruyor, bilen, okuldaki gibi elini kaldırıp cevaplıyordu. En çok soru cevaplayan ödül hakkediyordu. Ödül de neydi, bildiniz mi, sizlerin en çok sevdiği çikolata, kurabiye ve en çok kullandığınız defter, kalem.
Bu akşam Krisi eve çok çok ödülle gidiyordu. O da memnun, arkadaşları da memnundu. Zira Krisi bu saygıyı haketmişti.
Dahası var.
Derin’in babası o akşam eve geç saatlerde döndü. Nedense Derin’in gözüne, heyecandan olsa gerek, uyku girmiyordu. Babasına hemen olup bitenleri anlattı. En çok Krisi’den bahsetti. Babası zaten ağzı var dili yok gibi, az konuşanlardandı. Her zaman olduğu gibi Derin’i dinliyor, dinliyor ve düşünüyordu.
Ertesi akşam rastgele Derin’le beraber çıktılar geziye. Derken bir mağazaya girdi babası. Derin de arkasından yürüyordu. Derin aniden hopladı.
- Baba, Krisi’ye bir şeyler alsak, ne dersin?
Derin sanki babasının aklında oluşan fikirleri bir bir çözüyordu:
- Baba, böyle bir araba alsak, biliyor musun ne kadar mutlu olacak Krisi!
- Hangisini beğeniyorsun, diyerek Derin’i hayrete düşürdü babası.
Derin çarçabuk gözüne kestirdiği bir arabayı gösterdi:
- İşte bunu, dedi.
Dedi. Dedi ve Krisi’yi gözü önüne getirerek sözünü sürdürdü:
- Hem oyunlarda da bizden ayrılmayacak, dedi.
Krisi hem okulun birincisi olmakla, hem arkadaşlarının sevgi ve saygısını kazanmakla haketmişti bu hediyeyi.
Saygı hakkedilir, değil mi?!
Уважението трябва да се заслужи
Криси е нежно момиче. Съученичка е на Дерин. И двамата са в един и същи клас. Криси е една от успелите ученички, също като Дерин. Тази вечер Дерин беше поканил съучениците си на гости. Криси беше закъсняла. Щом дойде, Дерин й предложи един мек стол. Криси, беше приказлива, не се чувстваше чужда. С радост наблюдаваше веселите шеги; на Дерин и сестричката му Амира. После се смееха, смееха заедно. По едно време Дерин се наведе и подшушна нещо на Криси и после я хвана за ръцете и я поведе при другарчетата. Защото му се искаше и тя да бъде заедно в игрите, заедно да се забавляват.
Този път игрите им се промениха. Заедно с новодошлите другарчета взеха Криси в средата и подеха друга игра: на въпроси и отговори. Едно от децата задаваше въпрос, а който знаеше вдигаше ръка, като в клас и отговаряше. Който отговори на най-много въпроси печелеше награда. И знаете ли каква беше наградата, най-много желаните от вас шоколад, курабийки и най-много използваните тетрадки и моливи.
Тази вечер Криси се прибра вкъщи с най-много подаръци. И тя беше доволна и съучениците й също. Криси беше заслужила това.
И още нещо.
Тази вечер таткото на Дерин се прибра вкъщи малко по-късничко. Може би от вълнение, на Дерин не му се спеше. И веднага разказа на татко си всичко, от игла до конец. Обаче най-много за Криси говори.
На следващата вечер татко му и Дерин излязоха на разходка. И така разговаряйки се баща му влезе в един магазин. Дерин ненадейно подскокна.
- Татко, рече, знаеш ли Криси колко много ще се зарадва на една такава количка.
- Коя ти харесва? Рече баща му.
Дерин се зачуди, после подскочи, като посочи тази, на която беше закован погледът му.
- Ето, тази, рече и си представи Криси, мислейки си: „Хем и в игрите ще бъдем заедно.“
Криси беше заслужила този подарък като първенец в училището и като най-обичаната и уважавана съученичка.
Ето, това е заслужено уважение.
Respect Must Be Earned
Krisi is a delicate little girl. She is Derin's schoolmate. Both of them are pupils in the same class. Krisi is one of the most successful pupils. Just like Derin. This evening Derin had invited Krisi over as a guest and had seated the girl on a soft chair.
Krisi was a talkative, cheerful little girl. She did not feel like a stranger. She watched the merry jokes of Derin and his sister with interest, and they all laughed together at Derin's witty remarks. At one point Derin came, bent down and whispered something in her ear. He whispered, and taking her by both hands he walked her just like a baby. For he wanted her too to join in the games, to have fun together with them.
This time their game changed: it was not dancing and jumping… Together with their other friends who had come, they took Krisi in among them and all together moved on to another game. The game of questions and answers. One asked, and whoever knew raised a hand, as at school, and answered. The one who answered the most questions earned a prize. And what was the prize, have you guessed, the chocolate and biscuits you love best and the notebooks and pencils you use most.
This evening Krisi was going home with many, many prizes. She was pleased, and her friends were pleased too. For Krisi had earned this respect.
There is more.
Derin's father came home late that evening. For some reason, it must have been from excitement, sleep would not come to Derin's eyes. He at once told his father everything that had happened. He talked most of all about Krisi. His father was in any case one of those who speak little, as if he had a mouth but no tongue. As always, he listened and listened to Derin, and thought.
The next evening, as it happened, he went out for a walk together with Derin. Then his father went into a shop. Derin was walking behind him. Derin suddenly jumped.
- Dad, what do you say we buy something for Krisi?
It was as if Derin was unravelling, one by one, the thoughts forming in his father's mind:
- Dad, if we bought a wheelchair like this, do you know how happy Krisi would be!
- Which one do you like, said his father, leaving Derin astonished.
Derin quickly pointed to one that had caught his eye:
- This one here, he said.
He said. He said it and, picturing Krisi before his eyes, he went on:
- And she won't be left apart from us in the games either, he said.
Krisi had earned this gift both by being top of the school and by winning the love and respect of her friends.
Respect is earned, isn't it?!