← Ateş Kışın Çiçeğidir

Okuma dili:

Dua Nedir

1 dk okuma

Yaşlı bir dedem vardı. Ardımızda bıraktığımız asırda yaşamıştır. Yaşlı başlıyıdı gerçekten, ama aklı başındaydı. Yani unutkanlık falan yoktu. Bize, geçen asırda olup biten olayları dünkü gibi anlatıyordu, hem de canlı mı canlı, capcanlı. Örneklerle, kişileri ikişer adıyla sayıyordu. Mesela Eminoğulların Mehmet, veya Yakup hocaların Ali, diye. Köydeşlerinin hepsini bir bir sayabiliyordu. Yani dua okur gibi. “Dua” dedim de, aklıma geldi. Dedem günde beş vakit namaz kılıyordu. Bilirsinizdir, namaz duasız kılınmıyor. Biz torunları etrafında cıvıl cıvıl, bir odayı dolduruyorduk. Biz dört, amcamgillerin de üç, olduk yedi. Aşağı yukarı şimdiki sınıfların yarısı kadardık. Sıraya dizer bizi ve öğrendiğimiz duaları tekrar ettirirdi. Bazen canımız sıkılıyordu “Ne zaman lazım olacak bu dualar bize” diye düşünüyorduk.

Bir gün hiç düşünmeden, ne kadar dua bilirsem, hepsini tek tek okudum. Yani duaların yerini buldum. Sizlere de, anlatayım: zor bir dersimiz vardı. Okudum, okudum ama hiçbir türlü öğrenemedim, ezberledim dersi. Öğretmen imtihan etmesin diye adeta rahle altına giresim geldi, ne kadar dua bilirsem, hepsini okudum o anda. Nasılsa kısmetim varmış. Bu saat bana çok uzun geldi, bitmek bilemedi. Kendi kendime söz verdim “Bu son olsun. Dersi öğrenmeden bir daha okula gitmeyeceğim, dedim.

Sözümü tuttum. Zordu, ama üstesinden geldim. Utanacağım, büzüleceğim yerde açık dimdik alınla saatte durmak ne de hoşmuş. Bunu biraz geç anladım galiba. Yine de “Olsun diyorum, başıma bir sorun gelmeden kurtulduğuma şükrediyorum. Hem de yakın öğrenci arkadaşıma da anlatıyorum, onlara da ders olsun diye. İşte bu derste duanın ne demek olduğunu anladım.

Dua insana verilen bir güçtür aslında.