← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Gözyaşları

1 dk okuma

Biliyorum, erkekler ağlamaz. Ama gözyaşları Allahın bir rahmeti. Herkese verilmemiştir. Ben gözyaşımı hiç kimseye göstermiyorum. Geceleri karanlıkta, yorgan altında ağlıyorum. „Doğa beni niye böyle cezalandırmış“, diyorum. Herkes yanımda tıpış tıpış yürüyor, tupur tupur koşuyor, bense ayağımı zor atıyorum. Üstelik ağrılarım da var kalçamda, için için, bağıra bağıra ağlamak geliyor içimden. Ama tutuyorum kendimi, gözyaşlarımı içime akıtıyorum damla damla. Bana nasıl gülüyorlar, biliyor musunuz?! Erol da, Ruhi de, Ruşti ve Oktay da, gözümün önünden gitmiyor sırıtmaları. Ama neyleyim. Onlara ne diyebilirim, onlardan ne isteyebilirim. „Yapmayın, etmeyin!“ mi diyeyim, gururuma yediremem. Yapacağım hiç bir şey yok, onları ben eğitemem. Özürlülere böyle böyle davranın. Onlar zaten dünyaya küs, anababalarına küs, kaderlerine küs, diyemem. Bana karşı yalnız öğretmenlerim merhametli. Onlar gösteriyor bana en büyük ilgiyi, en büyük sevgiyi. Kendi evlatlarıymış gibi davranıyorlar. Yalnız o zaman kendimi insan hissediyorum. Onlar bana ümit veriyor. Bir gün ameliyata gider, düzelir, arkadaşlarım gibi olurum, diyorlar. O zaman öyle bir hoş oluyorum, öyle bir rahat ediyorum. Uçasım geliyor. İnanıyorum. Elbette bir gün ameliyat olacağım. Her geçen gün beni o mutlu ana yaklaştırıyor, sanıyorum. O zaman dünyaya yeniden doğacağım. Dostlarım olacak. Ama o bana gülenleri, beni yanıslayanları sanki asla unutamıyacağım.