← Nur Taneleri

Okuma dili:

Karayılan

3 dk okuma

Güliz ufak tefek, karayazı bir kızcağızdı. Ufak tefek olduğu için mi, bilmem neden ama, çevik mi çevikti. Hani derler ya, tek ayağı üstünde dört dönüyordu. Gülden ninesinin sağ eliydi Güliz. Belki ninesine çekmişti. Torununun şahsında ninesi sanki kendi çocukluğunu görüyordu. O da öyleydi. Ninesi günü bütün evde oturduğu için oğluna bir inek aldırttı. “Boş durmayacağım, sonra evde de bir çanak süt bulunsun ”, diye düşündü. Oğlu da anasının bir sözünü iki etmiyordu. Hatta bir defasında Gülden nineyi horoz kovalamıştı. Akşamsı oğlu eve dönünce selam yerine takazayla başladı söze:

-Oğlum, bu horozu defet! Bak netti üstümü başımı. İşte, gaga izleri ayaklarımda hala.

Oğlu anasının üstüne toz kondurmuyordu zaten. Hemen eline bıçağı alıp kendisini horozun karşısında buldu. Yokuş yukarı bir kovalamaca başladı. Horoz koştu, oğlu koştu. Besli horoz nihayet pes etti, teslim oldu. Yere yatıverdi. Böylece anasının sözü yerine getirilmişti. Şimdi de öyle oldu. Hafta yedi pazar sekiz derken siyah benekli inek ahıra bağlanıverdi. İşte oğlu annesine böylesi bir sevinç de hediye etmişti. Nine ve torun hep beraber yaşadılar bu sevinci. Türkü söyleyip karşı karşıya oynadılar bile.

Gülden nine ineği çabucak alıştırdı nizam intizama. Onu birkaç defa kazığa çaktı. Sonra dere boyuna götürdü. Çok geçmedi inek kendisi gidip gelmeye başladı. İyi ama bir defasında inek eve dönmeyiverdi. Gülden nine telaşlandı. Acaba ne oldu? Niye gelmedi, derken Güliz hızır gibi yetişti.

-Seni Allah mı gönderdi, kızım?

Dedi ninesi ve torununa yalvarıcasına konuştu:

-Gülücüğüm, nolursun, git şu ineğe bir bak, acaba niye dönmedi. Başına bir hal mi geldi yoksa? Yerini biliyorsun ya?

Güliz, adının ilk hecesini, yani “gül”ünü taşıdığı ninesine pek düşkündü. O da babası gibi, ninesinin sözü onun için kanun demekti. Mutlaka yerine getirilmeliydi. Koştu. Hem şarkı söylüyor, hem de şarkının ahesinde zıplıyordu. Yaklaşınca ineğe haykırdı:

-Mariya, Mariya, bana bak!

Sonra el çırptı ve yine konuştu:

-Mariya, niye bakmıyorsun bana?

İnek döndü ve Güliz’e yalvarır gözlerle baktı. Hatta siyah sürmeli gözlerinin uçlarında gözyaşları bile vardı. Güliz hayret etti. “Mariya acaba niye yerinden kıpırdamıyordu? Neden ağlıyordu?”

İneği şöyle bir süzdü. Vay bir de ne görsün? Gözlerine inanamadı: Kocaman bir yılan Mariya’nın arka ayaklarına sarılmış ve memesine yanaşmıştı. Vay, onun sütünü emiyordu? Ürperdi, tüyleri diken diken olmudu. Şaşırdı. Acaba ne yapsındı? Evet, elinde sopası vardı ya! Kaldırıp, yılanın kuyruk kısmına vurdu. İneğin ayakları kurtuldu ve birlikte eve doğru yollandılar. Yaklaşınca Güliz nefes nefese içeri girdi ve ninesine gördüklerini bir bir anlattı. Ninesi savalat getirdi, dua okudu ve “Vay, vay hayvanın başına gelenlere?”diye mırıldandı.

İyi ama inek ertesi akşam da eve dönmedi. Güliz eline sopayı alıp doğruca derenin beriki yakasına koştu. Bir de ne görsün? Aynı yerde aynı manzara. Artık deneyimi vardı ya, ama bu kez daha şiddetli indirdi sopayı yılana. Keşke şiddetini göstermez olaydı. Ineğin memesini salıveren karayılan Güliz’in peşine düşmesin mi? Güliz koştu, yılan yerde alabildiğine süründü. İp gibi uzanıp ileri ileri sıçradı. Güliz dere sularını yine koşarak geçti, yılansa yüzerek. Kıyıya çıktı. Ama dik yukarı koşamıyordu artık. Nefesi kesiliyordu. Dizlerinin bağı da sanki çözülmüştü. Karşıda Şenol amcasını gördü. Hiç bir şey diyemedi. Önüne yığılıverdei. Şenol amca da şaşkına döndü. Etrafına bakındı:

-Neden koşuyordu kızcağız acaba? Neden korkmuştu Güliz?

Eveet, gördü. O bile korktu. Ama kendini toparladı, sıktı. Çünkü Güliz’i ellerine almıştı. Onu çabucak eve götürdü. Yüzüne soğuk su serptiler. Ninesi burnuna soğan koklattı. Şenol amcası ise çeşme üzerindeki dolaptan amonyak şişesini alıp kapağının ucundan koklattı. Güliz gözünü açtı. Etrafı süzdükten sonra Şenol amcasına başıyla teşekür etti.

Şenol amca, Güliz’in ninesine olayı anlattı ve sözünü şöyle noktaladı:

İnsanlar gibi hayvanlar da kızdırılmamalı. Kızdırdın mı, canını acıttın mı, karşısındakinden ille de öç almaya yeltenir.

Evet, bu iddia götürmez bir gerçektir.