← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Duru Denizde

1 dk okuma

Duru bu yıl ilk kez denizi gördü. Belki de görmeyecekti. Ama “Ben de gideceğim, ben de gideceğim!” diye tutturdu. Durup durup ağladı Duru. Hıçkıra hıçkıra ağladı. Ne yapsın anne, garipsedi. Çocuğu ağladıkça yüreği paramparça oldu. Son sonu kararını verdi.

- Tabii geleceksin. Annesi küçümencik yavrusunu hiç bırakır mı?

Söz sözdü.

Duru ilk kez deniz gördü.

- Aaa, bu ne böyle? Hayret etti, şaşırdı.

- Deniz, dedi annesi. – Gözünün gördüğü yere kadar su.

- Nereden toplanmış buraya bu kadar çok su?

- Denize dökülen nehirlerden.

- Nasıl? Kim döküyor onları buraya?

- Sular aka aka nehir oluyor ve bu nehir denize dökülüyor.

- Bizim Lom nehri de buraya mı dökülüyor?

- Aferin, kızıma. Bak ne güzel buldurdun. Bizim yöreden geçen nehir de buraya dökülüyor.

Duru deniz kıyısında kumdan evcikler yaparken, bir dalga gelip evcikleri alıp denize kattı. Duru dalganın ardından baka kaldı. Dalga gitti. Evceğizi de dalga ile birlikte yok olup gitti. Kayboldu.

Duru çok üzüldü. Ellerini havaya kaldırıp açtı ve:

- Bir varmış, bir yokmuş, dedi.

Dedi ve annesinin yüzüne baktı.

- Anne, anneannemin anlattığı masallar da hep böyle başlıyor, değil mi, anne. Yani: “Bir varmış, bir yokmuş.” Demek hem varmış, hem yokmuş, dedi.

- İşte gözünle gördün, Durucuğum: Dalga vardı ve o anda kaybolup gitti, yani yok oldu. Başka bir sözle bir varmış bir yokmuş, dedi annesi.

Duru düşünüp kaldı, hayallere daldı:

“Bugün denizi gözüyle gördü. Yarın tekrar eve dönecek ve o sular, üstüne üstüne gelen dalgalar, gözünün gördüğü yere kadar uzanan sular hayalinden asla silinmeyecek.”