Doğum Günü
Mariyela’nın doğum günü vardı bugün. Onuncu yaş gününü kutluyordu.
Günlerden pazardı. Anne babası her pazar dağ gezisine çıkıyorlardı. „Bugün de gezisiz olmayacağız“ dediler ve Mariyela’ya beş kutu bombon alıp dağ yolunu tuttular. Mariyela atlaya zıplaya önlerinde yürüyor, ara sıra da „İyi ki, doğdun Mariyela“ şarkısını söylüyordu. Yanından geçenlerin kimileri gülümsüyor, kimileri „Kutlu olsun!“ deyip mutlu mutlu, yollarına devam ediyorlardı.
Bir sıra arkadan arkadaşım belirdi. Elinde bir teyp vardı. Hemen cep telefonunu çıkarıp birşeyler konuştu ve aynı zamanda Mariyela ile sohbetini sürdürdü:
— Ne okuyorsun, kaça gidiyorsun, hangi okuldasın v.s.
Bir sıra arkadaşımla Mariyela durakladılar. Arkadaşım radyonun sesini yükseltti: Sözcü „Şu anda Vitoşa dağında gezide bulunan Mariyela’nın doğum gününü kutluyor ve kendisine bol şans ve kısmet diliyoruz!“ demesin mi.
Mariyela şaşırdı. Anne ve babası da şaşırdılar. Ve çantadan bir kutu bombon çıkarıp kızlarına uzattılar. Mariyela’nın ayakları sanki yere basmıyor, uçuyordu sevinçten. Gelip geçenlere bombon veriyor ve „Bügün doğum günüm var. Bu şarkı benim için söyleniyor!“ diye herkese duyuruyor, övünüyordu. O zaman çevresinde bulunanlar da oynamaya başlıyordu.
Mariyela da hem oynuyor, hem şarkı söylüyordu. Böyle törenli bir doğum günü olacağı aklının ucundan bile geçmemeşti.
Gerçekten görülmedik bir gün yaşandı.
Рожден ден
Днес Мариела имаше рожден ден. Празнуваше десетия си рожден ден.
Беше неделя. Майка ѝ и баща ѝ всяка неделя излизаха на разходка в планината. „И днес няма да останем без разходка“ — казаха, купиха на Мариела пет кутии бонбони и поеха по пътя към планината. Мариела вървеше пред тях с подскоци и от време на време пееше песента „Честит рожден ден, Мариела“. Някои от хората, които минаваха край нея, се усмихваха, други казваха „Честито!“ и щастливи, щастливи продължаваха пътя си.
По едно време отзад се появи един мой приятел. В ръката си носеше касетофон. Той веднага извади мобилния си телефон и каза нещо по него, а в същото време продължаваше да разговаря с Мариела:
— Какво учиш, в кой клас си, в кое училище си и т.н.
По едно време приятелят ми и Мариела се спряха. Приятелят ми усили звука на радиото. А говорителят взе, че каза: „Честитим рождения ден на Мариела, която в момента е на разходка в планината Витоша, и ѝ пожелаваме много щастие и късмет!“
Мариела се смая. Смаяха се и майка ѝ, и баща ѝ. Извадиха от чантата една кутия бонбони и я подадоха на дъщеря си. Краката на Мариела сякаш не стъпваха по земята, тя летеше от радост. Раздаваше бонбони на минувачите, разгласяваше на всички: „Днес имам рожден ден. Тази песен се пее за мен!“ и се хвалеше. Тогава и хората около нея започваха да танцуват.
И Мариела и танцуваше, и пееше. Дори през ум не ѝ беше минавало, че ще има такъв тържествен рожден ден.
Наистина беше преживян един невиждан ден.
The Birthday
It was Mariyela's birthday today. She was celebrating her tenth birthday.
The day was a Sunday. Every Sunday her mother and father went out walking in the mountains. “We shall not go without our walk today either,” they said, and they bought Mariyela five boxes of chocolates and set off on the mountain road. Mariyela walked in front of them, skipping and hopping, and now and then sang the song “Happy Birthday, Mariyela”. Some of those passing by her smiled, and some said “Many happy returns!” and went happily, happily on their way.
At one point my friend appeared from behind. In my friend's hand was a radio-cassette player. My friend at once took out a mobile phone and said something into it, and at the same time kept up a chat with Mariyela:
— What are you studying, what year are you in, which school do you go to, and so on.
At one point my friend and Mariyela paused. My friend turned up the sound of the radio: and what should the announcer say but, “We wish a happy birthday to Mariyela, who is at this moment out walking on Mount Vitosha, and we wish her lots of luck and good fortune!”
Mariyela was astonished. Her mother and father were astonished too. And they took a box of chocolates out of the bag and held it out to their daughter. Mariyela's feet did not seem to touch the ground; she was flying for joy. She gave chocolates to the passers-by and announced to everyone, boasting: “It is my birthday today. This song is being sung for me!” Then the people around her would begin to dance too.
And Mariyela both danced and sang. It had never even crossed her mind that she would have such a ceremonious birthday.
Truly it was a day the like of which had never been seen.