← Nur Taneleri

Okuma dili:

Muamma

2 dk okuma

Sen hiç oruç tuttun mu? Tutmadıysan, muhakkak tut. O oruç tuttuğun ilk günü, yaşamın boyunca hiç, ama hiç unutmayacaksın.

Bakın Oktay’ın ilk oruç günü nasıl geçti:

Dedesi Oktay’a orucu çok çok anlatmıştı. Bir akşam o törenli iftar sofrasında Oktay dedesine yalvarırcasına konuştu:

-Dede, yarın ben de oruç tutmak istiyorum. Sahura beni de kaldırmayı unutmayacaksın, değil mi?

Dedesi gülümsedi, byıklarını şöyle bir sıvazladı ve cevap verdi:

-Olur, tabii!

Davul sesini duyunca Oktay hemen yatağından fırladı. Gözlerini yumrucaklarıyle ovuşturdu ve öteki odalardan bir kıpırtı belirtisi duymak için kulak kabarttı. Bu sırada davulcunun söylediği mani geldi kulağına:

Oktay amca, evde misin,

tilki gibi inde misin,

sana bir mani söyler isem,

kalkıp bana ikram verir misin?

Evet, dedesi de unutmamiştı.

Sahurdan sonra Oktay uykusunu sürdürdü. Kuşluk vakti uyandığı zaman artık uykusuna kanmıştı. Arkadaşlarıyla buluştu, konuştu. Oynadılar, övündüler. Oktay’ın en büyük sevinci oruç tutmasıydı. O da bununla övündü. Bazı şakacılar onu aldatmak istediler, kendisine çekirdektir, simittir sundular. Oktay sık sık yutkunsa da, midesini bomboş hissetse de, elini uzatıp almak şöyle dursun, duymazlıktan geliyordu. Hatta bir sıra canı bile sıkıldı, kızar gibi oldu.

-Utanın ayol, günahtır, Allah’tan korkunuz yok mu?

Bu sözleri dedesinden duymuştu. Şimdi de yeri gelince hemen taşı gediğine koydu ve bıyık altından gülümsedi…

Nerdeyse iftar zamanı yaklaşıyordu. Oktay bir sıra koşa koşa eve geldi. Anneannesi kolaç /lokma/ pişiriyordu. Zira günlerden perşembe, yani cuma akşamıydı. Başka bir sözle ölmüşleri anma gecesiydi. Oktay hemen atıldı:

-Anneanne, nolur, bir tanecik alabilir miyim, dedi.

Anneannesi biraz düşündükten sonra konuştu:

-Al, yavrum, al. Ama şimdi yeme. Bak, minarede kandillerin yanmasına daha yarım saat var. Kolacını al ve kandiller yanınca ye! Tamam mı?

Oktay kolacını bir peçeteye sarıp, koşa koşa cami karşısındaki yokuşa vardı, yeşil çimene yaslandı ve gözlerini şerefenin iki yanına asılan ampüllere dikti. Ara sıra önündeki papatyalardan bir tane koparıp beyaz kirpiklerini bir bir çekiyordu:

-Yanacak, yanmayacak, yanacak, yanmayacak…

Tam “yanacak” diyecekti. Hayretle:

-Ha, yandı, diye döküldü ağızından.

Hemen elindeki kolacı aradı. Aradı ama yoktu. Peçete bomboştu. Kolacı ne zaman yemişti? Damağında tadını araştırdı. Yok, sezemiyordu. Ağlıyarak eve koştu.

-Anneanne, ben ne yapmışım?

Oktay ne yaptığını bir bir anlattı.

Anneannesi torununu kucakladı, okşadı, okşadı, öptü ve yavaşçacık konuştu:

-Sen istemeyerek orucu yemişsin. İstemeden olduğu için geçerlidir, yani sevaptır.

Oktay hala hayret ediyordu. Orucu yemesi onun için ömür boyu bir muamma kalacaktı.


04. 01. 2000 Boyana