← Nur Taneleri

Okuma dili:

Çobancık

3 dk okuma

Ağustos 99’da “Posta“

gazetesinden alınan bir haber üstüne

Rujdi kendini bildi bileli çobandı. Henüz üç yaşındaydı. Annesi onu erkenden kaldırır, koyunların ardına takardı. Daha konuşmasını bilmezken “çüş,çüş!“ demesini öğrenmişti. Okul çağına girdiği zaman artık “çobancık’tı” öteki adı. Mahallenin koyunlarını önüne katar, meraya çıkarırdı. Akranları okula gidiyordu, o ise kıra. Canı sıkılıyordu ilk günlerde. Ama sonra sonra alıştı. Sadri’ye bereket versin. Sadri onun en yakın arkadaşlarından biriydi. Sizden iyisi olmasın ama, çok iyi bir arkadaştı. Onun iyiliğini belki de yaşamı boyunca unutmayacaktı. Ders saatleri biter bitmez Sadri hemen Rujdi’ye koşardı. Aldığı dersleri Rujdi’ye de öğretiyordu. Sadri arkadaşına bir defter de hediye ettmişti. Onu bir gazete parçasına sarıp, Rujdi ekmek torbasının dibine saklıyordu. Öyle ki, çobanlık Rujdi’ye zor gelmiyordu, bilakis zevk veriyordu, eğlenceli geliyordu. Çünkü Sadri gelenedek, okulda öğrenilen harfleri çoban sopasiyle yere çiziyor, ya da topladığı yemişleri harf biçiminde yere diziyordu. Doğa onun için herşeydi. Doğayı koklamadan, yemyeşil çimenlere yaslanmadan, berrak sularında yıkanmadan kendini alamıyordu.

Yıl dediğin çabuk gelip geçiyordu. İşte Sadri ilk okulu tamamladı bile. Ama yazıp okumasını, hesap çözmesini Sadri kadar Rujdi de beceriyordu. Artı, Sadri’nin tüm kitap ve defterlerini derip topladı. Aklında bir şeyler tasarladığı besbelliydi. Düşündüğünü güneşli bir günde Sadri’ye de açıkladı. Beraberce iki arkadaş çok çok sevindiler. Elele tutunup dakikalarca zıpladılar, hopladılar. Sevinç çığlıklarından koyunlar bile ürktüler. Rujdi gidip öğretmenleri buldu kendileriyle görüştü, konuştu. Fikir danıştı. Açık okul öğrencisi olmak istediğini bildirdi. Öğretmenler fikrini hoş gördüler, girişimini tebrik ettiler.

…Aradan bir kaç ay geçmişti ki, Rujdi de okur yazar olduktan başka ilkokulu bitirmiş, tamamlamıştı. Koyunların ardında olsa da, aralarında bulunsa da, aklı bir değirmen misali çalışıyor, yeni yeni fikirler doğuruyordu. İnsanın yanında bir de dost omuzu bulununca, yokuşlar daha çabuk, zorluklar güçlüksüz aşılıyordu.

Orta okul dersleri de eğlenceli geldi Rujdi’ye. Öğretmenleri de sevecen mi sevecendi. Onu gördükçe, sokakta rastladıkça durup konuşuyor, kumral saçını okşuyor, kendisine sınav gününü hatırlatıyorlardı. Oysa sınava her zaman hazır gibiydi. Çünkü Sadri gibi sadık bir arkadaşı, onun da kırılmaz bir iradesi vardı. Amacı, çalışmak, okumak ve ne pahasına olursa olsun yüksek okula ulaşmaktı.

…………

1999-un ağustos ayı da gelip çatmıştı. Rujdi’yi postacı yerde gökte arıyordu. Tabii, onu bulmak zordu. Çünkü yıllardır kendisine birer insan gibi, birer arkadaş gibi yoldaş oldular. Tüm dersleri onlara anlattı, mülayim canlı varlıklarla haşır neşir oldu, uçsuz bucaksız kırları, yemyeşil ovaları hepberaber dolaştı. Oysa postacının elinde taşıdığı, bir bebek misali koruduğu mektup kendisine dünyaları bahşedecekti. Onun emellerini renklendirecek, parlak yarınlarını hayal ettirecekti. Evet, Rujdi yüksek okul sınavlarını kazanmıştı. Postacı Rujdi’yi, yüksek okula kaydolmaya davet eden mektubu getiriyordu kendisine. Ne mutlu Rujdi’ye!

Rujdi’nin en çok merak ettiği öğrenci yaşamıydı. Sınavlarını alsa da, o yaşanası öğrencilik yıllarını hep hayalinde yaşattı. Şimdi en çok buna can atıyordu.

Evet, çobancık bilgisayar mühendisi olacaktı. Yıllardır beraber olmaya alıştığı o “dilsiz” arkadaşlarından ayrılmak güç olsa da, bunu yapmak zorundaydı. Zira onlarla birlikteliğine son vermesi, yaşamını bilim alanına yönlendirmesi gerekti.

Hayat bir ağaç misali - her bahar yeni yeni dallanıyor, bilim ise kapılarını yeni yeni sahalara açıyordur.