Hey Gidi Günler
Yaşımı sormayın, ama yine de söyleyeceğim, doksanlara merdiven dayadım. Bu yıllar zarfında, neler yaşadım, neler gördüm. Ama şimdi bu “korona virüs” denen meret gelip çattı başımıza.
Pencereden dışarıyı gözlüyorum.
Başka yıllardan farklı değil. Bahar, aynı bahar. Bahçede sümbüller yine geçen yıllardaki gibi rengarenk açmış mı açmış, yani kırmızısı moru pembesi yan yana, karşılarında da henüz doğmuş bir bebek misali, adı üstünde akça pakça akçabardak. Gerçekten de bir bebek diyeceksiniz. Gözlerini henüz açmaya çalışıyor, uyanıyor kış uykusundan, bizleri selamlamaya hazırlanıyor.
Yaşamı, iyi niyetlerdir ayakta tutan. Madem ki nefes alıyoruz, ayaktayız, yürüyoruz, madem ki yaşamak için direniyoruz, yaşıyoruz demektir.
Talihimizde bu günleri de yaşamak varmış.
Bir işe başlarken ille de saatime bakıyorum, yani hangi gündür. Günlerden Pazartesi’ni ve Perşembe’yi seviyorum, ama yazmak için elime kalemi aldım mı, günlere bakmaya unutuyorum herhalde. “Fikir” dediğin bazen bir bulut gibi, gelip geçiyor ve insan aklından “Ha” dedi mi, yakalayamıyorsun bile. O yüzden kaçırmamak için kaleme arılıyor ve “akan seli” yakalamaya çalışıyorum.
Bu günlerde, yani kışın “Ha babam” dediğimiz günlerde, mart ayı ortalarında, burada, yani Bulgaristan’da bir virüs dolaşıyor. Korona virüs dediler. Koronanın Türkçesi taç demektir. Herkes evine kapanıp kulağını radyoya vermiş, gözünü televizyona dikmiş, güzel haber bekliyordu.
Хей, дни, дни
Не ме питайте за годините ми, но все пак ще кажа: опрях стълбата на деветдесетте. През тези години какво ли не преживях, какво ли не видях. Но сега това проклето нещо, наречено „коронавирус“, дойде и ни се стовари на главите.
Наблюдавам навън през прозореца.
Не е по-различно от други години. Пролетта е същата пролет. В градината зюмбюлите пак, както през миналите години, са цъфнали ли, цъфнали, шарени-пъстри, тоест червеният, лилавият, розовият един до друг, а срещу тях, като току-що родено бебе, както казва и името му, беличко-чистичко – кокичето. Наистина ще речете, че е бебе. Тепърва се мъчи да отвори очи, събужда се от зимния сън, готви се да ни поздрави.
Добрите намерения са това, което държи живота на крака. Щом дишаме, на крака сме, ходим, щом се борим, за да живеем, значи живеем.
Било ни е писано да преживеем и тези дни.
Когато започвам някоя работа, непременно си поглеждам часовника, тоест кой ден е. От дните обичам понеделник и четвъртък, но взема ли перото в ръка, за да пиша, сигурно забравям да гледам дните. Това, дето му казват „мисъл“, понякога е като облак, идва и отминава, и докато човек каже „ха“, излиза от ума му и дори не можеш да я хванеш. Затова, за да не я изпусна, се хващам за перото и се опитвам да уловя „течащия порой“.
В тези дни, тоест в дните, за които казваме, че зимата още кара ли, кара, в средата на месец март, тук, тоест в България, обикаля един вирус. Коронавирус го нарекоха. „Корона“ на турски ще рече „тач“. Всички се бяха затворили по домовете си, наострили уши към радиото, вперили очи в телевизора, и чакаха добра вест.
Oh, Those Days
Do not ask my age, but I will tell you all the same: I am on the doorstep of ninety. In the course of these years, what things I have lived through, what things I have seen. But now this wretched thing called the “corona virus” has come down upon our heads.
I am watching the outside from the window.
It is no different from other years. Spring, the same spring. In the garden the hyacinths have again bloomed and bloomed in all colours as in past years, that is, the red, the purple, the pink side by side, and across from them, like a newborn baby, white and fair as its name says, the snowdrop, the akçabardak. You really will say it is a baby. It is only just trying to open its eyes, it is waking from its winter sleep, getting ready to greet us.
It is good intentions that keep life standing. Since we are breathing, we are on our feet, we are walking, since we are holding out in order to live, it means we are living.
It was in our destiny, it seems, to live through these days too.
When I begin a piece of work I always must look at my watch, that is, what day it is. Of the days I like Monday and Thursday, but once I have taken the pen in my hand to write, I suppose I forget to look at the days. What you call an “idea” is sometimes like a cloud, it comes and passes, and before one can so much as say “Ha”, you cannot even catch it. That is why, so as not to let it get away, I clutch the pen and try to catch “the flowing flood”.
In these days, that is, in the days when we say winter just goes “on and on”, in the middle of March, here, that is, in Bulgaria, a virus is going about. Corona virus, they called it. The Turkish for corona is taç, crown. Everyone had shut themselves in at home, given their ear to the radio, fixed their eyes on the television, and was waiting for good news.