← Nur Taneleri

Okuma dili:

Maya ile Eviş

3 dk okuma

Eviş sizler kadar bir kızçocuğu. Ne daha büyük, ne de daha küçük. O da sizler gibi kedileri çok seviyor. Ama belki sizden biraz daha fazla. Bu yüzden babası ona doğum gününde biliyor musunuz ne hediye etti? İri yarı heybetiyle kapıyı aralayıp:

-Ben geldim!

Dediği zaman Eviş hemen babasına koştu. Getirdiği hediyeyi kucaklamak istiyordu, ama bir başka, bir tuhaf oldu. Elindeki bildiğimiz sıradan bir paket değil de, süslü püslü bir sepetti. O kestaneyi andıran gözlerini, hanımsı ellerini açtı ve öylece dondu kaldı. Sonra sepetin öte tarafına geçti. Bir de ne görsün! Kendisine maviş maviş bakan, küçümencik karamtrak kulaklarını dikmiş bir siyam kedisi! Hayreti arttıkça arttı. Hemen başını okşadı. Kedi başını sepete soktu. Hepsi bir ağızdan gülüştü. Şimdi Eviş aldı sepeti eline, süsü çarçabuk bozdu ve el kadar yavrucağı bağrına bastı. Kedi nemli burnuyle Eviş’in elini “öptü”.

-Baba, hediyemin adına ne diyeceğiz?

-Senin doğum gününde geldiğine göre…

-Evet, adını ben koyacağım. Doğduğum ayın adını taşıyacak, tamam mı?

-Demek Maya!

Maya ailenin pek nazlı kızı oldu. Nazlı olduğu kadar da terbiyeliydi ama. Yemeği özel: “Kiti-Ket”, “Uiskas” kedi mamaları. Eviş’in yediği yemekler onu hiç ilgilendirmiyordu. Sofra konmuş, sofrada balık varmış, onun umurunda bile değildi.

Maya da sizler gibi, sevdiğini çok seviyor, sevmediğini hiç mi hiç sevmiyordu. Eviş’in sevilmeyen arkadaşları, kendilerini ne kadar da sevdirmeye çalışsalar, sevdiremiyorlardı vesselam. Yetişkinlerimiz “Zorla güzellik olmaz!” dememişler nahakyere…

Böylesi biri geldi mi, Maya hemen öteki odaya sivişiveriyordu. Kürsü üzerine, kalorifer üstüne, müzik setine çıkıyor, yatak altına gizleniyor, hatta buz dolabının üstüne sıçrayıp, etrafı oradan gözlüyordu.

Eviş bu yaz bir defasında velileriyle birlikte haftaarası tatiline gitti. Maya’yı ise kuzini Aylin’e havale etti. Aylin kapıya geldiği zaman Maya eşikte bekliyordu. Aylin kapıyı açmaya çalışıyor, oysa “Miyav-miyav”, yani “Buyur,buyur” diyordu. Aylin içeri girdi, tabağın birine mama, ötekine su koydu. Sonra bir öte, bir beri bakındı ama Maya’yı ortalarda göremedi. Boş ver, dercesine elini savurup çıkıp gitti. Aklından da “zaten beni sevmiyor” dedi. Ertesi gün yine geldi Aylin. Lakin bu kez Maya kapıda beklemiyor, kendisine “buyur” da demiyordu. Aylin içeri girip, etrafa şöyle bir gözattı, Maya’yı hiç bir yerde göremedi. Mamasını, suyunu koydu, tuvaletini değiştirdi, sonra oda oda gezip dolaştı, “Maya, Maya “ diyerek o güzeller güzeli kediyi araştırdı. Ne yatak altı kaldı bakmadık, ne de divan ve koltuk altları. Yokoğlu yok! Tam kapıyı kapatacaktı ki, aklına bir şey damladı, döndü. Tekrar teker teker her tarafı aradı. Biraz önce gözünün kuyruğuna ilişmişti: Bir koltuğun üstü şiş şişti. Gidip eliyle “bir düzleyeyim” dedi. Elinin altındaki örtü kıpır kıpır etti. “Eyvah!” Belinledi. Örtüyü çekip aldı. Ne görse beğenirsiniz: Maya şöyle upuzun uzanmış yatıyor. Yatıyor ama tüyleri birden ürperdi, o mavi gözleri birer kıvılcım olup ışıl ışıl ışıldadı. Ne dehşet bir manzara! Aylin de ürperdi. Çarçabuk toparlandı, kendini dışarı attı. O gece gözüne uyku girmedi. Acaba ertesi gün Maya’yı nasıl bulacaktı? Kedi kendisine nasıl sürprizler sunacaktı? “Korkunç rüyanın sonu hayırmış” demezler mi? Ertesi sabah Aylin telefon sesiyle uyandı.

-Biz geldik, dedi Eviş.

-Vay, ne iyi ettiniz, çok sevindim.

-Benim sana anlatacaklarım var, hadi, çabucak gel!

-Benim de sana…

Eviş telefondayken, Maya kendisine nasıl sürpriz hazırlamış, biliyor musunuz?

Yatağını toplamak Eviş’in en sevmediği işlerden biriydi. Maya telefonda kendisinden bahsedildiğini sezmiş olacak ki, Evişin yatağına girmiş, başını yastığa koymuş, güya mışıl mışıl uyuyormuş. Eviş yatağa yaklaştı, şaşırdı:

-Benim tatlı bebeğim, benim kokumla mı uyuyorsun? deyip Maya’yı kucakladı.

Kedi de sahibini özlemiş olcak ki, sevgisini Eviş’in yüzünü yalamakla ifade etmişti.