Kız Kaç Yaşında
Laren’i anne babası çok bekledi. Evlat dertleri içlerinde büyüyor da büyüyordu. Yılan gibi çöreklenmişti yüreklerinde. Bir sıra anne cesaret buldu: Evlatlık alalım, dedi. Baba da destekledi bu fikri…
Oğlanın adına Prens dediler. Aile efradı da bebeği Prens olarak kabullendi. Prens olarak da yetiştiriliyordu. El bebeği, gül bebeği elden ele gezerek, hop oturtuldu, hop uçurtuldu. Evlat derdinin yerini ninni şarkıları aldı:
Ninni yavruma ninni
Uyusun da büyüsün ninni,
Büyüsün de Prens olsun ninni
Ninni Prens’ime, ninni.
Prens üç yaşına basmıştı. Adımları da konuşması kadar emin ve düzgündü. İyi ama Prens’in bu haline annesi çok sevinemiyordu. Çünkü ara sıra fenalık geçiriyordu. Bir gün Prens’i arabasına koyup doktora gittiler. Muayene odasından çıktığı zaman Prens’in annesi pek sevinçliydi: Prens’e kardeş gelecekmiş, demişler. Anne babanın sevinci büyük, pek büyüktü. Prens’i alıp elden ele atıyor, “Kısmetimizin yolunu sen açtın” diyerek ailece seviniyorlardı. Hele de baba! Pek de sabırsız oldu. Önce gelecek bebeğin adını düşündü. Kız olursa Laren, oğlan olursa Lider diyecekti. Ama ne pahasına olursa olsun bebeğin kız olmasını istiyordu. Sonra onu büyümüş, gelinlik kız oluşunu düşlüyordu. Bu yüzden Laren doğunca dokuz gün, dokuz gece bayram etti. Herkese, her rastladığı kişiye, tanış olsun olmasın ikram yağdırdı. Hele de çocuklara bol bol bonbon dağıttı, ceplerini bile doldurdu. Karşısına kız çocuğu çıkınca Laren’i büyümüş görüyordu hayalinde.
Laren esmerle beyaz arsında, güzel gülüşlü, çiçek bakışlı, tatlı bir kızdı. Annesinden almıştı esmer oluşunu. Çiçek bakışını da babsından. Dedesi her kucağına alışında:
-Siyah boya kuvvetlidir, beyazı bozmaya bir damlası yeterlidir, deyip gülüyordu.
Tabii, bu sözleri birikimlerinin bir sonucuydu.
Laren çabuk büyüyordu. Gel bebek, gül bebek, al bebek hop bebek derken Laren güzel bir kız olarak yetişiyordu. O siyah üzüm gözlerine lüle lüle saçı pek de yaraşıyordu. Bu kez babasını bambaşka bir telaş sardı: “Acaba bu şirin kızı kiminle evlendirecekti?”. Derken bir avukat arkadaşı düştü aklına. Kentin soylu ailelerini bilse bilse o en iyi bilir, dedi kendi kendine. Doğruca gidip çalışma odasının kapısını çaldı. Öteden beriden, dereden tepeden bahsettikten sonra sırayı asıl söze getirdi:
-Biliyor musun, adaş, dedi. Bizim çok çabuk büyüyen bir kızımız var… Kentte soylu aileleri bile bile sen bilirsin, dedim de, kapını bunun için çaldım.
-Hayırola, nedeceksin böylesi aileyi?…
-Sen söyle de, ötesini sorma…
Avukat amca Larenin babasına beşaltı asil aile sıraladı. Baba da:
-Tamam, diyerek bazılarını hatırlamaya çalıştı.
O sırada avukat amcanın ayakları suya erdi:
-Ne oluyor? Ne oluyor, sen kızına damat aramaya mı çıktın, yoksa?
Karşısındaki kız babası gülümsedi ve başını “evet” dercesine salladı. Avukat amca ise sözünü sürdürdü:
-Ee, söyle bakalım, kızın kaç yaşında?
-Beş!
Bunu duyan avukat düşmemek için kendini zor tuttu ve hemen yetiştirdi cevabı:
-Bak ne birader. Şimdi 21. yüzyılda yaşıyoruz. Çağımız bambaşka bir çağ. İnsanların başka gezegenleri dolaştığı, tüm işlerini bilgisayarla gördüğü, internetle yeryüzünde iletişim kurulmamış bir nokta kalmadığı bir çağ. Kaldı ki, bu işleri sen bir yana bırak. Çocuklarımız bu yükten anababalarını kurtardı artık. Onlar kendi gönlünce seçiyorlar müstakbel eşlerini.
Baba utanırcasına başını eğdi. Kıpkırmızı yüzünü göstermemek için başını kaldırmadan konuştu:
-Hoşça kal, yine görüşürüz!
Dedi ve arkadaşının odasından ayrıldı.
Bir daha kaç kez karşılaştılarsa avukat amca hep aynı soruyu soruyordu:
-Kız kaç yaşında oldu?
Baba da gülümseyerek cevap veriyordu.
“Kız kaç yaşında” sorusu artık selam yerini almıştı.
На колко години е момичето
Майката и бащата на Ларен дълго я чакаха. Мъката им по рожба растеше ли, растеше в тях. Като змия се беше свила на кравай в сърцата им. По едно време майката се престраши: да си осиновим дете, рече. И бащата подкрепи тази мисъл…
Нарекоха момчето Принц. И членовете на семейството приеха бебето като Принц. И като принц го отглеждаха. Галено бебе, бебе като роза, то минаваше от ръце на ръце: хоп – слагаха го да седне, хоп – подхвърляха го да полети. Мястото на мъката по рожба заеха приспивните песни:
Нани, чедото ми, нани,
да поспи, та да порасне, нани,
да порасне и Принц да стане, нани,
нани, Принце мой, нани.
Принц беше навършил три годинки. Стъпките му бяха така сигурни и правилни, както и говорът му. Добре, но майка му не можеше много да се радва на това. Защото от време на време ѝ прилошаваше. Един ден сложиха Принц в количката му и отидоха на лекар. Когато излезе от кабинета за прегледи, майката на Принц беше много радостна: казали ѝ, че Принц щял да си има братче или сестриче. Радостта на майката и бащата беше голяма, много голяма. Вземаха Принц, подхвърляха го от ръце на ръце и цялото семейство се радваше с думите: „Ти отвори пътя на късмета ни“. А пък бащата! Стана много нетърпелив. Първо намисли името на бебето, което щеше да дойде. Ако е момиче, щеше да го нарече Ларен, ако е момче – Лидер. Но на всяка цена искаше бебето да бъде момиче. После си мечтаеше как то е пораснало, как е станало мома за женене. Затова, когато Ларен се роди, той празнува девет дни и девет нощи. Всички, всеки срещнат, познат или непознат, обсипа с почерпки. А пък на децата раздаваше много, много бонбони, дори джобовете им напълни. Щом срещу него излезеше момиченце, във въображението си виждаше Ларен пораснала.
Ларен беше нещо между мургава и бяла, сладко момиченце с хубава усмивка и поглед като цвете. От майка си беше взела мургавината. А погледа като цвете – от баща си. Всеки път, когато я вземаше в скута си, дядо ѝ се смееше и казваше:
- Черната боя е силна, една капка от нея стига, за да развали бялото.
Разбира се, тези негови думи бяха плод на натрупания му опит.
Ларен растеше бързо. „Ела, бебче, смей се, бебче, дръж, бебче, хоп, бебче“ – и ето че Ларен израстваше като хубаво момиче. На онези нейни очи като черно грозде много отиваше косата ѝ на букли, на букли. Този път баща ѝ го обзе съвсем друга тревога: „За кого ли щеше да омъжи това мило момиче?“ И тогава му дойде наум един негов приятел адвокат. Ако някой познава знатните семейства в града, той ги познава най-добре, рече си сам на себе си. Отиде право при него и почука на вратата на кабинета му. След като поприказваха за това-онова, за туй и онуй, докара реда до същинската дума:
- Знаеш ли, адаш – рече той. – Ние имаме една дъщеря, която много бързо расте… Рекох си, че ако някой познава знатните семейства в града, това си ти, та затова почуках на вратата ти.
- Дано е за добро, за какво ти е такова семейство?…
- Ти кажи, пък за останалото не питай…
Чичото адвокат изреди на бащата на Ларен пет-шест благородни семейства. А бащата:
- Добре – рече и се помъчи да запомни някои от тях.
В този миг на чичото адвокат най-сетне му просветна:
- Какво става? Какво става, ти да не би да си тръгнал да търсиш зет за дъщеря си?
Бащата на момичето срещу него се усмихна и кимна с глава, сякаш казваше „да“. А чичото адвокат продължи думите си:
- Е, казвай да видим, на колко години е дъщеря ти?
- На пет!
Като чу това, адвокатът едва се удържа да не падне и веднага даде отговора си:
- Виж какво, братко. Сега живеем в 21-ви век. Нашето време е съвсем друго време. Време, в което хората обикалят други планети, вършат всичките си работи с компютър, в което с интернет на земята не е останала точка, с която да няма връзка. Пък и ти остави тези работи настрана. Децата ни вече отърваха майките и бащите си от този товар. Те сами, по сърце, си избират бъдещите съпрузи.
Бащата наведе глава, сякаш се срамуваше. За да не покаже почервенялото си лице, заговори, без да вдига глава:
- Остани си със здраве, пак ще се видим!
Рече и излезе от стаята на приятеля си.
Колкото пъти се срещнаха след това, чичото адвокат все задаваше един и същ въпрос:
- На колко години стана момичето?
А бащата отговаряше с усмивка.
Въпросът „На колко години е момичето“ вече беше заел мястото на поздрава.
How Old Is the Girl
Laren’s mother and father waited a long time for her. Their longing for a child grew and grew inside them. It had coiled itself up in their hearts like a snake. At one point the mother found the courage: Let’s adopt a child, she said. And the father supported this idea…
They called the boy Prens. The members of the family, too, accepted the baby as a Prince. And he was being brought up as a Prince. A cherished baby, a rose of a baby, passed from hand to hand, he was set down with a hop and tossed up with a hop. The place of their longing for a child was taken by lullabies:
Lullaby, my little one, lullaby
May he sleep and grow, lullaby,
May he grow and be a Prince, lullaby
Lullaby, my Prens, lullaby.
Prens had turned three. His steps were as sure and steady as his speech. All very well, but his mother could not be very glad about how Prens was getting on. Because every now and then she felt faint. One day they put Prens in his pushchair and went to the doctor. When she came out of the examination room Prens’s mother was very happy: Prens was going to have a brother or sister, they had said. The mother and father’s joy was great, very great. They picked Prens up and passed him from hand to hand, and the whole family rejoiced, saying, “You opened the way for our good fortune.” And the father most of all! He became very impatient too. First he thought about the name of the baby to come. If it was a girl he would call her Laren, if it was a boy, Lider. But he wanted the baby to be a girl, whatever it cost. Then he would dream of her grown up, a girl of an age to be a bride. And so, when Laren was born, he celebrated for nine days and nine nights. He showered treats on everyone, on every person he came across, whether he knew them or not. And to the children especially he handed out sweets in plenty; he even filled their pockets. Whenever a little girl appeared before him, in his imagination he saw Laren grown up.
Laren was a sweet girl, between dark and fair, with a lovely smile and eyes like flowers. She had got her darkness from her mother. And her flower-like eyes from her father. Every time her grandfather took her on his lap he would say:
- Black dye is strong; one drop of it is enough to spoil the white, and laugh.
Of course, these words were a result of all he had gathered over the years.
Laren was growing fast. Come baby, smile baby, up baby, hop baby, and Laren was growing into a beautiful girl. Her hair in ringlets went very well with those black grape eyes of hers. This time her father was seized by quite a different worry: “Whoever would he marry this pretty girl to?” And then a lawyer friend of his came to mind. If anyone knows the noble families of the town, he knows them best, he said to himself. He went straight there and knocked on the door of his office. After talking of this and that, of everything under the sun, he brought the conversation round to the real matter:
- Do you know, namesake, he said. We have a daughter who is growing very fast… If anyone knows the noble families in town, you do, I said, and that is why I knocked on your door.
- Is all well, what do you want with a family like that?…
- You just tell me, and don’t ask the rest…
The lawyer uncle listed five or six noble families for Laren’s father. And the father:
- All right, he said, and tried to remember some of them.
Just then it dawned on the lawyer uncle:
- What’s going on? What’s going on, have you set out to look for a bridegroom for your daughter, or what?
The girl’s father sitting opposite him smiled and nodded his head as if to say “yes”. And the lawyer uncle went on:
- Well, tell me then, how old is your girl?
- Five!
Hearing this, the lawyer could barely stop himself from falling over, and came straight back with his answer:
- Now look here, brother. We are living in the 21st century now. Our age is a completely different age. An age in which people travel round other planets, do all their work by computer, and in which, with the internet, there is not a spot left on earth that has not been reached. And besides, you leave these matters alone. Our children have relieved their mothers and fathers of this burden now. They choose their future spouses as their own hearts wish.
The father bowed his head as if ashamed. So as not to show his bright red face, he spoke without lifting his head:
- Goodbye, we’ll see each other again!
He said, and left his friend’s office.
However many more times they met, the lawyer uncle always asked the same question:
- How old is the girl now?
And the father would answer with a smile.
The question “How old is the girl” had by now taken the place of a greeting.