Şeytanı Nasıl Kucakladı
Dışarıda kıştı. Her tarafı bembeyaz kar sarmış, soğuk her şeyi dondurmuştu. Üstelik bir de rüzgar çıkmış, ortalığı kasıp kavuruyordu. Böylesi havada sıcacık soba başında oturup kitap okumak ne de hoştu! Serdar da bir romana iyice dalmıştı. Bu arada birşey „gümbür“ etti. Sanki tavan çöktü başucunda. Ürktü. „Dışarı çıkıp bir bakayım“ dedi kendi kendine. Olducağı gibi, üstünde pijamayla dışarı fırladı. Ardında kapıyı açık bıraktı. Tam bu sırada rüzgarın şiddetleneceğini nasıl tahmin edebilirdi? „Güüm!“ etti, kapı var hızıyla kapandı.
— Vay! dedi Serdar.
Ve dudağını öyle bir ısırdı ki, kan fışkırdı bir yanından. Babaannesi sıkı sıkı tenbihlemişti: „Dağ evinde çok dikkatli olacaksın! Girip çıkarken kapıyı iyice kapatacaksın, zira rüzgar açabilir. Çıkarken de dikkatli olacaksın, ansızın kapanır, dışarda kalırsın!“ Öyle de oldu. İki eliyle kapıya yapıştı, acmaya çalıştı. Sonra pencerelere geçti. Hiç olacak gibi değil. Soğuktan tiril tiril titremeye başladı. Çenesini bile tutamıyor, dişleri birbirine giriyordu.
„Eyvah, ne yapmalıydı. Karşıda bir başka ev vardı, ama orası da karanlıktı. Yalnız bir köpek sesi geliyordu o yandan. Yürüdü. Serdar yürüyor, rüzgar onu gerisin geriye itiyordu. İki adım ileri atsa, bir adım geri gidiyordu. Böyle bir savaş ne görmüş, ne de duymuştu. Ölüm şimdiyedek hiç aklına gelmemişti. Ama bu anda geldi. Bu dağ evinde tek başına kalmak, kafa dinlendirmek istemişti ya. Şimdi kar altında donup kalırsa... Başında fikirler çarpışıyor, vücudu, karla karışık kendisini kamçılayan rüzgarla boğuşuyordu. Derken köpeğin kulübesine gelmişti. „Can, Can!“ diye haykırdı. Adını bilmiyordu. Ama o anda öyle geldi diline. Köpek sustu. Serdar, köpeği okşadı. Birden köpeğin kulübesine dikti gözünü ve köpekten önce kulübeye girdi.
Hiç olmazsa kuytuydu, çıplak sırtını rüzgar dövmeyecekti. Ardından köpek de girdi. İkisi de büzülmüşlerdi. Serdar da, Can da titriyordu. Bir sıra Serdar Can’ı kucağına aldı, ona can ciğer arkadaşı gibi sarıldı. Can’ın sıcaklığı ona can verdi. Kendine gelmeye başladı.
Bir şeyler düşünmek istedi, ama olmuyordu. Aklı başka şeylere kayı kayıveriyordu. Derken ısınmış, uyuya kalmıştı. Gözlerini açtığı zaman Can kucağından kurtulmaya çalışıyordu. Ev sahibi yemeğini getirmişti.
— Şeytan, Şeytan! Neredesin? Beni neden karşılamaya çıkmıyorsun?
Can dönüp arkasına baktı. Ev sahibi de eğildi, kulübenin içine baktı. Şaşakaldı. Nerdeyse elinden kovayı düşürüyordu.
Serdar emekleyerek soluk soluğa kulübeden çıktı ve kekeleyerek konuştu:
— Amca, ben komşu evdenim. Kapı üstüme kapandı. Allah razı olsun, senin Şeytan’dan. Bu akşam beni konuk etti. Onun kucağında, evinde mekan buldum. Bereket versin, beni ölümden kurtardı.
Ev sahibi de hem soğuktan, hem şaşkınlıktan titriyordu:
— Gel, oğlum, gel, dedi, seni Şeytan değil, Allah kurtardı.
Как прегърна Шейтан
Навън беше зима. Навсякъде беше покрито с бял-бял сняг, студът беше сковал всичко. На всичко отгоре беше излязъл и вятър, който вилнееше наоколо. Колко приятно беше в такова време да седиш край топлата-топличка печка и да четеш книга! И Сердар се беше вглъбил здравата в един роман. По едно време нещо изтрещя: „гръм“. Сякаш таванът се срути над главата му. Стресна се. „Да изляза навън да видя“ — рече си. Както си беше, по пижама, изскочи навън. Остави вратата отворена зад себе си. Как можеше да предположи, че тъкмо в този миг вятърът ще се усили? „Бууум!“ — и вратата се затръшна с всичка сила.
— Ох! — каза Сердар.
И така си прехапа устната, че от едната страна бликна кръв. Баба му строго го беше предупредила: „В планинската къща ще бъдеш много внимателен! Като влизаш и излизаш, ще затваряш добре вратата, защото вятърът може да я отвори. И като излизаш, ще внимаваш — току-виж се затворила изведнъж и си останал навън!“ Така и стана. Вкопчи се с две ръце във вратата, мъчеше се да я отвори. После мина на прозорците. Никак не ставаше. Започна да трепери от студ като лист. Не можеше да удържи дори челюстта си, зъбите му тракаха един о друг.
„Олеле, какво да прави?“ Отсреща имаше друга къща, но и там беше тъмно. Само кучешки лай се чуваше от онази страна. Тръгна. Сердар вървеше, вятърът го буташе назад. Направеше ли две крачки напред, връщаше се една назад. Такава битка нито беше виждал, нито беше чувал. Досега смъртта никога не му беше идвала наум. Но в този миг му дойде. Нали беше поискал да остане сам-самичък в тази планинска къща, да си отпочине главата. Ако сега замръзне под снега... В главата му се блъскаха мисли, а тялото му се бореше с вятъра, който го шибаше, примесен със сняг. В това време беше стигнал до колибата на кучето. „Джан, Джан!“ — извика. Не знаеше името му. Но в този миг това му дойде на езика. Кучето млъкна. Сердар погали кучето. Изведнъж впери очи в кучешката колиба и влезе в нея преди кучето.
Поне беше на завет, вятърът нямаше да бие голия му гръб. След него влезе и кучето. И двамата се бяха свили. И Сердар, и Джан трепереха. По едно време Сердар взе Джан в скута си, прегърна го като най-скъп приятел. Топлината на Джан му вдъхна живот. Започна да идва на себе си.
Поиска да помисли за нещо, но не ставаше. Умът му все се плъзваше към други неща. После се беше стоплил и беше заспал. Когато отвори очи, Джан се мъчеше да се измъкне от прегръдката му. Стопанинът беше донесъл храната му.
— Шейтан, Шейтан! Къде си? Защо не излизаш да ме посрещнеш?
Джан се обърна и погледна назад. Стопанинът също се наведе и погледна в колибата. Слиса се. Насмалко да изпусне кофата от ръката си.
Сердар изпълзя запъхтян от колибата и заговори със заекване:
— Чичо, аз съм от съседната къща. Вратата се затвори зад мен. Аллах да е доволен от твоя Шейтан. Тази вечер той ме прие на гости. В неговата прегръдка, в неговия дом намерих подслон. Слава Богу, той ме спаси от смърт.
Стопанинът също трепереше — и от студ, и от почуда:
— Ела, синко, ела — каза, — не Шейтан, а Аллах те спаси.
How He Hugged the Devil
Outside it was winter. Snow-white snow had covered everything, and the cold had frozen everything. On top of that a wind had risen and was raging all around. In such weather how pleasant it was to sit by the warm stove and read a book! Serdar, too, was deep in a novel. Meanwhile something went “crash”. It was as if the ceiling had fallen in right beside his head. He was startled. “Let me go out and have a look,” he said to himself. Just as he was, in his pyjamas, he dashed outside. He left the door open behind him. How could he have guessed that the wind would grow stronger at that very moment? It went “Baang!” and the door slammed shut with all its might.
— Oh no! said Serdar.
And he bit his lip so hard that blood spurted from one side. His grandmother had warned him firmly: “You must be very careful in the mountain house! When you go in and out you must close the door well, because the wind can open it. And you must be careful when you go out, it will shut suddenly and you will be left outside!” And that is what happened. He clutched the door with both hands and tried to open it. Then he went round to the windows. There was no way at all. He began to shiver and shake with the cold. He could not even hold his jaw still; his teeth were knocking against each other.
“Oh dear, what was he to do. There was another house opposite, but that was dark too. Only the sound of a dog came from that direction. He walked. Serdar walked, and the wind pushed him back again. If he took two steps forward, he went one step back. He had never seen nor heard of such a battle. Until now death had never come into his mind. But at this moment it did. He had wanted to stay alone in this mountain house, to rest his head, had he not. Now if he froze under the snow... Thoughts were clashing in his head, and his body was wrestling with the wind that whipped him, mixed with snow. Meanwhile he had reached the dog's kennel. “Can, Can!” he cried. He did not know its name. But that was what came to his tongue at that moment. The dog fell silent. Serdar stroked the dog. Suddenly he fixed his eyes on the dog's kennel, and went into the kennel before the dog did.
At least it was sheltered; the wind would not beat his bare back. After him the dog went in too. Both of them were huddled up. Both Serdar and Can were trembling. At one point Serdar took Can in his arms and hugged him like his dearest friend. Can's warmth gave him life. He began to come to himself.
He wanted to think about something, but it was no use. His mind kept slipping away to other things. In time he had warmed up and fallen asleep. When he opened his eyes, Can was trying to get free of his arms. The owner of the house had brought his food.
— Devil, Devil! Where are you? Why don't you come out to meet me?
Can turned and looked behind him. The owner of the house bent down too and looked inside the kennel. He was dumbfounded. He very nearly dropped the bucket from his hand.
Serdar crawled out of the kennel, out of breath, and spoke, stammering:
— Uncle, I am from the house next door. The door shut on me. God bless your Devil. He took me in as a guest tonight. In his arms, in his house, I found shelter. Thank goodness, he saved me from death.
The owner of the house too was trembling, both from the cold and from astonishment:
— Come, my son, come, he said, it was not the Devil who saved you, but Allah.