Yakaladım Seni, Deniz!
Başka defalar da ayrıldığı vardı aile ocağından, annebabasından, kardeşinden vs-den. Amma nedense bu kez çabuk özledi evini, evdekilerini. Hatta kapı eşiğinde evi bekleyen Caki’yi bile. Babaannesini de özlemişti. Yol üstü uğrayacak, onu da görecekti.
……………………………..
Babaannesi pencereyi açıp, dışarıya bir bakayım, dedi kendi kendine. Ve ne görse beğenirsiniz.
Derin arabadan iniyordu. İndi ve etrafa şöyle bir göz attı: Deniz kıyısı, deniz manzarası, deniz havası, deniz rüzgarı. Derin’i yumuşacık “elleriyle” şöyle bir okşadılar. Derin sanki rüya görüyor ve babaannesinin sımsıcak ellerini yanaklarında hissediyordu. Gözlerini kırpıştırıyor, sonra açıyor ve inanası gelmiyordu. Yanaklarında gerçekten de babaannesinin elleri. Gözlerini ovuşturuyor ve: “Acaba hakikat mı, rüya değil mi” diyesi geliyordu.
Hayır, gördükleri gerçeğin ta kendisiydi.
Deniz sahili. Sapsarı kumun hemen on-onbeş adım ötesinde bir bina. Birinci katında sokağa bakan pencerenin camları ardına kadar açık. Açık pencerede babaannesi yolu gözlüyordu. Başkentin sıkıcı havasını arkada bırakıp “ Ver elini Deniz!” demişti bir-iki hafta önce. Şimdi Derin tekrarlıyordu aynı sloganı.
Çarçabuk denize koştu Derin. Koştu ve ayakkabılarını gelişi güzel bir yana atıp kıyının henüz ısınmamış kumu üzerinde ayak izlerini saymaya başladı. Hem sayıyor hem arada bir “Yakaladım seni, Deniz!” “Kaçamazsın artık!” diyor ve denizin tuzlu suyunda çırpınıyordu.
Deniz ve denizin manzarası ev özlemini bastırmıştı. Hayır, ev özleminden üstün gelmişti.
Хванах те, море!
И друг път се беше разделял от семейното огнище, от мама и татко, от сестричето си и от другите. Не знам защо, обаче, този път много бързо се затъжи за къщата, за близките. Дори за Джаки, пазеща на прага. И за баба си се затъжи. Реши пътьом да се отбие и да я види... Не щеш ли, баба му също си рекла: „Я, да отворя прозореца и да погледна навън“. И какво да види?!
Морски бряг, морска гледка, морски въздух, морски полъх! Те погалиха Дерин с влажна милувка. Сякаш сънуваше и усещаше топлите ръце на баба си по страните си. Примигна и отвори очи. Не можеше да повярва! Баба наистина галеше страните му. Потърка очи и пак не можа да повярва. „Истина ли е това или сън?“
- Не, не може да бъде, но това е самата истина!
Морски бряг. На десет-петнадесет крачки от пясъка е вилата. Прозорците на първия етаж са отворени широко. От тях баба му гледа пътя. Преди две седмици беше оставила задушаващия, градски въздух зад гърба си и си казала: „Подай ръка, море!“
Дерин се затича към морето. Захвърли небрежно маратонките и започна да брои стъпките си по пясъка. Броеше и си повтаряше: „Хванах те, море! Вече не можеш да ми избягаш!“ Повтаря си и пляска в солената, морска вода.
Морето, морският пейзаж бяха заглушили тъгата по дома. Те бяха по-силни от тъгата.
I’ve Caught You, Sea!
There had been other times too when he had been away from the family hearth, from his mother and father, from his sibling and so on. But for some reason this time he quickly began to miss his home, the people at home. Even Caki, who guarded the house on the doorstep. He had missed his grandmother too. He would call in on the way and see her as well.
……………………………..
His grandmother opened the window and said to herself, let me have a look outside. And what do you think she saw.
Derin was getting out of the car. He got out and cast a glance around: the seashore, the view of the sea, the sea air, the sea wind. They stroked Derin with their ever so soft “hands”. It was as if Derin were dreaming and feeling his grandmother’s warm, warm hands on his cheeks. He blinked his eyes, then opened them, and could hardly believe it. On his cheeks really were his grandmother’s hands. He rubbed his eyes and felt like saying: “Is it really true, is it not a dream?”
No, what he saw was reality itself.
The seashore. A building just ten or fifteen steps beyond the bright yellow sand. On its first floor the panes of the window looking onto the street are open wide. At the open window his grandmother was watching the road. Leaving the stuffy air of the capital behind, she had said “Here I come, Sea!” a week or two before. Now Derin was repeating the same slogan.
Derin ran quickly to the sea. He ran, and tossing his shoes aside any old how, he began to count his footprints on the sand of the shore, which had not yet warmed up. He was counting, and every now and then saying “I’ve caught you, Sea!” “You can’t get away now!” and splashing about in the salty water of the sea.
The sea and the view of the sea had suppressed his longing for home. No, it had won out over his longing for home.