Suçu Başkasında Aramayın
Annesi yemek yapmasını, aş pişirmesini çok, ama çok seviyordu. Yani başka bir sözle aşçılık “hobi” si olmuştu. Her gün bir şeyler yapıyor, yeni yeni yemekler diziyordu sofraya. Bazılarını televizyon programlarından ezberliyor, bazılarını da “uyduruyordu”. Tabii, aş yapmak öyledir. Tıpatıp reçeteyi uygulamak olmuyor her zaman. Ahu da annesine bakarak aş yapmaya özeniyordu. Evde kimse kalmadı mı, el ayak ortadan çekildi mi, ille de bir şey yapmalıydı. Geçenlerde örneğin Naz geldi arkadaşını görmeye. Ahu hemen kalktı “öğleye hafif bir şeyler hazırlayayım!” dedi. Düşündü, hem konuşmaya katıldı konuştu, hem çabuk elden kaçamak yapmaya girişti. Kaynar suya tuzunu, ununu koydu ve konuşmaya daldı. Hem karıştırıyor, hem “daha biraz su lazım” diye düşünüyordu. “Tam ne kadar su ilave etsin acaba? Kıvamını nasıl tuttursun?”
Annesi gibi karıştırıyordu, oklava ile. “Ama baloncuk olup, patlıyordu annem yaparken! Tamam, bu da oldu!” diyerek karıştırmaya devam etti. Tam “Tencereyi ateşten alayım!”, derken bir baloncuk patladı ve kaynar bir lapa koluna sıçradı.
- Oof, diye bağırdı ve kolunu tutarak bir yanına koştu.
Eğilip baktılar:
- Yok, tehlikeli bir şey yok, biraz kızarmış, dedi. Naz, soğuk bir bez koyarsak, bir şey kalmaz!
Evet, bu serencemi de Ahu çabuk atlattı. İyi ki kardeşi öteki odadaydı. Yanında olsaydı, mutlaka onu suçlayacaktı.
Neden acaba, herhangi bir yaramazlık baş gösterse “suçlu” hep başka biri oluyor? Belki bu yüzden annesi hep “suçu başkasında aramayın!” diyordu. Ama böyle haller bir kez mutlaka başa gelmeli ki, yaşam boyunca unutulmasın!
Не търсете вината в друг
Майка й обичаше да готви. Ама много, много обичаше… с други думи, готвенето й беше станало хоби. Всеки ден правеше нещо, все нови и нови гозби редеше на софрата. Някои рецепти научаваше от телевизията, а други, както се казва, измисляше. Така е в кулинарията. Не винаги можеш съвсем точно да изпълниш рецептата. И Аху като гледаше майка си, изявяваше желание да готви. Останеше ли сама в къщи, непременно трябваше нещо да спретне. Например, онзи ден Наз посети приятелката си. Аху веднага си рече: „Да приготвя нещо за обяд.“ Присъедини се към разговора, но си помисли да приготви качамак. Сложи солта и брашното във врящата вода и се заприказваха. От една страна бъркаше в тенджерата, а от друга си мислеше: „Още малко вода трябва да прибавя.“ Но точно колко вода, а?
Бъркаше като майка си, с точилката. Но когато тя го правеше се образуваха балончета и после се пукаха. „Да, и това стана!“, си рече и продължи да бърка. Тъкмо си каза: „да сваля тенджерата от котлона!“, едно балонче се пукна и едно врящо парче се лепна за ръката й.
- Ох, извика и хвана ръката си.
Изтича настрана, другите се наведоха да погледнат раната.
- Няма нищо опасно, няма! Малко се е зачервило. – рече Наз. – Като сложим мокра кърпа, нищо няма да остане.
Аху бързо забрави това премеждие. Добре, че брат й беше в другата стая. Ако беше покрай нея, щеше да го набеди.
Защо е така? Случи ли ни се беда, винаги е виновен някой друг. Може би затова майка й казваше: „Не търсете вината в другиго!“ Но трябва да го изпиташ на свой гръб, за да го запомниш за цял живот.
Don’t Look for the Blame in Someone Else
Her mother loved cooking, preparing meals, very, very much. In other words, cookery had become her “hobby”. Every day she made something, and set new dishes out on the table one after another. Some she learned by heart from television programmes, and some she “made up”. Of course, cooking is like that. You can’t always follow the recipe to the letter. And Ahu, watching her mother, longed to cook too. As soon as nobody was left in the house, as soon as everyone was out of the way, she simply had to make something. The other day, for example, Naz came to see her friend. Ahu got up at once and said, “Let me prepare something light for lunch!” She thought it over; she joined in the conversation and talked, and at the same time set about making a quick kaçamak. She put the salt and the flour into the boiling water and lost herself in the talk. She was stirring and thinking, “It needs a little more water.” “Exactly how much water should she add? How should she get the thickness right?”
She was stirring as her mother did, with a rolling pin. “But when my mother makes it, it bubbles up and the bubbles burst! There, now this has done it too!” she said, and went on stirring. Just as she was saying, “Let me take the pot off the fire!”, a bubble burst and a lump of boiling mush splashed onto her arm.
- Ow! she cried, and holding her arm she ran to one side.
They bent down and looked:
- No, it’s nothing dangerous, it has gone a little red, said Naz. If we put a cold cloth on it, nothing will be left!
Yes, Ahu got over this misadventure quickly too. It was a good thing her brother was in the other room. If he had been beside her, she would certainly have blamed him.
Why is it, I wonder, that whenever some mischief happens, the “guilty one” is always someone else? Perhaps that was why her mother was always saying, “Don’t look for the blame in someone else!” But such things must surely happen to you once, so that you do not forget them as long as you live!