2016
Mutlu Yıllar Saygıdeğer Dostum!
İsmail Çavuş’a
Arkamda bıraktığım yıllarda uzun yollar katettim. İnişli çıkışlı, yemyeşil otlar, renk cümbüşü içinde şakıyan bahçelerden, mızır otları, dikenli çalılar arasında geçen yollar. Bu yollarda çok değişik kişiler gördüm, bilgili şahıslara, gözlerinin ferini, beyinlerinin ürününü kitaplara dökmüş, hafızalarını bilgi ocağı etmiş kişilere de rastladım. Bunlar arasında üzerlerine toz kondurmayan, beyinlerini kirletmeden, bu yollarda yılmadan, dimdik yürüyen kişilerden biri sayın İSMAİL ÇAVUŞ arkadaşımızdır.
Kendisini tanıdığım yıllarda Deliorman’ın tozlu, çamurlu sokaklarıyla, Gölcük’le anılan Hebib köyünde oturuyordu. Aynı bugünkü gibi çalışkan, annesinin nasihatlarını tıpatıp hayata geçirerek, yaşam tecrübesi edinerek, kendine özgü bir gururlu, mert adımlarla ilerliyordu. Sofya’ya yüksek öğrenim edindiği yılları da anımsıyorum. Koltuğu altındaki dosya ile redaksiyonları dolaşıyor, yazdığı şiirleri sunuyordu.
Kolay olmadı kendini tanıtmak. Kırıldığı anlar da, itildiği günler de vardı. Ama aldırmadı, aka ak, siyaha siyah dedi. Aynı bugün olduğu gibi. Düşündüklerini kaleme aldı, şiir kitapları çıkardı, düz yazılar yazdı, bir çok kişiyi eleştirdi, onları da kitabına konu etti.
Bu mutlu anında, daha nice nice başarılara ulaşmasını, biz, okurlarını yeni yeni eserlerle sevindirmesini dilerken, yıllar ötesinden, sararmış gazete sayfalarında haykıran kendi satırlarını anımsıyorum:
……………
Şimdi sokakta sersefil
Oynayanlar biz değil.
Köyün meydan yerlerinde
Bizim olan herşey nerde?
Nerde şimdi armut,
Mektep avlusunda taşlanan?
Biz mi geçtik o yıllardan,
Yılar mı bizden bir şey aldı?
Şimdi sorsalar söyleyemem
Bundan böyle soruyorum:
- Sen mi genceldin Donak dede,
Yoksa biz mi yaşlanan?
Bunları düşünme, sayın dostum. Yıllar sular gibi akıp gidiyor.
Saygılarla Nadiye Ahmet
Честити години, уважаеми приятелю!
На Исмаил Чавуш
През годините, които оставих зад себе си, изминах дълги пътища. Пътища с нанадолнища и нанагорнища, минаващи през зелени-зелени треви, през градини, пеещи в тържество от багри, между плевели и бодливи храсти. По тези пътища видях много различни хора, срещнах и знаещи личности, хора, които са излели в книги светлината на очите си, плода на ума си, които са превърнали паметта си в огнище на знанието. Един от онези сред тях, които не оставят прашинка да падне върху тях, които вървят по тези пътища, без да цапат ума си, без да се огъват, с изправена глава, е нашият уважаем другар ИСМАИЛ ЧАВУШ.
В годините, когато се запознах с него, той живееше в село Хебиб, споменавано с прашните, кални улици на Делиормана, с Гьолджюк. Също както днес, работлив, като прилагаше точка по точка в живота съветите на майка си, като трупаше житейски опит, той вървеше напред с едни присъщи само на него горди, мъжествени крачки. Спомням си и годините, когато получаваше висше образование в София. С папка под мишница обикаляше редакциите, предлагаше стихотворенията, които беше написал.
Не беше лесно да направи името си познато. Имаше и мигове, в които беше огорчаван, и дни, в които беше отблъскван. Но не обърна внимание, на бялото каза бяло, на черното – черно. Също както е и днес. Написа онова, което мислеше, издаде стихосбирки, писа проза, разкритикува мнозина, и тях направи тема на книгата си.
В този негов щастлив миг, като му пожелавам да постигне още много, много успехи, да радва нас, читателите си, с нови и нови творби, си спомням неговите собствени редове, които викат отвъд годините, от пожълтелите вестникарски страници:
……………
Сега на улицата, окаяни,
не сме ние тези, които играят.
По мегданите на селото
къде е всичко, което беше наше?
Къде е сега крушата,
замервана с камъни в училищния двор?
Ние ли минахме през онези години,
годините ли взеха нещо от нас?
Сега, ако ме попитат, не мога да кажа,
отсега нататък питам:
- Ти ли се подмлади, дядо Донак,
или ние сме тези, които стареят?
Не мисли за тези неща, уважаеми приятелю. Годините текат и отминават като води.
С уважение, Надие Ахмед
Many Happy Returns, My Esteemed Friend!
To İsmail Çavuş
In the years I have left behind me I have travelled long roads. Roads with ups and downs, passing through lush green grass and gardens singing in a riot of colour, and among weeds and thorny bushes. On these roads I have seen very different people; I have also come across learned persons, people who have poured the light of their eyes and the fruit of their minds into books, who have made their memories a hearth of knowledge. Among these, one of those who let no speck of dust settle on them, who walk these roads undaunted and upright, without sullying their minds, is our friend, the esteemed İSMAİL ÇAVUŞ.
In the years when I got to know him he was living in the village of Hebib, known for the dusty, muddy streets of the Deliorman and for Gölcük. Just as today, he was hard-working, putting his mother’s counsels into practice to the letter, gaining experience of life, and moving forward with proud, manly steps all his own. I also remember the years when he was getting his higher education in Sofia. With the folder under his arm he would go round the editorial offices, presenting the poems he had written.
It was not easy to make himself known. There were moments when he was hurt, and days when he was pushed aside. But he paid no heed; he called white white and black black. Just as today. He put what he thought down on paper, he brought out books of poetry, he wrote prose, he criticised many people, and he made them too the subject of his book.
At this happy moment of his, while wishing that he may reach many, many more successes and gladden us, his readers, with new, new works, I recall his own lines, crying out from yellowed newspaper pages, from beyond the years:
……………
Now, ragged in the street,
Those at play are not us.
In the village squares
Where is all that was ours?
Where now is the pear tree
Pelted with stones in the schoolyard?
Was it we who passed through those years,
Or did the years take something from us?
If they asked me now, I could not say
From now on I am asking:
- Was it you who grew younger, Grandpa Donak,
Or is it we who have grown old?
Do not think of these things, my esteemed friend. The years are flowing by like water.
With respect, Nadiye Ahmet