← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Hayrat

2 dk okuma

Şenay ile Gülay kardeş gibiler. Aynı mahallede oturuyor, aynı okula gidiyor, hatta aynı rahleyi paylaşıyorlardı. Kardeş değiller, arkadaştırlar. Ne var ki, bazan arkadaşlar kardeşten yakındır. Onlar beraber oynuyor, bazen oturup beraber ders çalışıyorlar. Ama arkadaş olmak, dost olmak ne demek, biliyor musunuz? Arkadaş olmak, dost olmak, aynı şekilde düşünmek, aynı biçimde hareket etmek demektir. Şenay’la Gülay bazı defalar tartışıyorlar, doğru cevabı bulunca sarmaş dolaş oluyorlar. Onları birleştiren, arkadaş eden, dost eden karakterlerinin güzel yönüdür. Yani anlaşmayı, paylaşmayı, dostluğu sürdürmeyi, hele de dürüst olmayı pek ala beceriyorlar. Bunlar sonradan takınma hareketler değil, içten gelen içgüdüleridir.

Bir gün konuşup dururken Gülay’ın aklından acayip bir fikir geçti. “Acaba arkadaşımla paylaşayım mı, acaba şaşırmayacak mı, beni ayıplamayacak mı?” diye düşündü. Bir gün, iki gün bu fikirle yaşadı, gidip geldi ve nihayet kararını verdi.

- Şenay’cığım, dedi, sana bir şey söylesem, acaba nasıl karşılarsın?

Şenay hayret etti.

- Hadi, acele söyle, diyerek sabırsızlandı.

Gülay ağır ağır konuştu:

- Şehrimizde, görüyorsun, küme küme savaştan kaçan yabancılar dolaşıyor. Yol üstüne düşen ekmek parçaları, yiyecek her ne görürlerse alıp yiyorlar. Diyeceğim şu: Trotuvarlara, yani yaya yollara birkaç yere camlıklı dolaplar yerleştirilse ve bunlara yiyecek falan konsa, iyi olmaz mı?

Şenay şaşırır gibi oldu. Mavi gözleri hayretten pırıl pırıl parladı, adeta yıldızı andırdı.. Hemen arkadaşına sarıldı:

- Ne güzel fikir. Yarın öğretmenimize de söyleriz düşündüklerimizi. Bize yardımcı olur, hem başka arkadaşlar da katılır.

İki arkadaşının teklifini tüm sınıf hayranlıkla karşıladı. Dahası var: hemen harekete geçtiler.

Birkaç gün içinde şehrin görülür yerlerinde birkaç mavi boyalı camekan dolaplar görüldü. İçlerinde peynir, kaşer, ekmek v.s. paketleri, yemişler, zarzavatlar, içecekler bulunuyordu.

Önce öğrenciler önayak oldu bu etkinliğe. Biriktirdikleri kahvaltı paralarıyla birşeyler alıp dolaplara koyuyor ve geçen yabancı konuklara buyur ediyorlardı.

Okul heyecan ocağı oldu. Değişik fikirler ileri sürüldü.

Çok geçmedi, dolapların üzerinde: “Lütfen, alabilirsin!” yazıları belirdi.

Bu etkinliğe anababalar da katıldı. Çocuklarını övgü sözleriyle karşıladılar:

- Evlatlarımız bizden önce hayrat yolu bulmuşlar. Aşkolsun, diyenler oldu.

Oldu ve evlerine iki paket yiyecek alırken, dolap için de olsun diye, daha bir alıyorlardı. Böylece dolaplar hiç boş kalmıyordu.

Şenay ile Gülay’ın sevinçleri yüzlerine vurmuştu. Gözleri ışıl ışıl, hareketleri pırıl pırıldı. Yabancılar da, paketi alınca sağ ellerini önce kalbine sonrada alnına değdirerek, dua edip ayrılıyorlardı.