← Ateş Kışın Çiçeğidir

Okuma dili:

Eh Gidi Yıllar!

1 dk okuma

Sülalemizde önceleri de hocalar varmış.

Yaşlı bir dedem vardı, Hüseyin dedem. O hoca idi. Zaten lakabımız Hocaoğulları idi. Gerçi babam da “Nüvap” mezunu idi. Öğretmendi. Evet, ona da “hoca” diye hitap ediyorlardı. O gerçekten – hoca, yani öğretmendi

1920-lerde okuma yazma bilenler daha seyrek, yani parmakla sayılacak kadar azdı. Hele de askeri olan aileler bunun acısını en iyi yaşamışlardı. Asker oğullarıyla görüşmek şöyle dursun, mektup yazmak da ellerinden gelmiyordu. Rahmetli babam köydeşlerini tanıdığı, ihtiyaçlarını bildiği için, her askeri olan ailelin derdine derman bulmaya, askerine mektup yazmak gibi ihtiyaçlarını gidermeye yardımcı oluyordu. Kapı önünden geçerken asker babaları babama bir “Merhaba” deyip, “Bizim oğlana da birkaç satır yaz, sağ salim olduğumuzu bildir” deyip rahatlıyorlardı. Bunu bir Allah vergisi biliyorlardı. Sonraları durum değişti, okula gidenler çoğaldı, mektupları kendileri yazmaya başladılar.

Şimdi, yani bu devirde, yani iki bin yirmilerde, bu sorun çoktandır gündemden düşmüştür. Herkesin elinde telefonu, kulağında kulaklığı var. Ne konuştuğunu duyuyorsun ne de okuduğunu biliyorsun. Hani, dedem ne derdi: “Eh gidi yıllar, daha neler göstereceksin bizlere!” Herhalde bu sözler bugünlere geçerli. Şimdi yolda yürüyor, telefonda hem konuşuyor hem muhatabını görüyorsun. Dedem sağ olsaydı “daha neler göstereceksin bizlere Allahım!” diyerek salavat getirecekti. Zira iyi olana da, kötü olana da, yani her şeye hep “Allah vergisidir” diyorlardı. Acaba öyle miydi, gerçekten?