Gezi
Vili geziyi çok seviyordu. Boş vakit buldu mu hemen kendini ormana atıyordu. Yalnız dolaşmak istemiyordu. Tabii, kendi kendine konuşamazdı. Biliyorsunuz kendi kendine konuşan kişiye ne derler. Onun için kendine ille de bir arkadaş buluyordu.
Bugün günlerden cumartesiydi.
-Evet, Narin okulda değil. Beni kırmaz, birlikte çıkarız! Diye düşündü Vili.
Öyle de yaptılar. Mevsimlerden güz olsa da, ahali kendini dışarı atmış. Güz, tabiata bakarsan, güz, ama güneş alabildiğine kızdırıyor. Gençler yolda ceketsiz, çocuklarsa kısa kolla, tişortla. Yollar, bahçeler ise yaprak, yaprak. Alaca bulaca. Bildiğin rengarenk bir halı. Başını kaldır, bir de ağaçlara bak! Çırıl çıplak! O yemyeşil çuhalarını atmış, sanki güneş banyosuna durmuşlar. İki arkadaş kendilerini tabiata, güz manzarasına öylesine kaptırmıştı ki!...
Narin bu geziden çok hoşlandı.
- Vili, dedi. – Yarın da yine hep beraber çıkalım. Bu kez ormanın üst tarafına gideriz. Kentin manzarasını bir de yüksekten seyrederiz.
Derken orman içine daldılar. Yamaçtaki meşe ormanı ne de güzel, ne de şirindi. Ağaçlar insanın yorgunluğunu gideriyormuş, diyorlar ya. İki arkadaş sırtlarını hemen birer ağaca dayadılar. Böylece, susarak iki-üç dakika kaldılar. Herhalde hoşlanmış olacaklar ki, Vili derin bir nefes alarak konuştu:
- Söylenenler gerçekmiş galiba. Yorgunluğum kalmadı sanki.
- Ben de aynısını söyleyecektim, diyerek Narin de arkadaşını destekledi. Ve ekledi:
- Şimdi derslerimizi bir defa daha okur ve Pazartesine okula hazırız demek.
Vili düşündü düşündü ve düşündüğünü açıkladı:
- Ya vazifeleri ne zaman çözeceğiz? Dedi.
- Vay, benim aklımdan kaçmış o vazifeler. Tabii, onları yarına da bırakabiliriz, dedi Narin.
Vili hala geziyle yaşıyordu:
- Ben, bu geziyi yarın da yineleyelim diyorum, diyerek düşündüğünü açıkladı:
- Tabii, aynı bugünkü gibi yaparız, diye destekledi Narin de.
Her iki arkadaş iki günün programını çizmekle de kalmadı. Gezilerini biraz daha sürdürdükten sonra evlerine doğru revan oldular. Hem düşünüyor, hem yürüyorlardı. Narin aklından geçeni arkadaşına söyledi:
- Vili, bak ben ne düşündüm: Bu geziyi her ikimiz de kaleme alıp, sınıf arkadaşlarımıza okusak, ne dersin? Belki onlar da özenir, heveslenir. Böylece gelecek hafta bütün sınıf hep beraber oluruz.
Vili heyecanlandı ve ancak:
- Harika, harika! Diyebildi.
Разходка
Вили много обичаше да се разхожда. Имаше ли свободно време, тръгваше към гората. Но не обичаше да се разхожда сама. Защото не можеше да си говори сама. Не че не можеше, но нали знаете как наричат тези, дето го правят? Затова винаги си намираше другарче. Днес е събота.
- Да, Нарин днес не е на училище. Няма да ме обиди като ми откаже, ще излезем заедно.
Така мислеше Вили. Така и направи. Беше есен. Хората бяха излезли навън. Есен, огледаш ли се наоколо сред природата, да, есен беше. А слънцето напича ли, напича. Младите навън са без жилетки, а децата по къс ръкав, по шорти. Улиците и градините бяха покрити с опадали листа. Пъстри, шарени листа. Все едно, застлан пъстър килим на земята. Вдигни глава и погледни дърветата! Голи-голенички. Съблекли са зелените одежди, все едно са на плаж. Двете приятелки така се бяха увлекли в есенната красота на природата...
На Нарин тази разходка много й хареса.
- Вили, рече, утре пак ще излезем заедно. Този път ще минем от горната страна на гората. Ще наблюдаваме отвисоко пейзажа.
Бяха пристигнали в гората. Колко беше хубава дъбовата гора, прекрасна. Казват, че дърветата отморяват човека. Двете приятелки опряха гърбове о две дървета. Така, онемели, постояха две-три минути. Вили пое дълбоко въздух и рече:
- Значи е вярно, това което се говори.
- И аз щях да кажа същото, рече Нарин. И продължи:
- Сега още веднъж ще прочета уроците и съм готова за понеделик.
Вили се замисли и каза:
- А кога ще решим задачите!
- Вай, бях забравила за задачите! Можем да ги оставим за утре – добави Нарин.
Вили още преживяваше невероятната, есенна картина и разясни:
- Мисля да повторим и утре разходката. Също като днес.
- Разбира се както направихме днес, същото – потвърди Нарин.
Двете приятелки, определяйки програмата си за двата дни, продължиха още малко и после тръгнаха към къщите си. Вървяха и размишляваха.
- Вили, аз мисля следното: предлагам и двете да опишем тази разходка и да прочетем съчиненията си пред класа. Какво ще кажеш? Може и другите да се вдъхновят. И така, другата седмица може да дойдем с целлия клас!
Вили се развълнува. Промълви:
- Чудесно, чудесно!
The Outing
Vili loved going on outings very much. Whenever she found some free time she was off to the forest at once. She did not want to wander alone. Of course, she could not talk to herself. You know what they call a person who talks to herself. That is why she always found herself a friend.
Today was Saturday.
- Yes, Narin is not at school. She won’t turn me down, we’ll go out together! thought Vili.
And so they did. Although the season was autumn, the people had all gone outdoors. Autumn, if you look at nature, it is autumn, but the sun is blazing for all it is worth. The young people in the street are without jackets, and the children are in short sleeves, in T-shirts. And the streets, the gardens are leaves, leaves. All mottled and speckled. A real many-coloured carpet. Lift your head and just look at the trees! Stark naked! They have thrown off those bright green cloaks of theirs, as if they had settled down to sunbathe. The two friends had so lost themselves in nature, in the autumn scenery!...
Narin liked this outing very much.
- Vili, she said. – Let’s go out all together again tomorrow too. This time we’ll go to the upper side of the forest. We’ll look at the view of the town from high up as well.
With that they plunged into the forest. How beautiful, how lovely the oak wood on the hillside was. They do say that trees take away a person’s tiredness. The two friends at once each leaned her back against a tree. And so, in silence, they stayed two or three minutes. They must have liked it, for Vili took a deep breath and spoke:
- What they say seems to be true. It’s as if I have no tiredness left.
- I was going to say the same, said Narin, agreeing with her friend. And she added:
- Now we’ll read our lessons through once more, and that means we’re ready for school on Monday.
Vili thought and thought and said what she was thinking:
- And when are we going to do the exercises? she said.
- Oh my, those exercises had slipped my mind. Of course, we can leave them for tomorrow too, said Narin.
Vili was still living the outing:
- I say let’s repeat this outing tomorrow as well, she said, telling what she was thinking:
- Of course, we’ll do just the same as today, Narin agreed too.
The two friends did not stop at drawing up the programme for the two days. After carrying on their outing a little longer, they set off towards their homes. They were both thinking and walking. Narin told her friend what was going through her mind:
- Vili, look what I’ve thought of: what if we both wrote down this outing and read it to our classmates, what do you say? Maybe they too will envy us and get keen. That way next week the whole class will be all together.
Vili was thrilled and could only say:
- Wonderful, wonderful!