← Ateş Kışın Çiçeğidir

Okuma dili:

Hey Gidi Günler

1 dk okuma

Yaşımı sormayın, ama yine de söyleyeceğim, doksanlara merdiven dayadım. Bu yıllar zarfında, neler yaşadım, neler gördüm. Ama şimdi bu “korona virüs” denen meret gelip çattı başımıza.

Pencereden dışarıyı gözlüyorum.

Başka yıllardan farklı değil. Bahar, aynı bahar. Bahçede sümbüller yine geçen yıllardaki gibi rengarenk açmış mı açmış, yani kırmızısı moru pembesi yan yana, karşılarında da henüz doğmuş bir bebek misali, adı üstünde akça pakça akçabardak. Gerçekten de bir bebek diyeceksiniz. Gözlerini henüz açmaya çalışıyor, uyanıyor kış uykusundan, bizleri selamlamaya hazırlanıyor.

Yaşamı, iyi niyetlerdir ayakta tutan. Madem ki nefes alıyoruz, ayaktayız, yürüyoruz, madem ki yaşamak için direniyoruz, yaşıyoruz demektir.

Talihimizde bu günleri de yaşamak varmış.

Bir işe başlarken ille de saatime bakıyorum, yani hangi gündür. Günlerden Pazartesi’ni ve Perşembe’yi seviyorum, ama yazmak için elime kalemi aldım mı, günlere bakmaya unutuyorum herhalde. “Fikir” dediğin bazen bir bulut gibi, gelip geçiyor ve insan aklından “Ha” dedi mi, yakalayamıyorsun bile. O yüzden kaçırmamak için kaleme arılıyor ve “akan seli” yakalamaya çalışıyorum.

Bu günlerde, yani kışın “Ha babam” dediğimiz günlerde, mart ayı ortalarında, burada, yani Bulgaristan’da bir virüs dolaşıyor. Korona virüs dediler. Koronanın Türkçesi taç demektir. Herkes evine kapanıp kulağını radyoya vermiş, gözünü televizyona dikmiş, güzel haber bekliyordu.