2004
Paylaşmak
İnsan nice hallere düşüyor… Bakıyorsun içi içine sığmıyor, neşe dolup coşuyor, nehir olup taşıyor. Bakıyorsun içine kapanmış, düşüm düşüm düşünüyor, kalabalık içinde kendini yapayalnız hissediyor.
Geçen gece barda toplanmıştınız, hatırlıyor musun? Meral de aranızdaydı. Durumunu farkettiniz mi, bilmem? Bir sıra şarkıcı “Yalnızım, ben yalnızım” diye tutturdu. O zaman Meral gözyaşlarını tutamadı. Dışarı çıkıp bir köşede gözlerini kuruladı. Ama hiç biriniz ona “Nen var?” demedi, iki tatlı söz söylemedi, yarasına melhem olmadı. Herkes kendi havasında savruluyor, savruluyordu… Meral ise kalabalık içinde kendisiyle başbaşa, hüznüne sarılmış büzülüyor, büzülüyordu.
Bayram arifesiydi. Hafize teyzeniz de kendisiyle başbaşaydı. Helva basmıştı, akıtma dökmüştü. Sofrasını, lokmasını bir dostla, belki de rastgele bir kişiyle paylaşmak istiyordu bu akşam. Başında ne de çok fikirler dolaşıyor, boşlukta gide gele çarpışıyorlardı. Soru cevap, soru cevap, bazen de cevap bulunmayan sorular. Tıpkı hayattaki gibi paylaşılmadık yalnızlıklar…
Erol’de bu gün bir hal vardı. Neşeli, cıvıl cıvıldı. Gözlerinde yıldızlar pırıl pırıldı. Acaba nesi vardı?
İşte arkadaşlarıyla buluştu, dostu Erdal’ı buldu. Bahçede bir iki gezindiler bir peykeye iliştiler. Erol’ün heyecanı taştı taşacaktı. Acele acele elleriyle, gözleriyle birşeyler anlattı. Erol anlattı, Erdal dinledi. Erol’ün heyecanı dostunu da sardı. Elele tutunup hep beraber sevindiler, hep beraber coştular kaynayıp taştılar. Erol arkadaşıyle acaba neler paylaştı? Sevincini, mutluluğunu olsa gerek. Zira mutluluk da, sevinç de palaşılmalı. İnsan o zaman boşalır, içi bir hoş, bir hoş olur, orada bambaşka bir duyu canlanır.
Ekim, 2004
Споделяне
В какви ли не положения изпада човек…Погледнеш, не се побира в кожата си, ври и кипи от радост, прелива като пълноводна река. Друг път навежда глава и потъва в размисли, остава всред хората сам със себе си.
Спомняте ли си, миналата вечер се бяхте в бара и Мерал беше с вас. Не знам дали забелязахте състоянието й. По едно време певицата подхвана “Самотна съм, самотна.” Тогава Мерал не можа да сдържи изблика на сълзите си. Тутакси излезе на вън, сви се в един ъгъл и избърса сълзите си. Ала никой от вас не я забеляза, не рече “Какво ти е?” Не й подхвърли две сладки думи, никой не сложи мехлем на горящата й рана. И така, никой не разбра мъката на Мерал. Всеки беше в своя вихър, а Мерал сама с несподелената си мъка.
Беше в навечерието на байрама. И леля ви Хафизе беше сама със себе си. По стар обичай както е редно направи халва, палачинки. Тази вечер искаше да сподели залъка си, софрата си с близък човек или с някой случаен пътник. Колко много мисли бушуваха в главата й. Блъскаха се в празното пространство. Въпроси – отговори,отговори – въпроси и понякога въпроси без отговор… отговор без въпрос. Също както е в живота, несподелена самота.
Ерол днес беше съвсем друг. Радост бликаше от очите му, от движенията му. Какво ли се беше случило?
Ето, влезе сред приятелите си и намери Ердал. Поразходиха се в градината и седнаха на една пейка. Ерол бликаше, кипеше от вълнение. Говореше нещо с ръце, с очи. Ерол говореше, Ердал слушаше. Вълнението на Ерол се предаде и на приятеля му. Заедно се радваха, заедно се вълнуваха. Ерол какво ли сподели с приятеля си? Сигурно радостта си, щастието си, защото и щастието и радостта трябва да се споделят. Споделиш ли, някак ти олеква, в душата ти се настанява едно друго чувство.
Млади приятели, сигурно сте изпитвали нужда да споделите много неща. Като мъката се споделя, би трябвало и самотата, и радостта, и щастието да се споделят. Останат ли в теб, те парят, изсушават те, а споделиш ли ги, ти става леко, иска ти се да литнеш надалеко.
Надие Ахмед
Sharing
What states a person falls into… You look, and he cannot contain himself, he fills with joy and bubbles over, he becomes a river and overflows. You look again, and he has closed in on himself, he is deep, deep in thought, he feels all alone in the middle of the crowd.
The other night you had all gathered in the bar, do you remember? Meral was among you too. Did you notice the state she was in, I wonder? At one point the singer kept on with “I’m lonely, I am lonely”. Then Meral could not hold back her tears. She went outside and dried her eyes in a corner. But not one of you said to her “What’s wrong?”, not one said a couple of sweet words to her, not one was a balm for her wound. Everyone was swept along, swept along in their own mood… And Meral, in the middle of the crowd, alone with herself, wrapped in her sadness, was shrinking, shrinking.
It was the eve of the bayram. Your aunt Hafize was alone with herself too. She had made helva, she had fried akıtma. This evening she wanted to share her table, her morsel, with a friend, or perhaps with some chance person. How many thoughts were wandering about in her head, going back and forth in the emptiness and colliding. Question and answer, question and answer, and sometimes questions with no answer to be found. Just like in life, lonelinesses that have not been shared…
There was something about Erol today. He was cheerful, chirpy. In his eyes the stars were sparkling. What was it with him, I wonder?
And so he met his friends, he found his friend Erdal. They strolled about the garden once or twice and perched on a bench. Erol’s excitement was about to overflow. Hurriedly, with his hands, with his eyes, he told him something. Erol told, Erdal listened. Erol’s excitement took hold of his friend too. Holding hands, they rejoiced together, together they bubbled up, boiled and overflowed. What was it, I wonder, that Erol shared with his friend? His joy, his happiness, it must have been. For happiness, and joy too, must be shared. Then a person is unburdened, he feels so good, so good inside, and a completely different feeling comes alive there.
October, 2004