Oyun Çocuğu
Ah, şu anneler, ah, şu anneler yok mu? Neden çocuklarının bir an önce büyümelerini istiyorlar?... Hep “Bunu ye, daha çabuk büyüyeceksin!”
Yahut da “Bundan çocuklar daha çabuk büyüyor!”…
Zaten çocuklar da kendilerini hep daha büyük zannediyorlar…
Öyle ama Onur tam tersine. Annesi:
- Onur, yavrum, git sobaya biraz odun getir!
Dedi mi, gel de Onur’u bir gör.
- Anne, neden bana iş buyuruyorsun? Ablam ders çalışıyorken, ona hiç konuşmuyorsun. Ben daha küçüğüm, deyip oyununa devam ediyordu.
Rengarenk küpleri Onur dikkatle diziyor. Levha tamamlana dek bir alıyor, bir başka koyuyor. Yok, olmuyor, tekrar yeniden başlıyor. Eline öyle çabuk, öyle çabuk ki… Ona bir de küçük diyeceksin. Boyca belki küçük, ama aklen büyümüş oğlan. Levhaların hepsini yerli yerine oturtabiliyor işte. Bunları gören annesi bir yandan oğlunun çevikliğine seviniyor, seviniyor amma öte yandan oyunu değiştirmesini istiyor.
- Oğlum, yeter artık, bu oyunu ezberledin. Al eline kalemi, biraz da çizi çekmeyi öğren, ablandan örnek al!
Onur bu kez annesinin söylediklerini duymuş görünüyor.
Cevabı hazırdı:
- Anne, ben kaç kere söyledim, ben daha küçüğüm. Çizgi mizgi bilmem. Okula gidince öğrenirim! dedi.
Onur şimdi annesini dinlemiş olacak ki, sandalye üzerindeki annesinin telefonu gözüne ilişti ve hemen kapıp yatağın bir köşesine ilişti. İlişti ve küçücük parmaklarını bir öte, bir beri telefon üzerinde gezdirmeye başladı. Annesi ise başını eğmiş işine devam ediyordu. Öte yandan da oğluna cevap veriyordu:
- Okul dediğin yarın gelecek. Sen ise?....
Onur oyununa devam ediyor gibi görünüyorsa da, öte yandan düşünüyordu:
- Anne, ben daha kalem tutmasını bile bilmiyorum. Ablam gibi okula gidip gelmeye başlayınca, bunları öğrenirim elbet! Gücenme!
Öte yandan annesi de kendini aldırmış, kendi kendine konuşuyordu:
- Daha küçükten dilebesi oluyorsunuz. Size söz yetiştiremiyor insan…
Onur annesinin iyice gücendiğini anlıyordu sanki. Gidip boynuna sarılıyor ve yalvarmaya başlıyordu:
- Annem, benim güzel annem, küsme bana, ben daha oyun çocuğuyum. Ablam kadar olunca kalem çocuğu olacağım. O zaman yalnız okuyup yazacağım. Söz, anneciğim, söz!
Дете за игра
Ах, тези майки, ах, тези майки! Защо ли искат децата им да пораснат по-бързо? Все повтарят: „Изяж това, по-бързо ще пораснеш!“ Или пък: „От това децата растат по-бързо.“ Те и без това винаги се мислят за големи. Така е, но Онур е съвсем друг. Щом майка му каже:
- Онур, донеси малко дърва за печката!
Тогава елате да видите Онур!
- Майко, защо винаги на мен ми намираш работа? Когато сестра ми учи, никога не я закачаш. Аз съм още малък!
Казваше и продължаваше да си играе. Редеше внимателно шарените кубчета. Докато оформи картината, той взимаше ту едно, ту друго кубче. Не, не става. Започваше отново. Толкова беше сръчен, толкова бърз. И отгоре на това, ще му казват, че е малък. На ръст може би, но на ум момчето е пораснало. Ето че може да подреди картината! Като видя това, майка му от една страна се зарадва на сръчността на сина си. Но от друга страна, искаше й се да я отменя понякога.
- Сине, стига толкова, научи я наизуст тази игра! Вземи молив и се опитай да чертаеш. Вземи пример от сестра си.
Онур изглежда този път чу майка си. Отговорът му беше готов:
- Майко, колко пъти ти казах! Аз съм още малък. Не разбирам от чертеж-мертеж. Като тръгна на училище, ще се науча.
Но явно все пак послуша майка си. Видя телефона й на стола, грабна го и седна на единия край на леглото. Седна и започна да мърда малките си пръстчета върху него. Майка му се беше навела и нещо шеташе. Но не спираше да му говори:
- Утре ще тръгнеш на училище....
Онур си играеше и си мислеше: „Мамо, аз още незнам как се държи молив. Като започна училище като кака, разбира се, ще се науча. Не се сърди!“ Майка му също си мислеше: „Още от малки стават дърдорковци. Човек не смогва да им отговори...“ Онур като че ли разбра, че майка му се ядосва. Отиде, прегърна я и заговори на глас:
- Мамо, мила майчице, аз още съм дете само за игра. Като стана колкото кака, ще стана дете с молив. Тогава само ще уча и ще пиша. Дума ти давам, мамо, дума!
A Child for Playing
Ah, those mothers, ah, those mothers! Why do they want their children to grow up as soon as possible?... Always “Eat this, you’ll grow up faster!”
Or else “Children grow up faster from this!”…
And anyway children themselves always think they are bigger than they are…
That’s so, but Onur is just the opposite. When his mother said:
- Onur, my darling, go and bring some wood for the stove!
then you should just come and see Onur.
- Mum, why are you giving me jobs to do? When my big sister is doing her lessons, you never say a word to her. I’m still little, he would say, and go on with his game.
Onur is arranging the many-coloured cubes with care. Until the picture is complete he takes one away and puts another. No, it isn’t right, he starts all over again. He is so quick, so quick with his hands that… And you are going to call him little. Little in height maybe, but a boy who has grown in mind. There, he can fit all the pictures into their proper places. His mother, seeing this, is glad on the one hand at her son’s nimbleness; she is glad, but on the other hand she wants him to change his game.
- My son, that’s enough now, you know this game by heart. Take a pencil in your hand, learn to draw lines a little too, follow your sister’s example!
This time Onur seems to have heard what his mother said.
His answer was ready:
- Mum, how many times have I said it, I’m still little. I don’t know about lines and things. I’ll learn when I go to school! he said.
Onur must have listened to his mother now, for his mother’s telephone on the chair caught his eye, and he at once snatched it up and perched on a corner of the bed. He perched there and began to run his tiny fingers to and fro over the telephone. As for his mother, she went on with her work with her head bent. At the same time she was answering her son:
- This school you talk of will be here tomorrow. And you?....
Although Onur seemed to be going on with his game, at the same time he was thinking:
- Mum, I don’t even know how to hold a pencil yet. When I start going to and from school like my sister, I’ll learn these things for sure! Don’t be offended!
Meanwhile his mother too had got carried away and was talking to herself:
- You turn into smooth talkers from so very young. A person can’t keep up with you in words…
Onur seemed to understand that his mother was really offended. He would go and throw his arms around her neck and begin to plead:
- Mummy, my lovely mummy, don’t be cross with me, I’m still a child for playing. When I’m as big as my sister I’ll be a child for the pencil. Then I’ll only read and write. Promise, Mummy, promise!