Candan Bir Dostluk
O, çok yakın, samimi bir dostumdur. Her zaman, iyi günümüzde, kötü günümüzde hep beraberiz. Önceki gün telefon açtı, hastaymış. “Bana acele kurşun döker misin?” Başım çatlıyor, diye yalvardı. Ricasını hemen yerine getirdim ve merak içinde haber bekledim. İyi ki ellerimizde telefonlarımız var, her dakika görüşebiliyor, birbirimizi teselli edebiliyoruz.
Gel zaman git zaman, aradan epey bir vakit geçmişti. Bahçeye diktiğimiz yemiş fidanları dallı budaklı ağaç oldu, hatta meyve vermeye başladı. İlk zamanlarda meyvelere seviniyorduk. Daha sonra gölgelerinde mahalle ahalisiyle meciler yapıyor, gülüp oynuyor, neşeleniyorduk. Aradan yıllar geçince o diktiğimiz fidanlar da büyüdü, koskocaman ağaç oldu. Yine de sepet sepet meyve veriyorlar. Avlu içi çoluk çocuk doldu. Zil misali sesleri mahalleyi çınlatıyor, uyuyan kuşları dahi uyandırıyor. Ne var ki, ninelerinin takatsiz sesleri torunlarının kulaklarına ulaşamıyor.
Arkadaşım telefon açtı. Sesi daha dinç geldi kulağıma… Şükürler olsun, dedi. İyi ki varsın!
Ben ise, Allah her zaman düşenin yanındadır! dedim kendi kendime.
Şükürler olsun binbir kere, yardımım dokunduysa!
Сърдечна дружба
Тя ми е много близка, сърдечна приятелка. В хубави, в тревожни дни, винаги сме една до друга. Миналия ден ми се обади, болна била. „Умирам от главоболие, моля те веднага, ако можеш да ми лееш куршум“ рече. Изпълних желанието й, и с нетърпение зачаках отговор. Жалко, много сме далеч една от друга. Добре, че имаме телефони под ръка. Всяка минута можем да се чуем, да се утешим или да се посъветваме.
Но времето тече, бяха се изтърколили много дни, дори години. Дръвчетата, които бяхме посадили, сега са големи, клонести дървета, дори започнаха да раждат плод. Отначало се радвахме на плодовете, правехме седенки за брането, веселяхме се, пеехме, играехме. Ето че минаха години. Посадените фиданки вече са големи, клонести дървета, обсипани с плодове. Отначало се радвахме на всеки плод. Събирахме се на седенки за бране, веселяхме се. Така годините се търкаляха. Фиданките вече са големи дървета и все още с кошници берем плодовете им. Дворът ни се напълни с детски глъч. Гласовете им като звънчета и спящите птичета събуждат от сън. Но жалко, немощните гласове на бабите им не достигат до тях.
Приятелката ми се обади тази сутрин. Гласът й беше по-ведър, не трептеше вече.
„Благодаря на Аллах“ си рекох, ако съм помогнала.
Аллах винаги е при падналия.
Хиляди благодарности.
A Heartfelt Friendship
She is a very close, sincere friend of mine. We are always together, in our good days and our bad days. The other day she telephoned; she was ill. “Would you pour lead for me, quickly?” My head is splitting, she pleaded. I did as she asked at once and waited anxiously for news. It is a good thing we have our telephones in our hands; we can talk every minute and comfort one another.
Time came and time went, and quite a while had passed. The fruit saplings we planted in the garden became trees full of boughs and branches, and even began to bear fruit. At first we were happy about the fruit. Later, in their shade, we held work gatherings with the people of the neighbourhood, laughed and danced and made merry. As the years went by, those saplings we planted grew too and became great big trees. They still give fruit by the basketful. The yard filled with children. Their bell-like voices make the neighbourhood ring and wake even the sleeping birds. And yet their grandmothers' feeble voices cannot reach their grandchildren's ears.
My friend telephoned. Her voice sounded livelier to my ear… Thanks be to God, she said. How good that you exist!
And I said to myself, God is always beside the one who has fallen!
Thanks be a thousand and one times, if my help was of use!