Dost
Dost simsiyahtı. Gözleri bile siyah, ışıl ışıldı. Deniz her nereye gitse, o da peşindeydi. Deniz durdu mu, o da duruyor, yürüdü mü, o da yürüyordu. Hem de adımlarını ona göre ayarlıyordu. Koştuğu zaman o da koşuyor ve her zaman dostunun beş adım arkasında oluyordu. Durakladığı zaman Deniz’in korumasıymış gibi yanıbaşında dikiliyordu. Birbirlerinden katiyen ayrı olamıyorlardı. Dost uzaklaşsa Deniz hemen uyarıyordu. Ya haykırışıyla, ya da ıslıkla.
— Dost, nereye böyle?! demek istiyordu.
Her nerede olursa olsun, hemen gerisin geriye dönüyor, yahut da olduğu yerde duruyordu, Deniz’in gelmesini bekliyordu. Herhangi biri Deniz’e el uzatmaya görsün, hemen üstüne atlıyor, paralayacakmış gibi ürüyor ürüyordu. Kıskanıyor mu, yoksa dostunu mu koruyordu. Şubhesiz gerçek dosttu o! Bu yüzden öyle hareket ediyordu.
Bir gün her zamanki gibi Deniz önde, Dost arkada yürüyorlardı. Derken karşıda beliren bir genç koşa koşa gelip, Deniz’in elindeki çantayı kaparak uzaklaşmaya başladı. Deniz arkasına döndü ve telaşla Dost’unu aradı.
— Dost, koş, dedi ve işaret parmağıyla koşan hırsızı gösterdi.
Hırsız koştu, Dost koştu, ardından da Deniz. Böyle bir kovalamacadan sonra Dost hırsızı ayağından yakalamıştı. Ağrı üstün gelince hırsız çantayı attı. Deniz yetişip çantasını aldı ve Dost’unu çağırdı.
— Bu kadar ceza yeter! dedi.
Hırsız Deniz’e kötü kötü baktı ve küfretti.
Deniz aldırmadı, dostunu okşadı ve:
— Dört ayaklı da olsa, insanın Dostu olması ne iyiymiş! diye düşündü.
Gerçek dost insanın zor zamanında belli olur, derler ya, doğrudur.
Дост
Дост беше черен-чернишък. Дори очите му бяха черни, блестящи. Където и да отидеше Дениз, и той беше по петите. Спреше ли Дениз, и той спираше, тръгнеше ли, и той тръгваше. При това нагласяше крачките си според тези на Дениз. Затичаше ли се Дениз, и той тичаше и винаги беше на пет крачки зад своя приятел. Спреше ли се Дениз, той се изправяше досами, сякаш беше телохранител. Никак не можеха да бъдат разделени един от друг. Отдалечеше ли се Дост, Дениз веднага го предупреждаваше. Или с вик, или с изсвирване.
— Дост, накъде така?! — искаше да каже.
Където и да се намираше, той веднага се връщаше назад или пък спираше на мястото си и чакаше Дениз да дойде. Само някой да посмееше да протегне ръка към Дениз — веднага му се нахвърляше и лаеше, лаеше, сякаш ще го разкъса. Ревнуваше ли, или пазеше приятеля си? Без съмнение той беше истински приятел! Затова постъпваше така.
Един ден както винаги вървяха — Дениз отпред, Дост отзад. По едно време един младеж, който се появи насреща, дотича, грабна чантата от ръката на Дениз и започна да се отдалечава. Дениз се обърна назад и разтревожено потърси своя Дост.
— Дост, тичай! — каза и с показалец посочи бягащия крадец.
Крадецът тичаше, Дост тичаше, а след тях и Дениз. След такава гоненица Дост беше хванал крадеца за крака. Когато болката надделя, крадецът хвърли чантата. Дениз дотича, взе чантата си и повика своя Дост.
— Стига му толкова наказание! — каза.
Крадецът изгледа Дениз лошо, лошо и изруга.
Дениз не му обърна внимание, погали приятеля си и:
— Колко хубаво било човек да си има Дост, пък бил той и четириног! — помисли.
Нали казват, че истинският приятел се познава в труден час — вярно е.
Friend
Friend was jet black. Even his eyes were black, and gleaming. Wherever Deniz went, he was right behind. When Deniz stopped, he stopped too; when Deniz walked, he walked too. And he even matched his steps to Deniz's. When Deniz ran, he ran too, and was always five steps behind his friend. When Deniz paused, he stood right beside him as if he were his bodyguard. They could never, ever be apart from each other. If Friend went off, Deniz would warn him at once. Either with a shout or with a whistle.
— Friend, where are you off to?! he meant to say.
Wherever he might be, he would turn back at once, or else stop where he was and wait for Deniz to come. Just let anyone reach out a hand to Deniz, and he would leap on them at once and bark and bark as if he would tear them to pieces. Was he jealous, or was he protecting his friend? Without a doubt he was a true friend! That is why he behaved so.
One day, as always, they were walking along, Deniz in front, Friend behind. Just then a young man who appeared ahead came running up, snatched the bag from Deniz's hand and began to make off. Deniz turned round and anxiously looked for his Friend.
— Friend, run, he said, and with his forefinger pointed to the running thief.
The thief ran, Friend ran, and after them Deniz. After such a chase Friend had caught the thief by the leg. When the pain got the better of him, the thief threw down the bag. Deniz caught up, took his bag and called his Friend.
— That is punishment enough! he said.
The thief gave Deniz a nasty look and swore.
Deniz paid no attention, stroked his friend and:
— Even if he has four legs, how good it is for a person to have a Friend! he thought.
A true friend shows himself in a person's hard times, they say, and it is true.