Yeni Asır, Yeni Yaşam
Tülay yaşdaşınızdır. Yaşdaşınızdır ama sizler gibi eğlenemiyor, okula gidemiyordu. Arkadaşları yok değil, vardı, vardı ama onlarla da sizler gibi gülüp konuşamıyor, oynayamıyordu. Çünkü yatağa mahkümdü. Günleri sayılıydı. Denizi andıran gözlerinin feri sönmüş, yaşama küsmüş gibiydi. Gözlerindeki o yıldızlar önceki gibi pırıl pırıl değildi. Tek sözle çaresizdi durumu. Problemi kara ciğeriydi. Doktorlar:
— Tedavisi yok! Ancak sana karaciğer nakli hayat verebilir, dediler.
Bu haber Tülay’ı yıktı. Sadece ağlamak geliyordu elinden. Gerçi, ameliyat pahalı, ama para bulunacak bulunmasına. Gelgelelim ciğer nasıl bulunacak, nereden alınacak? Ciğer nakli için hastalar senelerce bekliyorlardı. Bir ümit ışığı olsa, o da beklesin. Ama yok. İşte,sağ tarafında arası kesilmeyen bir ağrı var. Kendisine rahat vermeyen, her an başını kurcalayan bir ağrı. Bastırınca doktorlar:
— Büyüyor, karaciğer yetersizliği, diyor...
Tülay ömrünün günleri sayılı olduğunu anlıyordu. Ama elinden bir şey, hiç bir şey gelmiyordu.
Bir sabah doktorlar yatağı başında oyalandılar. Tıp diliyle bir şeyler konuştular ve dönüp dönüp kıza baktılar. Tülay henüz küçüktü. Nice emelleri vardı, hayatı nice renkli renkli düşlüyordu. Yeni asra acaba nasıl basacaktı... Yirmibirinci asır kendisine acaba neler bahşedecekti?...
En yakın arkadaşı, ona güç veren kuzeni, teyze kızı Çiğdem’di. Çiğdem Tülay’ı kardeş gibi, canı gibi seviyordu. Kendisi için ne yapabilirdi? Bu fikirle yatıp kalkıyordu. Bu düşüncelerini doktorlarla da paylaştı. Epey konuştular, hep beraber düşündüler, bir çıkar yol aradılar.
Bir gün doktor Tülay’ın yanıbaşına oturdu ve bir baba sevgisiyle konuştu:
— Tülay, seni yarın ameliyat edeceğiz, dedi.
Kızın sema renkli gözlerine sanki bulut çöktü. Sıksa yağmur yağacaktı...
— Neden?...
Sanki bulut altında güneş göründü. Tülay gülümsedi:
— Hiç, sadece korkuyorum, dedi.
— Korkunun yeri yok burada.
— Bana yardım edeceksin, doktor amca, değil mi? Hepinizin ellerinden öpüyorum. Sizleri çok seviyorum. Ama bir isteğim var: Çiğdem de yanıbaşımda bulunsun, olur mu?
— Tabii, Çiğdem de yanıbaşında olacak.
Tülay rahatlar gibi oldu. İçinde, canevinde bir pırıltıdır sezdi,yarınki günü bu pırıltı içinde beklemeye koyuldu.
... Ertesi gün uyandığı zaman güneş, ışıktan örülü ellerini pencereden uzatmış, bembeyaz yüzünü okşuyor, okşuyordu. Yanıbaşında da Çiğdem sımsıcak elini eline almış, kuzeninin damarlarına olumlu enerjisini devrediyor, kendisine kuvvet, cesaret aşılıyordu. Nedense Tülay gözlerini açamıyor, ama bunların hepsini hissediyordu. Yanıbaşındaki hemşireye işaretle gözlerini bağlamasını söyledi. Hemşire Tülay’ın emrine uymadı. Gözlerini açmasını bekliyordu... İlk tepkisini görmek istiyordu.
Gerçi, narkozdan çıktığı o anı bir görmeliydiniz. Ağrı, sancı hissetmiyordu. Bu günlük güneşlik dünyaya, yaşanası hayata sevgiyle, tebessümle bakıyordu. Hele de Çiğdem’in kendisine hayatından hayat, ciğerinden ciğer verdiğini anladığı an gözyaşlarını zaptedemedi. İki gözü iki çeşme oldu. O kuvvetsiz, takatsiz eliyle Çiğdem’in elini sıkmaya, teşekkürlerini böylece sunmaya çalıştı. Çünkü bu, sözle anlatılmayan, ancak duyguyla, şükran gözyaşlarıyla belirtilen, sezdirilen bir teşekkürdü.
Çiğdem ise:
— Bu sana Yılbaşı hediyem olsun, Tülaycığım, yeni asra yeni yaşamla başla! dedi.
Çiğdem Tülay’a hayat bahşetmişti.
Нов век, нов живот
Тюлай е ваша връстница. Ваша връстница е, но не можеше да се забавлява като вас, не можеше да ходи на училище. Не че нямаше приятели, имаше, имаше, но и с тях не можеше да се смее и да говори, да играе като вас. Защото беше прикована към леглото. Дните ѝ бяха преброени. Блясъкът на очите ѝ, които приличаха на море, беше угаснал, тя сякаш се беше разсърдила на живота. Онези звезди в очите ѝ не искряха както преди. С една дума — положението ѝ беше безизходно. Бедата ѝ беше черният дроб. Лекарите казаха:
— Лечение няма! Само присаждане на черен дроб може да ти даде живот.
Тази вест съкруши Тюлай. Можеше само да плаче. Наистина, операцията е скъпа, но пари ще се намерят, ще се намерят. Ала как ще се намери дроб, откъде ще се вземе? За присаждане на дроб болните чакаха с години. Да имаше лъч надежда, и тя да чака. Но няма. Ето, от дясната ѝ страна има болка, която не спира. Болка, която не ѝ дава покой, която всеки миг човърка в главата ѝ. Като натиснат, лекарите казват:
— Расте, чернодробна недостатъчност...
Тюлай разбираше, че дните на живота ѝ са преброени. Но нищо, съвсем нищо не можеше да направи.
Една сутрин лекарите се позабавиха край леглото ѝ. Говориха нещо на медицински език и все се обръщаха и поглеждаха момичето. Тюлай беше още малка. Колко мечти имаше, колко пъстър, пъстър си представяше живота. Как ли щеше да прекрачи в новия век... Какво ли щеше да ѝ дари двадесет и първият век?...
Най-близката ѝ приятелка, която ѝ даваше сили, беше братовчедка ѝ, дъщерята на леля ѝ, Чидем. Чидем обичаше Тюлай като сестра, като душата си. Какво можеше да направи за нея? С тази мисъл лягаше и ставаше. Сподели тези свои мисли и с лекарите. Говориха доста, мислиха всички заедно, търсиха изход.
Един ден лекарят седна до Тюлай и заговори с бащинска обич:
— Тюлай, утре ще те оперираме — каза.
В очите на момичето с цвят на небе сякаш се спусна облак. Да го стиснеш — дъжд ще завали...
— Защо?...
Сякаш под облака се показа слънце. Тюлай се усмихна:
— Нищо, само ме е страх — каза.
— Тук няма място за страх.
— Ти ще ми помогнеш, чичо докторе, нали? Целувам ръце на всички ви. Много ви обичам. Но имам едно желание: и Чидем да бъде до мен, може ли?
— Разбира се, и Чидем ще бъде до теб.
Тюлай като че ли се успокои. Вътре в себе си, в душата си, усети някакво сияние и започна да чака утрешния ден в това сияние.
... Когато на другия ден се събуди, слънцето беше протегнало през прозореца ръцете си, изплетени от светлина, и галеше, галеше бялото ѝ лице. А до нея Чидем беше взела ръката ѝ в своята топла-топла ръка, преливаше добрата си енергия в жилите на братовчедка си, вдъхваше ѝ сила, смелост. Кой знае защо, Тюлай не можеше да отвори очи, но усещаше всичко това. Със знак каза на сестрата до нея да ѝ превърже очите. Сестрата не се подчини на заповедта на Тюлай. Чакаше тя да отвори очи... Искаше да види първата ѝ реакция.
Наистина, да бяхте видели онзи миг, когато излезе от упойката. Не усещаше болка, не усещаше бодежи. Гледаше с обич, с усмивка този слънчев и ясен свят, живота, който си струва да се живее. А най-вече в мига, когато разбра, че Чидем ѝ е дала живот от своя живот, дроб от своя дроб, не можа да сдържи сълзите си. Двете ѝ очи станаха две чешми. С немощната си, безсилна ръка се опита да стисне ръката на Чидем и така да ѝ поднесе благодарността си. Защото това беше благодарност, която не се изказва с думи, която се изразява, която се дава да се усети само с чувство, със сълзи на признателност.
А Чидем:
— Нека това да е моят новогодишен подарък за теб, мила Тюлай, започни новия век с нов живот! — каза.
Чидем беше дарила живот на Тюлай.
New Century, New Life
Tülay is the same age as you. The same age as you, but she could not have fun like you, could not go to school. It was not that she had no friends; she had, she had, but with them too she could not laugh and talk and play like you. Because she was confined to bed. Her days were numbered. The light of her eyes, which were like the sea, had gone out, as if she had fallen out with life. Those stars in her eyes were not sparkling as before. In a word, her condition was hopeless. Her problem was her liver. The doctors said:
— There is no treatment! Only a liver transplant can give you life.
This news crushed Tülay. All she could do was cry. True, the operation was expensive, but money would be found, that it would. But how would a liver be found, where would it be got from? Patients waited for years for a liver transplant. If there were a ray of hope, she would wait too. But there was none. There, on her right side, was a pain that never let up. A pain that gave her no peace, that gnawed at her mind every moment. When they pressed on it, the doctors:
— It is growing, liver failure, they say...
Tülay understood that the days of her life were numbered. But there was nothing, nothing at all that she could do.
One morning the doctors lingered by her bed. They said something in the language of medicine and turned again and again to look at the girl. Tülay was still small. She had so many wishes, she dreamed of life in so many colours. How would she step into the new century, she wondered... What would the twenty-first century bestow on her, she wondered?...
Her closest friend, the one who gave her strength, was her cousin Çiğdem, her aunt's daughter. Çiğdem loved Tülay like a sister, like her own soul. What could she do for her? She went to bed and got up with this thought. She shared these thoughts with the doctors too. They talked a good deal, they thought all together, they looked for a way out.
One day the doctor sat down at Tülay's side and spoke with a father's love:
— Tülay, we are going to operate on you tomorrow, he said.
It was as if a cloud settled over the girl's sky-coloured eyes. If it were squeezed, rain would fall...
— Why?...
It was as if the sun showed from under the cloud. Tülay smiled:
— Nothing, I am just afraid, she said.
— There is no place for fear here.
— You will help me, doctor uncle, won't you? I kiss the hands of all of you. I love you all very much. But I have one wish: let Çiğdem be at my side too, all right?
— Of course, Çiğdem will be at your side too.
Tülay seemed to be relieved. Inside her, in her very heart, she sensed a glimmer, and she set about waiting for the next day within this glimmer.
... When she woke the next day, the sun had stretched its hands woven of light through the window and was stroking, stroking her snow-white face. And at her side Çiğdem had taken her hand in her own warm, warm hand, and was passing her positive energy into her cousin's veins, filling her with strength and courage. For some reason Tülay could not open her eyes, but she felt all of this. With a sign she told the nurse at her side to cover her eyes. The nurse did not obey Tülay's order. She was waiting for her to open her eyes... She wanted to see her first reaction.
Indeed, you should have seen that moment when she came out of the anaesthetic. She felt no pain, no ache. She looked with love, with a smile, at this bright and sunny world, at this life worth living. And above all, the moment she understood that Çiğdem had given her life from her own life, liver from her own liver, she could not hold back her tears. Her two eyes became two fountains. With that strengthless, feeble hand of hers she tried to squeeze Çiğdem's hand, to offer her thanks in that way. Because this was a thank-you that cannot be told in words, that is only shown, only made felt, with feeling, with tears of gratitude.
And Çiğdem said:
— Let this be my New Year's present to you, Tülay dear; begin the new century with a new life!
Çiğdem had bestowed life on Tülay.