← Güller Açmış, Güller!

Okuma dili:

Gerçek Dostluk

1 dk okuma

Radi ile Sabi yakın dosttular, yani arkadaş. Hem de öyle arkadaş ki, hani derler ya, aralarından su sızmıyordu. Dostlukları ne dünden ne de bugündendi. Yıllar yılı sürdü bu dostluk, sürdü de sürdü. Yağ ile bal gibi bir dostluktu yani. Başka bir sözle, imrenilecek bir dostluk.

Yıllar yılı dost kaldılar. Hani derler ya “Hay hay ne düzen, ne düzen, ama gelmese bu düzeni bozan? Belki daha nice yıllar hep böylece sürüp gidecekti. Elleri öpülesi analarımıza yerden göğe kadar hürmetim, saygım var, ama bazen onlar da araya girince, düzen bozuluyor. Hani sağanak nisan yağmurlarından sonra nasıl seller oluyor, nehirler nasıl taşıyor, neden sonra da sular çekiliyor ya, amma suların geçtiği yerlerde selden izler kalıyor, yani biriken sular, taşlar, çöp yığınları ve daha neler neler… Aynı, insan kalbi de öyle. Hani derler ya, sırçadan değil bu kalp, ama dayanıyor. Dayanıyor dayanmasına, ama gün geliyor kırılıyor da. Demek sırçadan da ince…

Radi’nin anası bir akşam oğluna sitem edercesine konuştu: “Senin Sabi’den başka dostun, yani arkadaşın yok mu da, hep ondan bahsediyorsun? Dedi.

Annesinden öyle bir soru beklemezdi, oğlan şaşırdı doğrusu. Hayretle sordu.

- Neden? Dedi ve arı sokmuş gibi hopladı. – Dostlarımı ben kendim seçiyorum. Benim ondan daha iyi dostum yok. Onunla çok iyi anlaşıyoruz.

Sonra da annesini şöyle bir süzdü.

Tabii, gözlerin konuşması dilden daha etkiliydi, yani bıçaktan da keskindi.

İşte, hakikatte budur gerçek dostluk!