Derin’in Mektubu
Derin ikinci sınıf öğrencisiydi. Küçüktü, büyüklerin ağzından dökülen her sözcüğe inanıyor, o sütmavi gözleri çiçek açıyordu. Henüz kelimeleri birbirine bağlamaya, cümleler haline getirmeye başlamıştı. Daha büyük öğrencilerle arkadaşlık ediyordu ya! Bir gün ona:
— Yeni yılda sana ne hediye edecekler? diye sordular? Bir şeyler istedin mi?
— İstemem mi lazım?
— Tabii, isteklerini bir mektuba yazıp postaya vereceksin.
Bunları konuşan büyük öğrenciler çok ciddiydiler. Konuştular, bir de uzaklaşınca kıkır kıkır gülüştüler. Bu söylenenler Derin’in içine dert oldu. Yattığı zaman çeşitli hayaller gözü önüne geliyor, onlarla „konuşuyordu“. Nerdeyse yılbaşı yaklaşı yordu. Nihayet, kararını verdi: Oturup mektup yazacaktı o da. Bir iki kez başladı. Başladı ama hiç bir türlü istediklerini söyleye miyordu. Nihayet, bir gün dayanamadı ve aklından geçenleri bir bir yazmaya başladı:
„Çok sevgili anne ve babacığım!
Bugün size şu mektubu yazmaya niyet ettim. Biliyorum, çok işle riniz vardır. Ama ben uzatmayacağım. Sizden istediklerimi söyle yeceğim. Mümkünse bana bir TABLET ve büyük bir çikolata alın!
Önceden teşekkür eder, ellerinizden öperim!“
Kimse görmeden Derin kâğıdı bir zarfa koydu ve üzerine:
„Anne ve babama“ diye yazdı.
İstemez misin, sokağa çıkar çıkmaz postacı Bay Mitko karşı sında bitti. Derin hemen onun yanına koştu ve:
— Bu mekup size! dedi ve devam etti:
— Ben Derin, şurada, şu apartmanda oturuyorum.’
Bay Mitko afalladı... Gene de „tamam“ diyerek yoluna devam etti.
Postaneye varır varmaz mektubu açıp okudu. Hem okudu, hem gülümsedi.
— Bu hediyeleri ben almalıyım, diye düşündü. Zaten babasıyla çok iyi dostuz.
İş arkadaşları bay Mitko’ya yardımcı oldular. Hediyeleri paketlediler, süslediler, şeritle bağladılar ve yılbaşı gecesi Bay Mitko Derin’lerin apartmanına gitti. Kapıyı Derin açtı ve hemen içeri koştu.
— Anne, baba, gelin! Benim hediyelerim geldi!
Anne babası Derin’in söylediklerine ilkin inanmadılar, şaka zannettiler.
Şaka değil, gerçekti. Derin hayalinin kanatlarındaydı. Bu yılbaşını Bay Mitko’nun hediyeleriyle ömrü boyunca unutmayacaktı.
Писмото на Дерин
Дерин беше ученик във втори клас. Беше малък, вярваше на всяка дума, отронила се от устата на големите, и онези негови млечносини очи разцъфваха. Едва беше започнал да свързва думите една с друга, да ги подрежда в изречения. Нали дружеше с по-големи ученици! Един ден те го попитаха:
— Какво ще ти подарят за Нова година? Поиска ли си нещо?
— Трябва ли да си поискам?
— Разбира се, ще напишеш желанията си в едно писмо и ще го пуснеш по пощата.
Големите ученици, които говореха това, бяха много сериозни. Поговориха, а щом се отдалечиха, се разкискаха. Тези думи легнаха като грижа на сърцето на Дерин. Когато си легнеше, пред очите му идваха разни видения и той „разговаряше“ с тях. Нова година вече почти наближаваше. Най-сетне взе решение: и той щеше да седне и да напише писмо. Започва веднъж-дваж. Започва, но никак не можеше да каже това, което иска. Най-сетне един ден не издържа и започна да пише едно по едно всичко, което му минаваше през ума:
„Много мили мамо и татко!
Днес реших да ви напиша това писмо. Знам, че имате много работа. Но аз няма да се разпростирам. Ще ви кажа какво искам от вас. Ако е възможно, купете ми един ТАБЛЕТ и един голям шоколад!
Предварително ви благодаря и ви целувам ръце!“
Без никой да види, Дерин сложи листа в плик и отгоре написа:
„За мама и татко“.
И ето ти случка — тъкмо излезе на улицата и пощальонът господин Митко изникна пред него. Дерин веднага изтича при него и:
— Това писмо е за вас! — каза и продължи:
— Аз съм Дерин, живея ей там, в онзи блок.
Господин Митко се смая... Все пак каза „добре“ и продължи по пътя си.
Щом стигна в пощата, отвори писмото и го прочете. И четеше, и се усмихваше.
— Тези подаръци трябва да ги купя аз — помисли си. — И без това с баща му сме много добри приятели.
Колегите помогнаха на господин Митко. Опаковаха подаръците, украсиха ги, вързаха ги с панделка и в новогодишната нощ господин Митко отиде в блока на Дерин. Вратата отвори Дерин и веднага изтича навътре.
— Мамо, татко, елате! Моите подаръци дойдоха!
Майка му и баща му отначало не повярваха на думите на Дерин, помислиха, че е шега.
Не беше шега, беше истина. Дерин беше на крилете на мечтата си. Тази Нова година с подаръците на господин Митко нямаше да забрави цял живот.
Derin's Letter
Derin was a second-year pupil. He was little; he believed every word that fell from the mouths of those bigger than him, and those milk-blue eyes of his would blossom. He had only just begun to join words to one another and make them into sentences. But he was friends with bigger pupils, you see! One day they asked him:
— What are they going to give you as a present at New Year? Have you asked for anything?
— Do I have to ask?
— Of course, you have to write your wishes in a letter and post it.
The big pupils who said these things were very serious. They said it, and then, once they had gone off, they giggled together. What had been said became a worry inside Derin. When he went to bed, all sorts of imaginings came before his eyes, and he “talked” with them. New Year was almost upon them. At last he made up his mind: he too would sit down and write a letter. He began once or twice. He began, but in no way could he manage to say what he wanted. At last one day he could bear it no longer and began to write down one by one the things that were going through his mind:
“My very dear mother and father!
Today I have decided to write you this letter. I know you must have a lot of work. But I will not make it long. I will tell you what I want from you. If possible, buy me a TABLET and a big bar of chocolate!
I thank you in advance and kiss your hands!”
Without anyone seeing, Derin put the paper in an envelope and wrote on it:
“To my mother and father”.
Wouldn't you know it, the moment he went out into the street, the postman Mr Mitko appeared in front of him. Derin ran up to him at once and:
— This letter is for you! he said, and went on:
— I am Derin, I live over there, in that block of flats.
Mr Mitko was taken aback... All the same he said “all right” and went on his way.
As soon as he reached the post office he opened the letter and read it. He read, and he smiled.
— I must buy these presents, he thought. After all, his father and I are very good friends.
His workmates helped Mr Mitko. They wrapped the presents, decorated them, tied them with ribbon, and on New Year's Eve Mr Mitko went to the block of flats where Derin's family lived. Derin opened the door and at once ran inside.
— Mother, father, come! My presents have come!
At first his mother and father did not believe what Derin said; they thought it was a joke.
It was no joke, it was real. Derin was on the wings of his dream. With Mr Mitko's presents, he would not forget this New Year for as long as he lived.