Gözyaşları
Biliyorum, erkekler ağlamaz. Ama gözyaşları Allahın bir rahmeti. Herkese verilmemiştir. Ben gözyaşımı hiç kimseye göstermiyorum. Geceleri karanlıkta, yorgan altında ağlıyorum. „Doğa beni niye böyle cezalandırmış“, diyorum. Herkes yanımda tıpış tıpış yürüyor, tupur tupur koşuyor, bense ayağımı zor atıyorum. Üstelik ağrılarım da var kalçamda, için için, bağıra bağıra ağlamak geliyor içimden. Ama tutuyorum kendimi, gözyaşlarımı içime akıtıyorum damla damla. Bana nasıl gülüyorlar, biliyor musunuz?! Erol da, Ruhi de, Ruşti ve Oktay da, gözümün önünden gitmiyor sırıtmaları. Ama neyleyim. Onlara ne diyebilirim, onlardan ne isteyebilirim. „Yapmayın, etmeyin!“ mi diyeyim, gururuma yediremem. Yapacağım hiç bir şey yok, onları ben eğitemem. Özürlülere böyle böyle davranın. Onlar zaten dünyaya küs, anababalarına küs, kaderlerine küs, diyemem. Bana karşı yalnız öğretmenlerim merhametli. Onlar gösteriyor bana en büyük ilgiyi, en büyük sevgiyi. Kendi evlatlarıymış gibi davranıyorlar. Yalnız o zaman kendimi insan hissediyorum. Onlar bana ümit veriyor. Bir gün ameliyata gider, düzelir, arkadaşlarım gibi olurum, diyorlar. O zaman öyle bir hoş oluyorum, öyle bir rahat ediyorum. Uçasım geliyor. İnanıyorum. Elbette bir gün ameliyat olacağım. Her geçen gün beni o mutlu ana yaklaştırıyor, sanıyorum. O zaman dünyaya yeniden doğacağım. Dostlarım olacak. Ama o bana gülenleri, beni yanıslayanları sanki asla unutamıyacağım.
Сълзи
Знам, мъжете не плачат. Но сълзите са милост от Аллах. Не на всекиго са дадени. Аз не показвам сълзите си на никого. Плача нощем, на тъмно, под юргана. „Защо природата ме е наказала така“ — казвам си. Всички около мен ходят ситно-ситно, тичат туп-туп, а аз едва местя крака си. На всичко отгоре имам и болки в хълбока, иде ми да плача тихо, иде ми да плача с глас. Но се сдържам, изливам сълзите си навътре, капка по капка. Знаете ли как ми се смеят?! И Ерол, и Рухи, и Рущи, и Октай — хиленето им не се маха от очите ми. Но какво да сторя. Какво мога да им кажа, какво мога да искам от тях. „Недейте, не правете така!“ ли да кажа — гордостта не ми позволява. Нищо не мога да направя, не мога аз да ги възпитам. Не мога да им кажа: с хората с увреждания се дръжте така и така. Те и без това са сърдити на света, сърдити на майка си и баща си, сърдити на съдбата си. Към мен само учителите ми са милостиви. Те ми оказват най-голямо внимание, най-голяма обич. Държат се с мен, сякаш съм тяхно собствено дете. Само тогава се чувствам човек. Те ми дават надежда. Един ден ще отидеш на операция, ще се оправиш, ще станеш като приятелите си, казват. Тогава ми става едно хубаво, едно леко. Иде ми да полетя. Вярвам. Разбира се, че един ден ще ме оперират. Струва ми се, че всеки изминал ден ме приближава до онзи щастлив миг. Тогава ще се родя отново на този свят. Ще имам приятели. Но онези, които ми се смеят, които ме имитират, сякаш никога няма да мога да забравя.
Tears
I know, men do not cry. But tears are a mercy from Allah. They have not been given to everyone. I do not show my tears to anyone. I cry at night in the dark, under the quilt. “Why has nature punished me like this?” I say. Everyone around me walks pit-a-pat, runs pitter-patter, while I can hardly put one foot forward. On top of that I have pains in my hip, and I feel like crying, silently inside, and out loud at the top of my voice. But I hold myself back; I let my tears flow inside me, drop by drop. Do you know how they laugh at me?! Erol, and Ruhi, and Ruşti and Oktay; their grinning will not go from before my eyes. But what can I do. What can I say to them, what can I ask of them. Should I say, “Don't, please don't!”? My pride will not let me. There is nothing I can do; I cannot teach them. I cannot say: “Behave in such and such a way towards the disabled. They are already at odds with the world, at odds with their mothers and fathers, at odds with their fate.” Only my teachers are compassionate towards me. They are the ones who show me the greatest attention, the greatest love. They treat me as if I were their own child. Only then do I feel like a human being. They give me hope. One day you will go for an operation, you will get better, you will be like your friends, they say. Then I feel so good, so at ease. I feel like flying. I believe it. Of course one day I will have an operation. Every passing day brings me nearer to that happy moment, I think. Then I shall be born into the world anew. I shall have friends. But it seems I shall never be able to forget those who laughed at me, those who mimicked me.