← Nur Taneleri

Okuma dili:

Erkekler Korkmaz

1 dk okuma

Çocuklar, sizler korkuyor musunuz?

Saitfeyzi çok, ama çok çetin bir çocuk. Hani sert, kırılmayan, zar zor kırıldıktan sonra da içi ayrılmayan cevizler var ya, işte öyle. Dediği dedik başka bir sözle. “Bu kara” dedi mi, asla başka bir renk olamaz. Ablası Ayşenur’a herhangi bir oyuncak için bütün gün “o benim” diye direniyor, dayatıyor elinden alanadek. Ama gelgelelim akşamları herkes odasına çekildi mi, Saitfeyzi bambaşka bir Saitfeyzi oluyordu. Oturup dersini çalışıyor, ödevlerini yazıyor, sade ve sade sıra uykuya gelmesin. Yatağa girdi mi, sanki onun derisi altına başka bir Saitfeyzi yerleşiyordu. Babasının odasına gitmeye ille de bir bahane buluyordu:

-Baba, ben geldim…

-Niye geldin?

-Şeeeey, susadım da….

-Peki, suyunu iç ve hemen yatağa gir!

Saitfeyzi odasına dönüyor dönmesine ama gözüne bir türlü uyku girmiyordu. Bir öte, bir beri dönüyor, sonra hemen kalkıp tekrar babasının odasına koşuyordu:

-Baba, benim tükenmezim…

-Buyur sana bir tükenmez…

Aradan beş dakika geçer geçmez Saitfeyzi tekrar babasının odasında bitiyordu:

-Baba, benim çişim geldi.

Babasının sabrı nerdeyse tükenmek üzereydi, ama sezdirmeden kibarca konuşuyordu oğluna:

-Hadi, işini gör ve hemen yerine…

-Ama yukarı çıkmam lazım.

-Lazımsa çıkacaksın. Sen erkeksin, korkuyor musun yoksa?

Saitfeyzi’nin sesi titrer gibi oluyordu:

-Yoook, korkmuyorum…..

Ve yollanıyordu:

-Baba, ben yukarı çıkıyorum. İşte birinci merdivendeyim. İkincide… Dördüncüde. Şimdi ışığın düğmesine basıyorum. Koridordayım… Baba, beni duyuyor musun, şimdi içeri giriyorum. Baba, tamam. Şimdi iniyorum… İndim işte.

-Şimdi git ve bir daha dönme. Ama önce söyle bana, bütün bu yaptıkların neden, korkudan mı? Yoksa…

Saitfeyzi kuvvet topluyor ve cesaretle konuşuyordu:

-Hayır, baba! Ben erkeğim, değil mi? Erkekler korkmaz!

-Evet, erkekler korkmaz!

Siz ne diyeceksiniz, çocuklar! Saitfeyzi acaba korkuyor muydu?