← Ateş Kışın Çiçeğidir

Okuma dili:

Dostlar Azalıyor

1 dk okuma

Yılları, koşar çocuklar gibi birbirini kovalıyor. Bu koşuları hiçbir türlü unutamıyorum. Hele de yazın, anababa öküz arabasına binip, herhangi bir işle yola çıkarlarsa, gelin de görün o çocukları dört sıra nice içten gözyaşlarının yanaklarından nasıl süzüldüğünü. Bu manzarayı gördüm mü, istemeyerek benim de gözlerim doluyor ve sanki nehir olup taşıyor, duygusal olduğumu her zaman ele vermemeye çalışıyordum. “Olur, olur, ama bu kadar da olmaz!” diyordum kendi kendime. Dişlerimi sıkıyordum, oysa tersi oluyordu. Sanki henüz yıkanmış herhangi bir mendili sıkıyormuşum gibide, daha fazla oluyordu akan gözyaşlarım.

Yıllar geçtikçe dostlar gibi, “gözlerimizin suyu”, yani gözyaşlarımız da azalıyor”, tükeniyor diyorum. “Acaba bitecek mi bu sular” diye geçiyor aklımdan. Çünkü yaşlılar yıllar geçtikçe bazı nehirlerin kuruduğunu, çeşmelerin suları kesildiğini söylüyorlar. Bizler de kendimizi okuduklarımızla avutuyoruz, yani ebedi olan hiçbir şey yok, diyoruz. Her şeyin bir başlangıç ile bir sonu olduğu gibi. Gerçekten daha derin düşünüverince, bu sonuca varıyor insan, varıyor ve tekrar dostlara getiriyoruz sözü. Dostlara, azalan dostlar dizisine. Ve oturup sende bir düşünüyorsun: Ne çoktu onlar, iki elinin parmakları az geliyordu onları saymak için. Şimdi ise dost araştırmak için beynimizin derinliklerine iniyoruz, ama nerede, yok… Yoku var etmek oluyor mu?

Evet, dostlar giderek azalıyor, demek istiyorum, giden gelmiyor, yeri bomboş kalıyor. Acap neden? Sormayın!