Uğur Böceği
Kıymet anne babasının biricik kızıydı. Yalnız başına, yani kardeşsiz büyüdüğü için pek nazlıydı anne-babasını bir tanesi. Elini sıcak sudan soğuk suya sokmuyordu. Okul salgın yüzünden tatil edildiği için arkadaşları Elmaz ile Dora Kıymet’i ziyarete gelince, kızın yüzünde güller açtı, şakıdı daha doğrusu, ne yapacağını şaşırdı. Öylesine seviniyor, seviniyor, sevinçten adeta çıldırıyordu, uçası geliyordu.
Günlerden bir gün üç arkadaş yine bir araya gelmişlerdi. İyi ama Kıymet’in imtihanı vardı ertesi gün.
- Hem biraz hava alırsın!
Dediler ve Kıymet’in ellerinden tutup yola çıktılar. Parkta biraz dolaşmak ne iyi olurdu! Zaten böyle havayı Kıymet pek seviyordu. Sesini salıp şarkı söylemeye başlıyordu. Sesi de pek hoştu. Zaten müzik okuluna gidiyordu. Sopran’dı. Terbiye görmüş bir ses olduğu hemen anlaşılıyordu. Kıymet’in şarkı okuması, geziye çıkanları adeta şaşırtmıştı. Ismarlasalar böylesi bir şarkı şöleni tertiplenemezdi, böylesi bir törende hazır bulunmazlardı. Derken Dora ansızın durakladı. Durakladı ve yol boyundaki bir gül fidanı önüne durdu. Baktı, baktı, öteki kızlar da bakıyordu. Bir sıra Kıymet elini yavaşça uzattı. Birazdan avucunu yumruk yapmış arkadaşlarına uzattı:
- Bilin bakalım avucumda ne var, dedi.
Dora ile Elmaz bakıştı, bakıştı ve omuz kıstılar. Ne bilsinlerdi? Kıymet sabredemedi. Açtı. Bir de ne görsünler? Uğur böceği. Zavallı, Kıymet galiba heyecandan fazlaca sıkmıştı canını. Epey debelendi böcek. Sonra da kimileri dua okudu, Kıymet ise dilek diledi. Derken uğur böceğini uçurttular. Kızların üçü birden: “Bravo, bravo!” diye çığlık attılar, elele tutunup zıpladılar, zıpladılar…
Dora Kıymet’e sarıldı ve:
- Uğurun açık olacak, arkadaşım, dedi. Uğur böceği sana uğur getirsin!
Elmaz da geri kalmadı:
- Ne de kısmetlisin, Kıymet, ne de kısmetlisin! Diyerek gülüştüler.
Kendilerine gelince kimi saçını, kimi elini, yüzünü silip elbiselerini düzelttiler ve uçsuz bucaksız parkta dolaşmaya devam ettiler.
Uğur böceği Kıymet’in gezisini ne de güzel renklendirmişti.
Калинка
Къймет беше една на майка и на баща. Сама, израсла без братя и сестри и затова беше глезената на мама и тати. Ръка не потапяше от топла в студена вода. (Не си мърдаше пръста за нищо). Разпуснаха ги от училището поради грипна епидемия, затова Елмаз и Дора решиха да посетят Къймет. Тя, щом ги видя, на лицето й разцъфтяха рози, развесели се, не знаеше как да им угоди. Така се радваше, че от радост, както се казва, полудяваше, идваше й да хвръкне.
Един ден пак се събраха трите приятелки. Само че Къймет имаше изпит на другия ден.
- Е, ще глътнеш малко въздух! – рекоха приятелките й и я хванаха за ръце.
Хванаха я и я изведоха на улицата. Колко е хубаво да се разхождат в парка! Къймет много обичаше такова време. Отпускаше се и запяваше. Тя учеше в музикалното училище. Личеше, че има школуван глас. Излезлите на разходка хора се заслушваха в гласа й. Да бяха си поръчали, нямаше как да присъстват на такъв чудесен концерт! Но в това време Дора изведнъж спря. Пред нея имаше розов храст. Тя се загледа в него, взря се продължително, така че и другите момичета го погледнаха. Къймет се протегна и попита:
- Познайте какво държа в шепата си.
Дора и Елмаз свиха рамене. Откъде да знаят? Къймет не можа да се стърпи. Отвори шепата си и що да видят? Калинка! Горкичката! Изглежда Къймет от вълнение я беше стиснала в шепата си. Доста се премята бедничката, докато се съвземе. Приятелките й шепнеха молитви, а Къймет си намисли дори желание. И калинката хвръкна. Трите момичета извикаха в един глас: „браво, браво!“ После се хванаха за ръце и заподскачаха!
Дора прегърна Къймет и рече:
- Приятелко моя, нека да имаш късмет в живота, нека калинката да бъде предвестник.
И Елмаз не закъсня:
- На късмет е наистина!
Заляха се от смях. Когато се успокоиха, една бършеше ръцете, друга лицето, трета си оправяше дрехите си. После продължиха разходката си в парка. Калинката, колко много им разнообрази деня.
The Ladybird
Kıymet was her mother and father’s one and only daughter. Because she had grown up on her own, that is, without brothers or sisters, her parents’ one and only was very pampered. She never so much as moved her hand from hot water to cold. As the school had been closed for a holiday because of the epidemic, when her friends Elmaz and Dora came to visit Kıymet, roses bloomed on the girl’s face; she warbled, or rather, she did not know what to do with herself. She was so glad, so glad, simply going wild with joy; she felt like flying.
One day the three friends had got together again. All very well, but Kıymet had an exam the next day.
- And you’ll get a bit of fresh air too!
they said, and taking Kıymet by the hands they set off. How good it would be to stroll a little in the park! Kıymet loved this sort of weather anyway. She would let her voice go and begin to sing. And her voice was very pleasant. She went to the music school, after all. She was a soprano. You could tell at once that it was a trained voice. Kıymet’s singing had quite astonished the people out for a walk. Had they ordered it, such a feast of song could not have been arranged; they would not have found themselves at such a ceremony. Then Dora suddenly stopped short. She stopped short and stood in front of a young rose bush by the side of the path. She looked and looked, and the other girls were looking too. At one point Kıymet slowly stretched out her hand. A little later she held out her palm, closed into a fist, to her friends:
- Guess what I’ve got in my hand, she said.
Dora and Elmaz looked and looked at each other and shrugged their shoulders. How were they to know? Kıymet could not wait. She opened it. And what should they see? A ladybird. Poor thing – Kıymet, in her excitement, had probably squeezed the life out of it a bit too hard. The insect struggled quite a while. And then some of them said a prayer, while Kıymet made a wish. Then they let the ladybird fly away. All three girls at once shrieked: “Bravo, bravo!”, held hands and jumped and jumped…
Dora hugged Kıymet and said:
- Your luck will be wide open, my friend. May the ladybird, the luck beetle, bring you luck!
Elmaz did not hang back either:
- How fortunate you are, Kıymet, how fortunate you are! she said, and they laughed together.
When they came to themselves, one tidied her hair, another wiped her hands and face, they straightened their dresses and went on strolling in the endless park.
How beautifully the ladybird had coloured Kıymet’s outing.