Kardelen
Soner iyi bir öğrenciydi. Bilgilenme merakı gayet büyüktü. Ağabeyi Esin kalın kalın kitaplar okuyordu. O da görüp meraklanıyor, alıp okumaya başlıyordu, ama fcanı tez sıkılıyor ve kitabı bir yana atıyordu. Bir gün ağabeyi geziye gitmeye niyetlendi. Kendisine arkadaş olsun diye kardeşine:
— Soner, benimle geziye gelmek ister misin? diye sordu.
Soner sevincinden zıpladı, sevindi, sevindi.
Şubat ayının son günleriydi. Hava kâh ısınıyor, kâh yağışlı oluyordu. Alçaklarda kurumuş otların altında yeşil çimler sürüyor, yeni yaşamı tebessümle karşılıyorlardı. Karşıdaki dağda ise kar hala ilgi çekiyor, çocuklara, dağ meraklılarına „el etmeye“ devam ediyordu. Ağabeyi ile Soner’in gözünden hiç bir şey kaçmıyordu. Soner soru ardından soru yağdırıyordu ağabeyine. Bir sıra:
— Abi, dedi. Otlar yeşeriyor da mahlûklar, karınca ve böcekler niye görünmüyor?
— Bravo be kardeş, sen de kedi olalı bir fare yakaladın, dedi ve gülmeye devam etti:
— Karıncalar, böcekler henüz uykuda. Cemre bir — iki gün sonra toprağa da düşecek. Toprak ısınmaya başlayınca böcekler kış uykusundan uyanacak ve yer yüzüne çıkacaklar.
Derken karlı dağa ne zaman geldiklerini Soner anlamadı bile. Kuz bir dönemeçten geçerken buzlara ayakla vurdu.
Ansızın duraklardı ve ağabeyine telaşla seslendi:
— Abi, bu nedir böyle, bak kar içinde başını göstermeye çalışıyor?
Ağabeyi eğildi ve karı eşmeye başladı:
Bu kardelen’dir, kardeşim, dedi endişeyle. Senin anlayacağın akça bardak, baharı müjdeleyen bir çiçek. Bak ne kadar iradeli, ne kadar inatçı, başıyla karı delip, dünya yüzüne çıkmaya, güneşe kavuşmaya can atıyor. Sen de öyle, yani kardelen gibi olmalısın. Ne demek istediğimi anladın mı?
Soner düşündü, düşündü ve yan gözle ağabeyini süzdü.
— Evet, ağabey, dedi.
— İnsanın başarıya ulaşması için çook çabalaması, usanmadan çalışması gerek, değil mi!
Soner eve dönerken ağabeyiyle hiç, ama hiç konuşmadı. Kendisiyle konuştuğu hayali bir kahramanı vardı şimdi: KARDELEN.
Кокиче
Сонер беше добър ученик. Жаждата му за знания беше много голяма. Батко му Есин четеше дебели, дебели книги. И той, като го видеше, се запалваше, вземаше и започваше да чете, но бързо му доскучаваше и захвърляше книгата настрана. Един ден батко му намисли да отиде на излет. За да си има другар, попита брат си:
— Сонер, искаш ли да дойдеш с мен на излет?
Сонер подскочи от радост, зарадва се, зарадва се.
Бяха последните дни на месец февруари. Времето ту се затопляше, ту ставаше дъждовно. В ниското под изсъхналите треви никнеше зелена тревица и посрещаше новия живот с усмивка. А на отсрещната планина снегът все още привличаше погледа, продължаваше да „маха с ръка“ на децата, на любителите на планината. Нищо не убягваше от очите на батко му и на Сонер. Сонер засипваше батко си с въпрос след въпрос. По едно време:
— Бате — каза. — Тревите се раззеленяват, а защо не се виждат живинките, мравките и буболечките?
— Браво бе, братле, и ти, откак си станал котка, хвана една мишка — каза и продължи през смях:
— Мравките и буболечките още спят. След ден-два джемрето ще падне и в земята. Щом земята започне да се затопля, буболечките ще се събудят от зимния си сън и ще излязат на повърхността.
В това време Сонер дори не разбра кога са стигнали до заснежената планина. Като минаваха през един усоен завой, той ритна с крак леда.
Изведнъж се спря и развълнувано извика на батко си:
— Бате, какво е това, виж, мъчи се да си покаже главата изпод снега?
Батко му се наведе и започна да разравя снега:
Това е кокиче, братко — каза загрижено. — За да ме разбереш — бяла чашка, цвете, което известява пролетта. Виж колко е волево, колко е упорито, с главата си пробива снега и жадува да излезе на бял свят, да стигне до слънцето. И ти трябва да бъдеш такъв, тоест като кокичето. Разбра ли какво искам да кажа?
Сонер мисли, мисли и изгледа батко си с крайчеца на окото.
— Да, бате — каза.
— За да постигне успех, човек трябва мнооого да се старае, да работи, без да му омръзва, нали!
Докато се връщаха вкъщи, Сонер никак, ама никак не говори с батко си. Сега си имаше един въображаем герой, с когото разговаряше: КОКИЧЕТО.
The Snowdrop
Soner was a good pupil. His eagerness to learn things was very great. His big brother Esin read thick, thick books. He would see this and grow curious, pick one up and begin to read, but he quickly got bored and would toss the book aside. One day his brother decided to go on an outing. So as to have company, he asked his little brother:
— Soner, would you like to come on an outing with me?
Soner jumped for joy; he was glad, so glad.
It was the last days of the month of February. The weather was now warming up, now turning rainy. Down in the low places green grass was sprouting under the dried grass, greeting the new life with a smile. On the mountain opposite, though, the snow still drew the eye and went on “beckoning” to children and mountain lovers. Nothing escaped the eyes of Soner and his brother. Soner rained question after question on his brother. At one point:
— Brother, he said. The grass is turning green, so why can't we see the creatures, the ants and insects?
— Bravo, little brother, for once since you became a cat you have caught a mouse, he said, and went on, laughing:
— The ants and insects are still asleep. In a day or two the cemre will fall to the soil as well. When the soil begins to warm up, the insects will wake from their winter sleep and come up to the face of the earth.
Meanwhile Soner did not even notice when they had reached the snowy mountain. As they were passing a shady bend he kicked at the ice with his foot.
Suddenly he stopped short and called out to his brother in a fluster:
— Brother, what is this, look, it is trying to show its head in the snow?
His brother bent down and began to scrape away the snow:
This is a snowdrop, little brother, he said with concern. What you would know as the little white cup, a flower that brings the good news of spring. Look how strong-willed it is, how stubborn; piercing the snow with its head, it is longing to come out onto the face of the world, to reach the sun. You too must be like that, that is, like the snowdrop. Do you understand what I mean?
Soner thought and thought, and looked his brother over out of the corner of his eye.
— Yes, brother, he said.
— For a person to reach success he has to try sooo hard, to work without growing weary, isn't that so!
On the way back home Soner did not talk with his brother at all, not at all. He now had an imaginary hero with whom he talked to himself: THE SNOWDROP.