2009
Gönül Seferi
Asker olmaya, vatan borcunu ödemeye, erkek olmaya ne kadar can atıyor, gönül seferleri yapıyor, hayal kuruyor, yeni yeni arkadaşlıklar, dostluklar kurmayi düşlüyordu. Yıllardır beklenen o güne bir hafta kala, artık geri dönmemek üzere Niko bu günlük güneşlik dünyadan göçtü. Hem de sadece bir merak yüzünden “başkaları yapıyor, ben de neden denemeyeyim” düşüncesinden...
Allah vere yaşınız, adınız benzemeye. O da akranınızdı, dalda tomurcuktu, açmayan, yaşamın tatlısından, tuzlusundan henüz tatmayan bir yaşdaşınızdı. Ne yazık ki, kendine dengi dengine iyi bir derttaş, sırdaş bulamamıştı. Kendisine el uzatan, doğru kelam söyleyen bir can dostu, çevreyi bilen, kalbine ışık tutan bir dost yoktu yanında. Evet, olsaydı belki işler buraya varmazdı, bu acı yaşanmazdı. Asker olacaktı, bir hafta sonra küçüklükten beri düşlediği, oyunlarına konu ettiği kışlaya girecekti, yeni yeni arkadaşlar edinecekti, görgüsü artacaktı, daha erkek olacaktı. Bunların hepisini düşlüyordu, hem düşlüyor, hem de yaşamın yaşanmadık yönlerini merak ediyordu.
Ah şu merak, ah şu herşeyi bilmek, tatmak arzusu olmasa!...
Her şey böyle başladı, böylesi bir ortama düştü. Kötü huylu arkadaşlarına içini açtı:
- Gizlice avucunuza saklayıp karanlık karanlık köşelerde alışverişinizi yaptığınız o beyaz tozdan ben de koklayabilir miyim, dedi.
Kokladı koklamasına. Bir kez, iki kez derken üçledi, dörtledi. Alışkan, bağımlı oldu. Dünyanın en kötü alışkanlığı. Kendisine arkadaşlık teklif ettiği kız Ala farkına vardı. Niko kızdan gizlemek istedi. Ama Ala peşine düştü. O villada karavana’ya tek tek koşup, birşeyler alıp gizlenmeleri kuşkulandırmıştı Ala’yı. Ama aşkın gözü kördür demezler mi? O güzel görücü gözleri Niko’nun durumunu kapatmaya çalıştı. O feci gecenin alaca karanlığında yanından rüzgar önünde yuvarlanan saman gibi uçup gitmesini, yüzüne gizemli, güleç güleç bakmasını, bir daha da geri dömeyişini hiç unutabilecek mi Ala. Hayır, saniyeler sonra yanına koşması, Niko’nun çaresizce debelenmesi, insanlığın bu en kötü olayı hiç, ama hiç bir zaman gözü önünden gitmeyecekti...
Пътешествие на сърцето
Как само копнееше да стане войник, да изплати дълга си към родината, да стане мъж, правеше пътешествия на сърцето, градеше мечти, мечтаеше да завърже нови и нови другарства, приятелства. Една седмица преди този ден, чакан от години, Нико си отиде от този ясен и слънчев свят, за да не се върне вече. При това само заради едно любопитство, заради мисълта „другите го правят, защо да не опитам и аз“...
Дано Аллах даде нито годините ви, нито името ви да приличат на неговите. И той беше ваш връстник, беше пъпка на клонка, неразцъфнал, ваш връстник, който още не беше вкусил от сладкото и соленото на живота. За жалост не беше успял да си намери добър, равен на себе си другар в неволята, довереник. До него нямаше един сърдечен приятел, който да му подаде ръка, да му каже права дума, приятел, който познава света наоколо и да хвърли светлина в сърцето му. Да, ако имаше, може би нещата нямаше да стигнат дотук, тази мъка нямаше да бъде преживяна. Щеше да стане войник, след една седмица щеше да влезе в казармата, за която мечтаеше от малък, която беше в игрите му, щеше да си намери нови и нови другари, щеше да види и научи повече, щеше да стане повече мъж. За всичко това мечтаеше, и мечтаеше, и му беше любопитно за непреживените страни на живота.
Ах, това любопитство, ах, да го нямаше това желание всичко да знаеш, да опиташ!...
Всичко започна така, попадна в такава среда. Разкри душата си пред другарите си с лоши навици:
- Може ли и аз да смръкна от онзи бял прах, който тайно криете в шепите си и с който въртите търговията си по тъмните, тъмни ъгли – каза.
Смръкна, смръкна. Един път, два пъти, после станаха три, станаха четири. Привикна, стана зависим. Най-лошият навик на света. Ала, момичето, на което беше предложил приятелство, забеляза. Нико поиска да го скрие от момичето. Но Ала тръгна по следите му. Това, че в онази вила тичаха един по един до караваната, вземаха нещо и се криеха, беше събудило подозрение у Ала. Но нали казват, че любовта е сляпа? Онези нейни очи, които виждаха хубавото, се мъчеха да прикрият състоянието на Нико. Ще може ли някога Ала да забрави как в сумрака на онази страшна нощ той отлетя от нея като сламка, търкаляна от вятъра, как я погледна в лицето загадъчно, усмихнат-усмихнат, и как повече не се върна. Не, как секунди по-късно тя изтича при него, как Нико безпомощно се мяташе, това най-лошо събитие на човечеството никога, ама никога нямаше да се махне от очите ѝ...
Journey of the Heart
How he longed to become a soldier, to pay his debt to his homeland, to become a man; he went on journeys of the heart, he daydreamed, he dreamed of making new, new companions and friendships. With one week left to that day awaited for years, Niko departed from this bright and sunny world, never to return. And only because of curiosity, because of the thought “others are doing it, why shouldn’t I try it too”...
May God grant that neither your years nor your name resemble his. He too was your age, he was a bud on the branch, a young one of your own years who had not yet opened, who had not yet tasted the sweet and the salty of life. What a pity that he had not been able to find himself a good companion in trouble, a confidant, someone who was his match. He had no bosom friend beside him to hold out a hand to him and speak a true word, no friend who knew the surroundings and held a light to his heart. Yes, if he had had one, perhaps things would not have come to this, this pain would not have been lived through. He was going to be a soldier; in a week he was going to enter the barracks he had dreamed of since he was little, that he had made the subject of his games; he was going to make new, new friends, his experience of the world was going to grow, he was going to be more of a man. He dreamed of all these things, and while he dreamed, he was also curious about the sides of life he had not yet lived.
Ah, that curiosity, ah, if only there were not that wish to know everything, to taste everything!...
Everything began like this, this is the kind of company he fell into. He opened his heart to his bad-natured friends:
- That white powder you hide secretly in your palms and do your dealings with in dark, dark corners, can I have a sniff of it too, he said.
And sniff it he did. Once, twice, and then a third time, a fourth time. He became used to it, he became addicted. The worst habit in the world. Ala, the girl he had asked to be his girlfriend, noticed. Niko wanted to hide it from the girl. But Ala followed after him. The way they ran one by one to the caravan at that villa, got something and hid themselves, had made Ala suspicious. But don’t they say love is blind? Those eyes of hers that saw only the good tried to cover over Niko’s condition. Will Ala ever be able to forget how, in the half-darkness of that terrible night, he flew away from her side like straw rolling before the wind, how he looked into her face mysteriously, smiling and smiling, and how he never came back again? No; her running to his side seconds later, Niko’s helpless thrashing, this worst happening of humankind would never, but never, leave her eyes...