Sahilde
Ali’yi bugün ev sahibi, yani ev bekçisi bırakıp gitmişlerdi büyük kente. Büyük kentte ne var, ne yok? Bilmem ki, gelince anlatırlar. Acaba anlatırlar mı? Eee, anlatmazlarsa… hiç olmazsa selam getirirler vardıkları yerden, diye düşündü.
- Acele etme, günün akşamı da var, anlarız akşam olunca, geçti aklından.
Şimdi gelelim denize, Marmara denizine.
Marmara’yı sabahları uykudan uyanınca gördüğünüz var mı hiç? Ben defalarca görmüşümdür. Ve kaç defa gördüysem, hep değişik, hep başka başka. Ama bu sabahki gibi hiç, ama hiç gördüğüm yoktu. Tasavvur edin: Büyük, bildiğiniz büyük bir tepsi. Kocaman, kocaman, gözünüzün gördüğü yere kadar uzanan yusyuvarlak bir tepsi. Hem de tepsi boş değil. Boş değil, ama içinde ne var? Bildiniz mi? Bilemediniz bence. Bildiğiniz paluze.
Hava mart ayı sonları. Hayır, yarın ilkbahar mevsimi. “Hoş geldin, Bahar!” diyeceğiz. Zaten etraf yemyeşil. Erik ağaçları bembeyaz gelinliklerini artık soyunmuş, yeşillere bürünecekler nerdeyse. Bürünecekler ve çok geçmeyecek çocuklar gözlerini yukarı dikip o küçümencik meyveleri araştıracaklar.
Denizin şarkısı ötelerden duyuluyor. Sanki “Beni unutuyorsunuz!” diyordu.
Ali bu sesi duymuş gibi konuştu:
- Gidip sahili de bir dolaşsam? Sıcak yaz günlerinde yaptığımız gibi.
Zaten gezileri çok seviyordu. Akşam yemeğini yer yemez “Ver elini, Deniz!” diye geziye çıktı. Geçen yaz olduğu gibi sahili bir öte, bir beri dolaştı. Arada bir birbirilerinden güzel midyeler görüp topladı. Tabii, arkadaşları ondan deniz hediyesi bekleyecekti. Öyle alıştırmıştı onları. Ali hem midye topluyor, hem bir öte, bir beri zıplıyordu. Böylece oynarken ayağına sivri bir midye parçası battı. Sızıldanarak denizden çıktı. Çıktı ve hemen kum üzerine serildi.
Nedense kandan çok korkuyordu. (Tüm çocuklar gibi). Uzanıp baktı. Gözlerine inanamadı. Gözlerine çöken o bulutlar da kaydı, kayboldu.
- Çok şükür! Demek geldi içinden. “Az ile kurtuldum!”
Bu akıbetten sonra Ali kendi kendine söz verdi: “Kum üzerinde artık dikkatli yürüyeceğim!”
Bir serencam dokuz nasihatten iyidir! demezler mi?
На брега
Днес бяха оставили Али да пази дома. Стопаните заминахa за големия град. Незнам какво има в този голям град. Сигурно ще ни разкажат. Е, ако не разкажат, поне ще ми донесат поздрави, помисли си Али. И продължи наум в този дух: „Не бързай, след деня идва нощ, ще разбереш всичко като се свечери“.
Сега да поговорим за Мраморно море.
Виждали ли сте някога Мраморно море сутрин, щом се събудите? Аз съм го виждала много пъти. И колкото пъти съм го виждала, винаги е било различно, все по-различно и по-различно. Ама като тази сутрин никога не го бях виждала! Представете си една голяма, ама много голяма тепсия. Докъдето поглед ви стига. И тя не е празна. Да, ама с какво е пълна? Познахте ли? Не! Пълна е с желе, да, познатото ни желе!
Краят на месец март е. Утре е първа пролет. „Добре дошла, пролет!“, ще речем. Навсякъде е покрито със зеленина. Сливовите дръвчета вече са съблекли белите, булчински одежди. И всеки момент ще се облекат в зелено. Няма да мине много време, когато децата ще започнат да вдигат главица нагоре, за да търсят малките, зелени плодчета. Песента на морето се чува отдалеко. Като че ли казва: „А мен ме забравихте?“
Али, сякаш дочул гласа му, рече:
- Ще отида да обиколя брега! Както правехме през топлите, летни дни.
Обичаше разходките. Навечеря се и хайде! „Подай ръка, море!“, хуква да се разхожда. Обикаля брега като миналото лято. Един път натам, друг път насам. Отвреме на време събира миди, от хубави по-хубави. Приятелите му го очакват, така ги беше свикнал, мидите да са от него. Али подскача по брега, събира миди, подскок насам, подскок натам! И така, подскачайки, една мида се заби в ходилото му. Избяга от вълните, охкайки. Хвърли се върху пясъка. Незнайно защо, той много се страхуваше от кръв. (като всички деца, нали?). Наведе се и погледна. Не можа да повярва на очите си! Облаците, които премрежваха погледа му, се стопиха и изчезнаха.
- Слава на Всевишния!, му се искаше да каже. Погледна нагоре.
След това премеждие, Али си обеща: „Вече внимателно ще стъпвам върху пясъка. „Едно премеждие е по-добро от девет съвета!
On the Shore
Today they had left Ali as master of the house, that is, as house-keeper, and gone off to the big city. What is there in the big city, what’s new? I don’t know, they’ll tell when they come. Will they tell, I wonder? Well, if they don’t tell… at least they’ll bring greetings from the place they went to, he thought.
- Don’t be in a hurry, the day has its evening too, we’ll find out when evening comes, passed through his mind.
Now let us come to the sea, the Sea of Marmara.
Have you ever seen the Marmara in the mornings, when you wake from sleep? I have seen it many times. And however many times I have seen it, it is always different, always something else. But I had never, never seen it as it was this morning. Imagine: a big, a plain big tray. A huge, huge, perfectly round tray stretching as far as your eye can see. And the tray is not empty either. Not empty, but what is in it? Have you guessed? I think you haven’t. Plain ordinary paluze pudding.
The weather is that of the end of March. No, tomorrow is the season of spring. We shall say, “Welcome, Spring!” Everything around is bright green already. The plum trees have now taken off their snow-white wedding dresses and will very soon wrap themselves in green. They will, and it will not be long before the children fix their eyes upwards and search for those tiny little fruits.
The song of the sea can be heard from afar. It was as if it were saying, “You are forgetting me!”
Ali spoke as if he had heard this voice:
- What if I went and had a walk along the shore too? As we do on hot summer days.
He loved outings very much anyway. As soon as he had eaten his supper he set off on his outing, saying “Here I come, Sea!” As he had last summer, he walked to and fro along the shore. Now and then he saw mussel shells, each more beautiful than the other, and gathered them. Of course, his friends would be expecting a present from the sea from him. That is what he had got them used to. Ali was both gathering shells and hopping to and fro. As he was playing like this, a sharp piece of shell stuck into his foot. Whimpering, he came out of the sea. He came out and at once sprawled on the sand.
For some reason he was very afraid of blood. (Like all children.) He stretched over and looked. He could not believe his eyes. And those clouds that had settled over his eyes slipped away, disappeared.
- Thank goodness! he felt like saying. “I got off lightly!”
After this mishap Ali made himself a promise: “From now on I will walk carefully on the sand!”
One mishap is better than nine pieces of advice! don’t they say?