Sincapın Sürprizi
Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zamanlarda mavi gözlü, kumral saçlı, mert mi mert bir oğlan varmış. Onun adı neymiş, biliyor musunuz?
— Derin, Derin’miş.
Günün birinde babaannesi ona ormanı dile getirmiş: O yüksek yüksek ağaçları, yazın yeşil elbisesini kuşanan, kışın ise bembeyaz kar altında âdeta bir gelini andıran agaçları anlatmış. Kırlarda ağaçların tadı damakta kalan meyvelerini, o meyvelerin güneş ışığında, ay aydınlığında pırıl pırıl eden güzelliğini ballandıra ballandıra anlatmış. O ağaç dalları arasında kuşların ötüşünü, sincapların daldan dala sıçrayışını anlatmış da anlatmış. Babaannesi anlatmış, Derin ise dinlemiş. Hem dinlemiş, hem o derin derin bakan gözleri önünde tüm duyduklarını canlandırmış. Oturdukları iki sokak ağzında beyaz bir martı misali kanatlarını gerdirmiş bahçeli evlerine orman da pek yakınmış. Babaannesiyle oraya geziye gidiyorlarmış.
Bir gün Derin: ‘‘Ben artık büyüğüm, erkek değil miyim“ deyip ormanı seyre gitmiş. O yemyeşil otlar, o renk cümbüşü içinde… „defileye çıkan“ çiçekler sanki boyunlarını eğip ona selâm veriyorlarmış. Yeşil yapraklar arasından boncuk gözleriyle bakan minnacık kuşlarsa „Aramıza hoşgeldin, küçük çocuk! “ diye şarkı söylüyorlarmış. Derin şaşırmış, hangi birine baksın, hangisinin şarkısını dinlesin? Derken önünde tülü kuyruklu bir sincap görmüş. Kahverengi kürklü, ara sıra iki ayağı üzerine kalkıp kendisine bakan sincap „cıvıl cıvıl“ konuşmuş: „Sen sürprizleri çok seviyorsun!“, demiş.
Hayret! Derin’in babasından sürpriz beklediğini sincapa acaba kim söylemiş?“ Herhalde taraçada benim konuştuklarımı duymuş!“ diye düşünmüş.
— Evet, çok seviyorum. Evimize gelen herkesten sürpriz umuyorum, demiş.
— İşte, ben de sana bak nice bir sürpriz hazırladım.
Gidip bir ağaç kovuğundan kozalak dolu bir sepet çıkarmış.
— Buyur, demiş. Bunlar senin legolarının taklidi, yani benzeri, demiş. Onlarla bütün gün oynayabilirsin, yani ev de kurabilir, hayvan da yapabilir ve daha neler neler uydurabilirsin.
Sincap ağzını büzerek yine „cıvıl cıvıl“ bir şeyler konuşup ağaca sıçramış ve kuyruğunu Derin’e „bay bay“ dercesine sallamış.
Derin sevinçli, ama ne sevinçli eve dönmüş. Böylesi bir sürpriz ne görmüş, ne de hayal etmişti.
Sincapa nasıl teşekkür edeceğini bile bilmiyormuş.
Изненадата на катеричката
Имало едно време, в стари времена, едно момче със сини очи и кестеняви коси, юначно, та юначно. Знаете ли как се казвало то?
— Дерин, Дерин се казвало.
Един ден баба му му разказала за гората: разказала му за онези високи, високи дървета, които лете обличат зелената си премяна, а зиме под белия-бял сняг приличат досущ на невеста. С голяма сладост му разказала за плодовете на дърветата в полето, чийто вкус остава в устата, за красотата на тези плодове, които блестят на слънчевата светлина и на лунното сияние. Разказвала и разказвала как между клоните на тези дървета пеят птиците, как катеричките скачат от клон на клон. Баба му разказвала, а Дерин слушал. И слушал, и пред онези негови очи, които гледат дълбоко, дълбоко, оживявало всичко, което чувал. Гората била съвсем близо до тяхната къща с градина, която била разперила криле като бяла чайка на ъгъла на двете улици, където живеели. С баба си ходели там на разходка.
Един ден Дерин рекъл: „Аз вече съм голям, нали съм мъж“ и отишъл да погледа гората. Онези зелени-зелени треви, сред онова буйство от багри… цветята, „излезли на дефиле“, сякаш свеждали главици и го поздравявали. А мъничките птички, които гледали с мънистените си очи измежду зелените листа, пеели: „Добре дошъл сред нас, малко момче!“ Дерин се объркал — кое по-напред да гледа, чия песен да слуша? В това време видял пред себе си една катеричка с пухкава опашка. Катеричката с кафяво кожухче, която от време на време се изправяла на два крака и го гледала, заговорила „цвър-цвър“: „Ти много обичаш изненадите!“ — казала.
Чудо! Кой ли е казал на катеричката, че Дерин чака изненада от баща си? „Сигурно е чула какво говорех на терасата!“ — помислил си той.
— Да, много ги обичам. Очаквам изненада от всеки, който идва у дома — казал.
— Ето, и аз виж каква изненада съм ти приготвила.
Отишла и извадила от една хралупа кошница, пълна с шишарки.
— Заповядай — казала. — Тези са имитация на твоите легота, тоест приличат на тях — казала. — С тях можеш да играеш цял ден, тоест можеш и къща да построиш, и животно да направиш, и какво ли още не да измислиш.
Катеричката свила устица, пак казала нещо „цвър-цвър“, скочила на дървото и помахала с опашка на Дерин, сякаш му казвала „бай-бай“.
Дерин се върнал вкъщи радостен, ама колко радостен. Такава изненада нито бил виждал, нито си бил представял.
Не знаел дори как да благодари на катеричката.
The Squirrel's Surprise
Once upon a time, long, long ago, there was a blue-eyed, brown-haired, ever so brave boy. Do you know what his name was?
— Derin, it was Derin.
One day his grandmother told him all about the forest: she told of those tall, tall trees, the trees that put on their green dress in summer and in winter, under the snow-white snow, look just like a bride. She told, as sweetly as could be, of the fruits of the trees in the countryside, whose taste stays on the tongue, and of the beauty of those fruits, glittering in the sunlight and in the moonlight. She told and told of the singing of the birds among the branches of those trees, of the squirrels leaping from branch to branch. His grandmother told, and Derin listened. He listened, and at the same time, before those deep, deep-gazing eyes of his, he brought to life everything he heard. The forest was very near to their house with a garden, which stood at the corner of two streets and spread its wings like a white seagull. He and his grandmother used to go there for walks.
One day Derin said, “I am big now, am I not a man?” and went off to look at the forest. That bright green grass, in that riot of colour… the flowers “out on a fashion parade” seemed to be bowing their necks and greeting him. And the tiny birds looking out from among the green leaves with their bead eyes were singing, “Welcome among us, little boy!” Derin was bewildered: which one should he look at, whose song should he listen to? Just then he saw before him a squirrel with a bushy tail. The brown-furred squirrel, which now and then rose up on its two feet and looked at him, spoke in a chirpy voice: “You love surprises very much!” it said.
How astonishing! Who could have told the squirrel that Derin was expecting a surprise from his father? “It must have heard what I was saying on the terrace!” he thought.
— Yes, I love them very much. I hope for a surprise from everyone who comes to our house, he said.
— Well then, look what a surprise I have prepared for you too.
It went and brought out of a hollow in a tree a basket full of cones.
— Here you are, it said. These are an imitation of your Lego, that is, something like them, it said. You can play with them all day; that is, you can build a house, you can make animals, and make up who knows what else.
The squirrel, puckering its mouth, said something again in its chirpy voice, leapt onto the tree, and waved its tail at Derin as if to say “bye-bye”.
Derin went back home happy, oh so happy. He had never seen nor dreamed of such a surprise.
He did not even know how to thank the squirrel.