Teselli
Kır gezisini, orman gezisini çok seviyordu. Orman da zaten şuracıkta, evlerinin ben yüz elli adım diyeyim, sen yüz adım de. O kadar yakındı. Mevsimlerden de zaten sonbahardı. Tabiatın ormanları rengarenk boyalarla kuşattığı mevsim. Yeşil mi, sarı mı, kırmızı mı istemezsin, hatta tüm renkleri bir arada görmek mümkündü ormanda. Kırağı düşmemişti henüz. Ama yemyeşil otlar boyunlarını kısmış, Güneş’e sanki öfkeli öfkeli bakıyorlardı. Derin de babaannesini rahat koymuyor, vira sıkıştırıyordu:
- Hadi, babaanne, bana söz vermiştin. “Söz, Söz!” Demiştin!
Tabii, babaannesi verdiği sözün altında kalır mı hiç?
Bu yıl sonbahar çocukları sevindirdi. Uzun sürdü yani. Nerdeyse kış kapıları çalıyor, yani “geliyorum” demek istiyordu. İşte daracık orman patikasında ağır ağır yürüyor, Derin’le yaşıt gibi konuşuyorlardı babaanne-torun. Otlar boyun eğmiş, küsmüşlerdi sanki birilerine. Hayır, birilerine değil, Tabiat babaya! Neden bukadarcık kısa ömür vermişti onlara!
- Babaanne, bu senmiş otların üstüne kar mı yağmış?
- Hayır, evladım, bu gördüğün kar değil, kırağı. Onları bu hale getiren kırağı işte.
- Kırağı ne demek?
- Gündüzleri sıcak, geceleri ise hava birden soğuyunca kırağı düşüyor, yani üzerlerindeki çiğ damlaları buz tutuyor, donuyor. Bu gördüğün kırağı, yani çiğ damlalarının donmuş halidir.
Böylece konuşurlarken babaannesi bir taş üzerine basmış olacak ki, ansızın:
- Vay, diye haykırdı. – Taş üstüne eğri bastım galiba? Ayağım burkuldu.
Derin bir taşa, bir de babaannesine baktı.
- Hayır, babaanne, sen eğri basmamışsın, taş eğriymiş, dedi.
Derin babaannesini ne güzel teselli etmişti. Değil mi?
Утеха
Разходка из природата, разходка в гората. Ей къде е гората, няма сто и петдесет разкрача, кажи ги сто. Толкова близко беше. Беше есен. Сезон, в който природата придава различни окраски наоколо. Зелено ли не щеш, червено ли, всички цветове заедно можеш да видиш в гората. Слана не беше падала още. Но зелените тревички, навели главички, сякаш сърдито гледаха Слънцето. Дерин пък мира не даваше на баба си, непрекъснато я безпокоеше.
- Хайде, бабо, хайде, бабо, нали ми обеща?! Дадена дума, хвърлен камък, каза!
Щом е обещала, баба не може да не го изпълни.
Тази година есента беше зарадвала децата. Дълго не си отиваше, а зимата вече щеше да почука на вратата, ще извика: „идвам, ето ме!“ Баба и внук крачеха бавно по горската пътека и си говореха като връстници. Тревите бяха навели глави, сърдити една на друга. Не, не една на друга, а на Бащата Природа! Защо толкова късичък живот им е дал?
- Бабо, сняг ли е навалял върху увехналите треви?
- Не, чеденце, това, което виждаш не е сняг, а слана. Сланата ги е попарила, тя ги е уморила.
- какво значи слана?
- През деня е топло, нали, а нощем въздухът изведнъж изстива, тогава пада слана. Тя е замръзналата роса върху тревата.
Така, говорейки, баба му изглежда стъпила върху камък и извикала:
- Вай, май че стъпих върху камък?! Изкривих си крака!
Дерин погледнал камъка, после баба си и казал с умиление:
- Не, бабо, ти не си стъпила на криво, камъкът е крив!
Голяма утеха, нали!
Consolation
He loved walks in the countryside, walks in the forest, very much. And the forest was just over there anyway; from their house, let me say a hundred and fifty steps, and you say a hundred. It was that near. And the season was autumn anyway. The season when nature surrounds the forests with many-coloured paints. Green, yellow, red, whichever you please, it was even possible to see all the colours together in the forest. The frost had not yet fallen. But the bright green grasses had hunched their necks and seemed to be looking angrily, angrily at the Sun. And Derin gave his grandmother no peace, he kept on pressing her:
- Come on, Grandma, you promised me. You said “Promise, promise!”
Of course, would his grandmother ever fail to keep a promise she had given?
This year autumn made the children glad. That is, it lasted a long time. Winter was almost knocking at the doors, that is, it meant to say “I’m coming”. There they were, walking slowly, slowly along the narrow forest path, grandmother and grandson, talking as if she were the same age as Derin. The grasses had bowed their necks, as if they were sulking at somebody. No, not at somebody, at Father Nature! Why had he given them such a short little life!
- Grandma, has snow fallen on these withered grasses?
- No, my child, what you see is not snow, it is frost. It is the frost that has brought them to this state.
- What does frost mean?
- When the days are warm and at night the air suddenly turns cold, frost falls, that is, the dewdrops on them turn to ice, they freeze. What you see is frost, that is, the frozen state of the dewdrops.
As they were talking like this, his grandmother must have stepped on a stone, for suddenly:
- Ow, she cried out. – I think I stepped crooked on a stone? I’ve twisted my foot.
Derin looked at the stone, and then at his grandmother.
- No, Grandma, you didn’t step crooked, it’s the stone that was crooked, he said.
How nicely Derin had consoled his grandmother. Hadn’t he?