← Nur Taneleri

Okuma dili:

Birol’un Cenneti

4 dk okuma

Birol yıkıntılar başında. Yüzü, üstü başı tozlu, gözleri gözyaşına boğulmuş, buğulu buğulu. Yüreği kan ağlıyor. Sesi boğuk boğuk. Diziyor, diziyor:

-Benim bir tane annem, ne olursun, ses ver bana. Akşam beni yatağıma yatırırken ne konuşmuştuk. Hani beni denize götürecektin, hep beraber yüzecek, denize açılacaktık. Oysa sen göçük altındasın, ama hissediyorum, sen sağsın, sen de beni düşünüyorsundur acılar arasında.

Babası yanı başındaydı. Oğlunun başını okşuyor, bağrına basıyor, onu teselli etmeye çalışıyordu. Ama çapa kürek seslerinden kendi sesini bile duyamıyordu. Sessizce gözyaşlarını siliyor, yanından geçenleri, cankurtarana taşınan kişileri de görmüyordu. Birol ise ağıt gibi dizmeye devam ediyordu:

-Anneciğim, bana sağ olduğunu, var olduğunu duyur. Sensiz neyim ben, ayakta ölen bir fidanım. Duyuyor musun, annem benim, sen benim herşeyimsin. Nolur,ses ver. Birolcuğum, de, gene senin kadife sesinle. Ben sağım, de, başka bir şey deme. Seni nasıl nice çıkaracağız yıkıntılar altından. İğneyle kuyu kazsak da, seni göçük altından tırnaklarımızla, dişlerimizle çıkaracağız, sana söz veriyor ve yemin ediyorum. Bunu ben değil, kalbim söylüyor,anneciğim.

Bu sırada okul arkadaşı Metin geldi yanına. Sarıldılar. Çenelerini birbirlerinin omuzlarına yaslayıp kendilerini unuturcasına hıçkırdılar, ağladılar. Ağlamaktan başka hiç bir şey gelmiyordu ellerinden. Sonra Metin arkadaşının kulağına fısltıyla konuştu:

-Onur da harabeler altında kalmış. Elinde telefon, imdat için bağırıyormuş. Ama kendisine ulaşılamıyormuş…

Birol’un gözleri bir noktaya dikildi. O anda arkadaşının halini gözü önüne getirdi. “Acaba telefona nice ulaştı?” diye düşündü. Keşke annesinin de “İmdat “ diyen sesini duysadı. Derken kendisinden geçti. Etrafındakiler:

-Su, su getirin derhal! diye bağırışıyor, sanki bağırmada, koşuşmada birbirleriyle yarış ediyorlardı.

Yüzüne, başına soğuk su serptiler. Birol neden sonra kıpırdandı. Gözlerini açar açmaz konuştu:

-Annemi, annemi istiyorum! Annesiz olamam…

İki yanına bakındı. Kalabalık daha da yoğundu. Birol sözünü sürdürdü:

-Anneciğim, hani sütünü bana helal etmiştin, bahtımın güleceğini söylemiştin. Bu mu benim gülen bahtım?…

Birol adeta sayıklıyordu yattığı yerden. Yüreğini sanki ateş dağlamıştı. Öylesine yanıyordu. Ateş düştüğü yeri yakar, etrafı yalar geçermiş, demezler mi? Boğazını acı boğmuştu. Bu sırada kulağına bir anons sesi geldi:

-Yabancı kurtarma ekipleri köpeklerle, kamera-dedektor denen özel makinalarla göçük altındaki sağ kişilerin çıkarılmasında yardımcı olacaklardır. Kalabalık lütfen dağılsın!

Birol canlandı. Evet, yalan değil, rüya da değildi Birol’un duydukları. Ve olanca sesiyle “Annemi de arayın, onu bulun!” diye bağırıyordu.

Ama etraf kalabalık mı kalabalıktı. İğne atsan yere düşmeyecek gibi. Ekiptekilerden biri konuştu:

-Burada sağ kalan yok!

Kalabalık birin ikin dağılıyordu. Ve aradan on-onbeş dakika geçer geçmez işe koyuldu. “Ecel Allahtan, tedbir insandan” deyip kan ter dökerek enkazları eştiler, beton duvarları deştiler, nefes aradılar, “hayattayız” sözcüğünü duymak için kulak kesildiler. O iri, sarı köpekler de insanlar kadar, hatta daha da sabırsızdı. Gözleri etrafı çarçabuk süzen, burunlarıyle harabeleri koklayan, bu güç anda yardımcı olan akıllı varlıklar, her zaman insanın dostu kalan, yediği bir yudum ekmeğin bedelini yıllar sonra bile ödeyen köpekler.İşte yıkıntıların altına girmeye çalışıyor, havlıyor ve eğitmenine kendi dilince birşeyler “söylüyordu”. Eğitmen de elindeki değnekle önünde bulunan harabe yığınına işaret ediyor. Kazmalar, kürekler alabildiğine çınlıyordu.

Tekrar toplanan acılı halk, karıncalar misali elinden geleni yapmaya çalışıyor, yapamıyanlar: “Eşşedüvenlahi ilahe illallah…” diye salavat getiriyorlardı.

Birol hala yalvarıp yakarıyordu:

-Anne, anneciğim, benim sesimi duy!Hani benim için yaşıyordun, bana sarılıp sevincini, kederini paylaşıyordun,uyan hepimize “geçmişolsun” de de, bize güç ver, kuvvet ver. Bak, komşularımız Ruslar da, Bulgarlar da, Yunanlar da burada.Tarihi, garezleri insanlık duyusu yendi, arkada bıraktı. Nolur, sen de onları “Merhaba hayat!” diyerek sevindir.

İşte toz içinde “Pır –pır” diye bir kıpırtı oldu. Herkes şaşırdı, dikkat kesildi. Tüyler diken diken oldu, ürperdi. Eyvah, neydi bu? Tozlarını silkerek havalandı.

“Bu bizim nazar boncuğumuz “, bizim güvercindi. Birol sanki kanatlandı, sevinçten hopladı. İçinde bir ışık parladı, bir ümit dalı yeşerdi. “İnşallah, annem de sağdır!”

Yaşam dağıtan kurtarıcılar da heyecanlı mı heyecanlıydı, nabızları tek yürek gibi atıyordu.

Toz içinde bir ayak göründü. Birol’un yüreği sanki ağzına geldi. Tekrar hopladı:

-Anneciğimin ayağı bu, pamuk ayağı!

Ve tekrar yalvardı:

-Anne, anneciğim. “Cennet annelerin ayağı altındadır” derler. Ayağını gördüm, sanki cenneti gördüm. Nolursun, bana cenneti bahşet. Dünya insanları elele verdi seni kurtarmak, seni yaşama kavuşturmak için!

Ve işte, buğday benizli kurtarıcıların gözleri adeta birer kan çanağı. Yüzleri ter yağmuru içinde, ağızlarında maskeler enkaz altından sağ salim genç bir kadın vücutu çıkarıyorlar. Hem çıkarıyor, hem gözyaşlarını zaptedemiyorlar. Etraftaki kalabalık da nefes kesilmişti.

Çıkarılan kadını ayırtetmek güçtü, öylesine toza, kuma, kirece bulanmıştı.

Ama Birol emindi. O, altmış saat sonra cennete kavuşmuştu.

Kendi dilince okudğu dualarla annesini göçük altından çıkarmıştı.


İstanbul, Ağustos 1999.